{"id":1157,"date":"2014-12-10T21:02:26","date_gmt":"2014-12-10T20:02:26","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=1157"},"modified":"2014-12-11T12:21:35","modified_gmt":"2014-12-11T11:21:35","slug":"1157","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/12\/10\/1157\/","title":{"rendered":"\u201eKocham ci\u0119, bracie!\u201d \u2013 po finale \u201eSyn\u00f3w Anarchii\u201d"},"content":{"rendered":"

\"sons-anarchy-season-7-spoilers_0\"<\/a>Synowie Anarchii dojechali do kresu swej drogi. Dotarcie do fina\u0142u zaj\u0119\u0142o im sze\u015b\u0107 lat i siedem pe\u0142nych sezon\u00f3w. Ich podr\u00f3\u017c nie odbywa\u0142a si\u0119 w r\u00f3wnym tempie, a na przestrzeni lat scenarzystom raz po raz brakowa\u0142o paliwa, ale w ostatnim sezonie ch\u0142opcy z Charming znacz\u0105co przyspieszyli, pozostawiaj\u0105c po sobie bardzo pozytywne wra\u017cenie.
\n
\nTekst zawiera spoilery. <\/strong><\/p>\n

Nie zawsze by\u0142o z nimi tak dobrze. W siedmiu poprzednich sezonach nie brakowa\u0142o moment\u00f3w, gdy mo\u017cna by\u0142o straci\u0107 wiar\u0119 w potencja\u0142 opowie\u015bci o dzielnych motocyklistach z prowincjonalnego Charming. Kiedy w pierwszych sezonach Jax celebrowa\u0142 sw\u0105 niedol\u0119, czytaj\u0105c wspomnienia swojego \u015bwi\u0119tej pami\u0119ci ojca, \u0142atwo by\u0142o zw\u0105tpi\u0107, czy aby na pewno jest to bohater, kt\u00f3ry uniesie t\u0119 opowie\u015b\u0107 przez kilka kolejnych sezon\u00f3w, a gdy \u017ali \u017co\u0142nierze IRA pod przyw\u00f3dztwem ry\u017cego ksi\u0119dza porywali mu syna, mo\u017cna by\u0142o odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce autorzy serialu ocieraj\u0105 si\u0119 o autoparodi\u0119.<\/p>\n

Jednak przez lata \u201eSynowie Anarchii\u201d wybijali si\u0119 wysoko ponad telewizyjn\u0105 przeci\u0119tno\u015b\u0107. Uwodzili histori\u0105 motocyklist\u00f3w, kt\u00f3rzy \u2013 cho\u0107 byli brutalni i bardzo, bardzo grzeszni \u2013 w gruncie rzeczy chcieli tego, co najlepsze dla swoich bliskich i dla swojego miasta. Chronili je przed narkotykowymi dealerami, z\u0142ymi deweloperami i mafijnymi wp\u0142ywami z zewn\u0105trz. Przy okazji przelewali krew \u2013 w\u0142asn\u0105 i cudz\u0105. Zawsze w sporych ilo\u015bciach.\"Chibs_SOA\"<\/a>W ostatnim sezonie ulice Charming i okolic zosta\u0142y do reszty skrwawione. Tw\u00f3rcy \u201eSyn\u00f3w Anarchii\u201d hurtowo wysy\u0142ali swoich bohater\u00f3w na wieczny spoczynek. Gin\u0119li chi\u0144scy gangsterzy i \u017co\u0142nierze czarnosk\u00f3rego mafioso, przypadkowi mieszka\u0144cy miasteczka i bliscy g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w. Wreszcie tak\u017ce oni (a przynajmniej kilkoro z nich) zostali skazani przez scenarzyst\u00f3w na gwa\u0142town\u0105 \u015bmier\u0107.<\/p>\n

Kurt Sutter, kt\u00f3ry stoi za sukcesem \u201eSyn\u00f3w Anarchii\u201d, tym razem da\u0142 si\u0119 ponie\u015b\u0107. Przez lata g\u0142\u00f3wni bohaterowie jego historii zawsze ratowali si\u0119 z najgorszych tarapat\u00f3w. W\u0142adze telewizji zamawia\u0142y kolejne sezony, a wyraziste postaci by\u0142y potrzebne do utrzymania odpowiedniego tempa i emocjonalnej temperatury serialu. W fina\u0142owym sezonie kilku \u201enie\u015bmiertelnych\u201d zosta\u0142o rzuconych na \u017cer \u201eKosiarza\u201d i – przyzna\u0107 trzeba – dzi\u0119ki temu si\u00f3dma ods\u0142ona \u201eSyn\u00f3w…\u201d trzyma\u0142a tempo i raz po raz mocno zaskakiwa\u0142a (cho\u0107by w przedostatnim odcinku serii, w kt\u00f3rym trup s\u0142a\u0142 si\u0119 g\u0119sto i bez ostrze\u017cenia).\"Tig<\/a>Fina\u0142owy sezon potwierdzi\u0142, \u017ce Sutter jest kapitalnym portrecist\u0105, je\u015bli chodzi o szkicowanie postaci wra\u017cliwych twardzieli \u2013 takich, co nie wahaj\u0105 si\u0119 \u0142ama\u0107 ko\u0144czyn swym wrogom, by po chwili ze \u0142zami w oczach wyznawa\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 przyjacielowi. W\u0142a\u015bnie tego typu bohaterowie przyci\u0105gali przed ekrany widz\u00f3w \u201eSyn\u00f3w Anarchii\u201d. <\/p>\n

Bohaterowie i aktorzy, kt\u00f3rych dopasowano tu niemal perfekcyjnie. O ile pierwsze sezony serialu opiera\u0142y si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na aktorskim kunszcie Rona Perlmana przeciwstawianego m\u0142odzie\u0144czemu Charliemu Hunnamowi, z czasem ci\u0119\u017car opowie\u015bci spocz\u0105\u0142 na barkach drugoplanowych aktor\u00f3w: mena\u017cerii z\u0142o\u017conej z facet\u00f3w o zakazanych g\u0119bach i niema\u0142ym talencie. Nie spos\u00f3b sobie wyobrazi\u0107 tego serialu bez Chibsa (Tommy Flanagan) ze szramami na obu policzkach i wyra\u017anym irlandzkim akcentem, Opiego (Ryan Hurst) – brodacza o posturze drwala, bez chorego na raka poczciwego gliniarza (Dayton Callie), spro\u015bnego i lojalnego Tiga (Kim Coates), bez zagubionego Juice\u2019a (Theo Rossi). No i Happy\u2019ego, psychopatycznego brutala, w kt\u00f3rego wciela\u0142 si\u0119 fenomenalny David Labrava, niedosz\u0142y operator filmowy i scenarzysta, dla kt\u00f3rego rola w \u201eSynach…\u201d by\u0142a aktorskim debiutem.\"soa-katey-sagal\"<\/a>Galeria m\u0119skich postaci, kt\u00f3r\u0105 stworzy\u0142 Sutterowi (wcielaj\u0105cy si\u0119 w jednego z motocyklist\u00f3w), jest imponuj\u0105ca, ale najwi\u0119ksz\u0105 gwiazd\u0105 \u201eSyn\u00f3w…\u201d zosta\u0142a kobieta – Katey Sagal. Aktorka, kt\u00f3ra prywatnie jest \u017con\u0105 Kurta Suttera, dzi\u0119ki roli Gemmy nie tylko uwolni\u0142a si\u0119 od wizerunku Peggy Bundy z popularnej przed laty komedii \u201e\u015awiat wed\u0142ug Bundych\u201d, ale te\u017c wr\u00f3ci\u0142a do aktorskiej pierwszej ligi. Za swoj\u0105 kreacj\u0119 w 2011 roku zdoby\u0142a Z\u0142oty Glob. Jako nieformalna szefowa gangu bywa\u0142a demoniczna i opieku\u0144cza, czu\u0142a i okrutna, by\u0142a matk\u0105, babci\u0105, \u017con\u0105, kochank\u0105 i zab\u00f3jczyni\u0105. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce przy niej pozosta\u0142e kobiece role rozczarowywa\u0142y jednowymiarowo\u015bci\u0105 i psychologicznym bana\u0142em.<\/p>\n

Autorzy \u201eSyn\u00f3w Anarchii\u201d po\u017cegnali si\u0119 z widzami w mocnym i sentymentalnym stylu. W si\u00f3dmej serii Sutter i jego wsp\u00f3\u0142pracownicy raz po raz ocierali si\u0119 o kicz (fina\u0142owy odcinek jest tego dowodem), czasem wybierali drog\u0119 na skr\u00f3ty, a mi\u0142osnych wyzna\u0144 mi\u0119dzy bohaterami (tytu\u0142owe \u201eKocham ci\u0119, bracie\u201d nie wzi\u0119\u0142o si\u0119 znik\u0105d) by\u0142o tu tyle, \u017ce mo\u017cna by nimi obdzieli\u0107 tuzin romantycznych komedii. Ale mimo to fani (w tym ni\u017cej podpisany) z pewno\u015bci\u0105 b\u0119d\u0105 t\u0119skni\u0107 za dzik\u0105 motocyklow\u0105 band\u0105, kt\u00f3ra przez sze\u015b\u0107 lat sia\u0142a zniszczenie na telewizyjnych ekranach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Synowie Anarchii dojechali do kresu swej drogi. Dotarcie do fina\u0142u zaj\u0119\u0142o im sze\u015b\u0107 lat i siedem pe\u0142nych sezon\u00f3w. Ich podr\u00f3\u017c nie odbywa\u0142a si\u0119 w r\u00f3wnym tempie, a na przestrzeni lat scenarzystom raz po raz brakowa\u0142o paliwa, ale w ostatnim sezonie ch\u0142opcy z Charming znacz\u0105co przyspieszyli, pozostawiaj\u0105c po sobie bardzo pozytywne wra\u017cenie.<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,7,9,13],"tags":[391,396,47,390,394,389,392,387,388,395,393],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1157"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1157"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1157\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1169,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1157\/revisions\/1169"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1157"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1157"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1157"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}