{"id":1067,"date":"2014-11-03T18:06:54","date_gmt":"2014-11-03T17:06:54","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=1067"},"modified":"2014-11-03T20:41:52","modified_gmt":"2014-11-03T19:41:52","slug":"perfekcyjnie-zwyczajni-czyli-o-nowej-premierze-hbo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/11\/03\/perfekcyjnie-zwyczajni-czyli-o-nowej-premierze-hbo\/","title":{"rendered":"Perfekcyjnie zwyczajni, czyli o nowej premierze HBO"},"content":{"rendered":"

\"olivekitteridge02\"<\/a>Zauroczona powie\u015bci\u0105 Elizabeth Strout kole\u017canka Frances McDormand podarowa\u0142a jej egzemplarz. Gwiazda film\u00f3w braci Coen entuzjazm kole\u017canki podzieli\u0142a i zaklepa\u0142a u wydawcy prawa do ekranizacji. Adaptacja powstawa\u0142a cztery lata, w mi\u0119dzyczasie pisarka zd\u0105\u017cy\u0142a\u00a0otrzyma\u0107\u00a0za swoj\u0105 powie\u015b\u0107 Pulitzera. Za\u015b\u00a0miniserial, kiedy ju\u017c powsta\u0142, tylko dlatego nie zdoby\u0142 nagrody na Festiwalu Filmowym w Wenecji, \u017ce by\u0142 pokazywany poza konkursem. Oto kilka fakt\u00f3w na temat \u201eOlive Kitteridge\u201d, czteroodcinkowego serialu startuj\u0105cego dzi\u015b w HBO GO, a 10 listopada w HBO.
\n
\n\u201eOlive Kitteridge\u201d jako \u017ce\u0144ski odpowiednik \u201eDetektywa\u201d? Por\u00f3wnanie efektowne, ale wcale nie a\u017c tak bardzo naci\u0105gane, jak to si\u0119 zdarza. I nie chodzi tylko o to, \u017ce Olive Kitteridge i Rust Cohle mogliby \u015bmia\u0142o wystartowa\u0107 w konkursie na najsmutniejszego, wyzbytego z\u0142udze\u0144 (i wal\u0105cego prawd\u0119 ludziom w oczy, czy tego chc\u0105, czy nie) serialowego bohatera od pocz\u0105tku kr\u0119cenia historii w odcinkach. Z pewno\u015bci\u0105 stan\u0119liby na podium.<\/p>\n

W obu serialach akcja toczy si\u0119 powoli, t\u0142em jest ameryka\u0144ska prowincja, a \u015bmier\u0107, nieszcz\u0119\u015bcie i choroby psychiczne zbieraj\u0105 spore \u017cniwo. W obu te\u017c cofamy si\u0119 w przesz\u0142o\u015b\u0107, by poprowadzi\u0107 \u015bledztwo i rozwi\u0105za\u0107 pewn\u0105 zagadk\u0119.<\/p>\n

Tylko \u017ce w \u201eOlive Kitteridge\u201d oskar\u017conym jest \u017cycie, a tematem: przemijanie i sposoby radzenia sobie z nim. Ton serialu jest melancholijny, przed czarn\u0105 dziur\u0105 ratuje bohater\u00f3w (i widz\u00f3w) ironia. Dzi\u0119ki czemu mamy do czynienia z mistrzowsk\u0105 wersj\u0105 bardzo czarnego, ale jednak komediodramatu (re\u017cyserka serialu Lisa Cholodenko nazywa go \u201edramedy\u201d). Dodatkowo tym razem oszcz\u0119dzono nam Nietzschego w wersji dla gimbazy. Innymi s\u0142owy \u2013 nowo\u015bci HBO klimatem blisko do arcydzie\u0142a stacji, genialnej produkcji Alana Balla \u201eSze\u015b\u0107 st\u00f3p pod ziemi\u0105”.<\/p>\n

Akcja czterogodzinnego serialu obejmuje 25 lat, podczas kt\u00f3rych nadmorskie Crosby w stanie Maine obrazuje przemiany, jakim podda\u0142a si\u0119 ca\u0142a Ameryka. Stopniowo traci sw\u00f3j robotniczy, lokalny charakter, miejsce ma\u0142ych biznes\u00f3w zajmuj\u0105 oddzia\u0142y globalnych korporacji i sieci. Frances McDormand w roli tytu\u0142owej zaczyna jako 45-letnia nauczycielka matematyki, by sko\u0144czy\u0107 jako 70-letnia emerytka. \u015amiertelnie smutna, za pomoc\u0105 zab\u00f3jczo ironicznych uwag komunikuje rodzinie, uczniom i s\u0105siadom, \u017ce nie spe\u0142niaj\u0105 jej wysokich oczekiwa\u0144. Fakt, \u017ce syn sko\u0144czy\u0142 medycyn\u0119, skomentuje zdaniem: \u201eTo tylko podologia”. M\u0119\u017cowi (Richard Jenkins), pozytywnie nastawionemu do \u017cycia i ludzi aptekarzowi, z trudem wybacza pogod\u0119 ducha.\"16119-olive_kitteridge_5_-_frances_mcdormand__richard_jenkins1\"<\/a>Ta sama Olive, kt\u00f3ra potrafi urz\u0105dzi\u0107 najbli\u017cszym piek\u0142o na ziemi, dla podobnych sobie \u2013 cierpi\u0105cych na depresje, nadwra\u017cliwych, nieradz\u0105cych sobie z trudem codziennego \u017cycia \u2013 potrafi by\u0107 anio\u0142em. Scenarzystka Jane Anderson i re\u017cyserka Lisa Cholodenko zadba\u0142y o to, by Frances McDormand mog\u0142a ze zwyk\u0142ych czynno\u015bci utka\u0107 niesamowicie bogaty, intryguj\u0105cy portret skomplikowanej kobiety, kt\u00f3ra wie, \u017ce \u017ceby nie rozsypa\u0107 si\u0119 na kawa\u0142ki, musi trzyma\u0107 emocje na wodzy. Przy \u017cyciu trzymaj\u0105 j\u0105 obowi\u0105zki, musi stale co\u015b robi\u0107, albo chocia\u017c obserwowa\u0107 innych, robi\u0105cych swoje, nadzorowa\u0107 ich, wtr\u0105ca\u0107 si\u0119. Inaczej pogr\u0105\u017cy si\u0119 w depresji.<\/p>\n

Kiedy j\u0105 poznajemy, ma dok\u0142adnie tyle lat, ile mia\u0142\u00a0jej ojciec, kiedy pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo. Nigdy nie nazwa\u0142 swojej choroby, cierpia\u0142 w milczeniu. Olive, przedstawicielka kolejnego pokolenia dotkni\u0119tego chorob\u0105, radzi sobie, dzia\u0142aj\u0105c, a o chorobie m\u00f3wi niejako z dum\u0105, przekonana, \u017ce dotyka ona jedynie\u00a0wyj\u0105tkowe jednostki, inteligentne, nadwra\u017cliwe. Jej syn nie b\u0119dzie dumny \u2013 nie chce cierpie\u0107, w doros\u0142ym \u017cyciu zdecyduje si\u0119 na terapi\u0119. Bo \u201eOlive Kitteridge\u201d to tak\u017ce g\u0142\u0119boka opowie\u015b\u0107 o depresji i o tym, jak zmienia\u0142 si\u0119 nasz stosunek do niej.\"Olive-Kitteridge-2\"<\/a>Ale \u201eOlive\u201d to tak\u017ce fantastycznie poprowadzona opowie\u015b\u0107 o ma\u0142\u017ce\u0144stwie i rodzinie. O blisko\u015bci, lojalno\u015bci, wsp\u00f3lnej, cho\u0107 wyboistej, drodze przez \u017cycie. A na najog\u00f3lniejszym poziomie to portret cz\u0142owieka \u2013 opowie\u015b\u0107 o \u017cyciu i przemijaniu. Po prostu. Z dorastaniem, dojrzewaniem, tymi wszystkimi \u015blubami, narodzinami, wyprowadzkami dzieci, chorobami, wypadkami, cierpieniem. Staro\u015bci\u0105 i \u015bmierci\u0105.<\/p>\n

Niespieszny rytm, akcja pozbawiona wielkich wydarze\u0144 – to jednocze\u015bnie wielki plus produkcji HBO oraz \u2013 momentami \u2013 jej minus. Widz ma bowiem tendencj\u0119, wzorem bohaterki, zapada\u0107 si\u0119 w sobie. Oddech bierzemy tak\u017ce razem z Olive \u2013 d\u0142ugo patrz\u0105c na koj\u0105ce uj\u0119cia morza, na ruszaj\u0105ce si\u0119 na wietrze ga\u0142\u0119zie drzew i kwitn\u0105ce kwiaty.<\/p>\n

Produkcja HBO przynosi wspania\u0142e kreacje aktorskie, przera\u017caj\u0105co\u00a0wiarygodne, pe\u0142ne, zagrane oszcz\u0119dnie, ale z dba\u0142o\u015bci\u0105 o najdrobniejszy gest. Frances McDormand, kt\u00f3ra po rolach w filmach braci Coen (m.in. pami\u0119tnej policjantki w ci\u0105\u017cy z \u201eFargo\u201d) czy \u2013 niedawno \u2013 charyzmatycznej pani stra\u017cak we \u201eWszystkich odlotach Cheyenne’a\u201d Paolo Sorrentino nie musi niczego udowadnia\u0107, tworzy wielk\u0105 kreacj\u0119 perfekcyjnie zwyczajnej kobiety.<\/p>\n

I\u00a0robi to tak, \u017ce nie mo\u017cna od niej oderwa\u0107 wzroku. R\u00f3wnie \u015bwietny w roli Henry’ego \u2013 si\u0142y spokoju \u2013 jest Richard Jenkins, pami\u0119tny ojciec z \u201eSze\u015bciu st\u00f3p pod ziemi\u0105\u201d. W roli doros\u0142ego syna Kitteridge’\u00f3w wyst\u0119puje John Gallagher Jr. Za\u015b w roli s\u0105siada w ostatnim odcinku pojawia si\u0119 sam Bill Murray.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zauroczona powie\u015bci\u0105 Elizabeth Strout kole\u017canka Frances McDormand podarowa\u0142a jej egzemplarz. Gwiazda film\u00f3w braci Coen entuzjazm kole\u017canki podzieli\u0142a i zaklepa\u0142a u wydawcy prawa do ekranizacji. Adaptacja powstawa\u0142a cztery lata, w mi\u0119dzyczasie pisarka zd\u0105\u017cy\u0142a\u00a0otrzyma\u0107\u00a0za swoj\u0105 powie\u015b\u0107 Pulitzera. Za\u015b\u00a0miniserial, kiedy ju\u017c powsta\u0142, tylko dlatego nie zdoby\u0142 nagrody na Festiwalu Filmowym w Wenecji, \u017ce by\u0142 pokazywany poza konkursem. Oto […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24,9,13],"tags":[372,34,371],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1067"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1067"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1067\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1086,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1067\/revisions\/1086"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1067"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1067"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1067"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}