{"id":1276,"date":"2015-01-03T15:24:28","date_gmt":"2015-01-03T14:24:28","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=1276"},"modified":"2015-01-08T12:18:07","modified_gmt":"2015-01-08T11:18:07","slug":"black-mirror-czyli-szczesliwego-nowego-roku-mimo-wszystko","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2015\/01\/03\/black-mirror-czyli-szczesliwego-nowego-roku-mimo-wszystko\/","title":{"rendered":"Black Mirror, czyli Szcz\u0119\u015bliwego Nowego Roku, mimo wszystko!"},"content":{"rendered":"

\"chnnlsurf-blackmirror-series2-500\"<\/a>Ile razy us\u0142yszeli\u015bcie w ostatnich dniach: \u201eSzcz\u0119\u015bliwego Nowego Roku\u201d, \u201eDo siego\u201d, \u201eNajlepszego\u201d, \u201eOby nam si\u0119\u201d itd.? Ile razy sami wypowiedzieli\u015bcie i napisali\u015bcie te zakl\u0119cia? Milion? Czas och\u0142on\u0105\u0107. Oto\u00a0serial, kt\u00f3ry przysz\u0142o\u015b\u0107 opisuje w nieco mniej optymistycznej ni\u017c \u015bwi\u0105teczno-noworoczna wersji.<\/p>\n

\u201eBlack Mirror\u201d, brytyjska produkcja autorstwa Charliego Brookera, to jak dot\u0105d siedem odcink\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna szybko obejrze\u0107, ale nie\u0142atwo, a w\u0142a\u015bciwie nie da si\u0119 ich szybko zapomnie\u0107. Szcz\u0119\u015bliwego Nowego Roku, mimo wszystko!
\n
\nDotychczas powsta\u0142y dwa sezony po trzy odcinki ka\u017cdy, pierwszy pokazywany w grudniu 2011 roku, drugi w lutym 2013 roku oraz specjalny odcinek \u015bwi\u0105teczny, wyemitowany przez Channel 4, dla kt\u00f3rego serial zosta\u0142 wyprodukowany 16 grudnia – z Jonem Hammem, gwiazd\u0105 serialu \u201eMad Men\u201d w jednej z dw\u00f3ch g\u0142\u00f3wnych r\u00f3l. Jest zapowiedzi\u0105 trzeciego sezonu. Serial ma w ofercie Netflix, w\u015br\u00f3d fan\u00f3w produkcji jest zar\u00f3wno Stephen King, jak i aktor Robert Downey Jr, kt\u00f3ry w 2013 roku kupi\u0142 prawa do ekranizacji trzeciego odcinka pierwszego sezonu: \u201eThe Entire History of You\u201d.\"hamm\"<\/a>Serial jest antologi\u0105, ka\u017cdy z odcink\u00f3w opowiada niezale\u017cn\u0105 fabu\u0142\u0119, ma inn\u0105 obsad\u0119, a nawet osadzony jest w ciut innym \u015bwiecie. \u0141\u0105czy je to, \u017ce wszystkie opowiadaj\u0105 o przysz\u0142o\u015bci, a autor tworzy jej wizje na podstawie wniosk\u00f3w \u2013 do\u015b\u0107 przera\u017caj\u0105cych \u2013 wyci\u0105ganych z proces\u00f3w zachodz\u0105cych w naszej tera\u017aniejszo\u015bci. Konkretnie: ze sposob\u00f3w, w jakie korzystamy z nowych technologii, jak si\u0119 od nich uzale\u017cniamy, stopniowo oddaj\u0105c narz\u0119dziom w\u0142adz\u0119 nad naszym \u017cyciem i \u015bwiatem.<\/p>\n

Tworz\u0105c \u201eBlack Mirror\u201d, Brooker inspirowa\u0142 si\u0119 \u201eThe Twilight Zone\u201d („Strefa mroku”) Roda Serlinga, ameryka\u0144skim serialem sci-fi z prze\u0142omu z lat 60., kt\u00f3ry pod przykrywk\u0105 opowie\u015bci o przysz\u0142o\u015bci pokazywa\u0142 bol\u0105czki \u00f3wczesnego\u00a0\u015bwiata, w kolejnych\u00a0dekadach powstawa\u0142y nowe ods\u0142ony kultowej serii. W \u201eGuardianie\u201d nast\u0119puj\u0105co t\u0142umaczy\u0142 tytu\u0142 serii: \u201eJe\u015bli technologia jest narkotykiem \u2013 a tak si\u0119 wydaje \u2013 to jakie s\u0105, konkretnie, jej efekty uboczne? Miejscem, w kt\u00f3rym toczy si\u0119 akcja \u00bbBlack Mirror\u00ab jest terytorium pomi\u0119dzy przyjemno\u015bci\u0105 a dyskomfortem. Czarne lustro z tytu\u0142u jest tym, kt\u00f3re znajdziesz na ka\u017cdej \u015bcianie, na ka\u017cdym biurku, w ka\u017cdej d\u0142oni: zimny, l\u015bni\u0105cy ekran telewizora, monitora, smartfona\u201d.<\/p>\n

Pierwszy odcinek – \u201eThe National Anthem\u201d – wydaje si\u0119 toczy\u0107 w Londynie naszych czas\u00f3w. Jest czwarta rano, premier Wielkiej Brytanii, wyrwany z g\u0142\u0119bokiego snu, ogl\u0105da nagranie wideo, w kt\u00f3rym ukochana ksi\u0119\u017cniczka Brytyjczyk\u00f3w \u2013 Susannah \u2013 o\u015bwiadcza, \u017ce zosta\u0142a uprowadzona i p\u0142acz\u0105c, czyta list z \u017c\u0105daniem porywacza. Jest jednocze\u015bnie brutalne i tak kompletnie absurdalne, \u017ce przecieramy oczy ze zdumienia, podobnie jak zaspany premier i sztab jego doradc\u00f3w. A nast\u0119pnie przez prawie godzin\u0119 ogl\u0105damy rozkr\u0119caj\u0105c\u0105 si\u0119 machin\u0119 medialn\u0105, kt\u00f3ra jest tyle\u017c absurdalna, co przera\u017caj\u0105co znajoma.<\/p>\n

Nagranie wycieka do internetu, oficjalne media nie mog\u0105 wi\u0119c o bzdurze milcze\u0107 i dostrajaj\u0105 si\u0119 do nastroj\u00f3w tzw. opinii spo\u0142ecznej, czyli tonu komentarzy internetowych. W kilka godzin ca\u0142y \u015bwiat dywaguje, czy premier powinien spe\u0142ni\u0107 \u017c\u0105danie porywaczy, media cytuj\u0105 kolejne sonda\u017ce opinii publicznej, internet si\u0119 grzeje, tweety i fejsbukowe statusy rozprzestrzeniaj\u0105 si\u0119 z pr\u0119dko\u015bci\u0105 epidemii. S\u0142owo mediokracja zmienia znaczenie, politycy i rzeczywisto\u015b\u0107 staj\u0105 si\u0119 zak\u0142adnikami anonimowych gigabajt\u00f3w.\"BlackMirror1x02_1297\"<\/a>Odcinek, kt\u00f3ry zaczyna si\u0119 jak czarna komedia, w po\u0142owie przekszta\u0142ca si\u0119 w satyr\u0119 na nowe media i nas \u2013 ich cz\u0119sto bezmy\u015blnych u\u017cytkownik\u00f3w, by w finale sta\u0107 si\u0119 poruszaj\u0105cym dramatem. Taka mieszanka gatunkowa i nieprzewidywalne twisty s\u0105 znakiem rozpoznawczym ca\u0142ej serii. Razem z brakiem nadziei, kt\u00f3ry bije z ka\u017cdego odcinka, brakiem pocieszenia, kt\u00f3rego jako\u015b oczekujemy \u2013 \u017ce nie wszystko stracone itd. To powa\u017cne ostrze\u017cenie przed przysz\u0142o\u015bci\u0105 raczej ni\u017c satyra na wsp\u00f3\u0142czesny \u015bwiat, a na pewno nie irytuj\u0105ce moralizatorstwo w stylu \u201eThe Newsroom\u201d Aarona Sorkina.<\/p>\n

W kolejnym odcinku zobaczymy spo\u0142ecze\u0144stwo biernych konsument\u00f3w telewizyjnych streaming\u00f3w. Jedynym szans\u0105 na wyzwolenie jest udzia\u0142 w okrutnym talent show przypominaj\u0105cym \u201eIdola\u201d czy \u201eMam talent\u201d, w kt\u00f3rym wygran\u0105 jest propozycja prowadzenia w\u0142asnego kana\u0142u streamingowego. W innym kar\u0105 za zbrodni\u0119 jest jej wielokrotne odtwarzanie i prze\u017cywanie. Z widowni\u0105. Cz\u0142owieka mo\u017cna \u201ezablokowa\u0107\u201d (nie wyja\u015bniam, o co chodzi, by nie psu\u0107 efektu zaskoczenia). Pami\u0119\u0107 nosi si\u0119 we wczepionym w g\u0142ow\u0119 czipie, mo\u017cna j\u0105 rzutowa\u0107 na dowolny ekran, przewija\u0107, robi\u0107 stopklatki i zoomy, kasowa\u0107. Programy komputerowe mog\u0105 klonowa\u0107 zmar\u0142ych na podstawie tego, co po sobie pozostawili w internecie.\"Black<\/a>A wszystko to w \u015bwiecie do z\u0142udzenia przypominaj\u0105cym ten za oknem. No, mo\u017ce troch\u0119 pi\u0119kniejszym, designersko dopieszczonym, jak ten w filmie \u201eOna\u201d Spike’a Jonze’a z ko\u0144ca 2013 roku, kt\u00f3ry zreszt\u0105 m\u00f3g\u0142by by\u0107 jednym z odcink\u00f3w \u201eBlack Mirror\u201d.<\/p>\n

Wiele z dzisiejszych technologicznych nowinek, z okularami Google Glass, rozrostem medi\u00f3w spo\u0142eczno\u015bciowych czy programami w stylu Siri, od tych z serialu dzieli tylko krok. Serial Brookera przestawia nasz\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 w nieco tylko krzywym zwierciadle. I to (obok \u015bwietnych scenariuszy i aktorstwa) czyni \u201eBlack Mirror\u201d tak bardzo fascynuj\u0105cym i przera\u017caj\u0105cym. Jednocze\u015bnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ile razy us\u0142yszeli\u015bcie w ostatnich dniach: \u201eSzcz\u0119\u015bliwego Nowego Roku\u201d, \u201eDo siego\u201d, \u201eNajlepszego\u201d, \u201eOby nam si\u0119\u201d itd.? Ile razy sami wypowiedzieli\u015bcie i napisali\u015bcie te zakl\u0119cia? Milion? Czas och\u0142on\u0105\u0107. Oto\u00a0serial, kt\u00f3ry przysz\u0142o\u015b\u0107 opisuje w nieco mniej optymistycznej ni\u017c \u015bwi\u0105teczno-noworoczna wersji. \u201eBlack Mirror\u201d, brytyjska produkcja autorstwa Charliego Brookera, to jak dot\u0105d siedem odcink\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna szybko obejrze\u0107, ale […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,24,7,27],"tags":[408,296,409],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1276"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1276"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1276\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1316,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1276\/revisions\/1316"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1276"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1276"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1276"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}