{"id":150,"date":"2014-04-14T14:50:23","date_gmt":"2014-04-14T12:50:23","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=150"},"modified":"2014-04-14T16:59:37","modified_gmt":"2014-04-14T14:59:37","slug":"co-raz-blizej-ziemi-uwagi-do-premiery-7-sezonu-mad-men","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/04\/14\/co-raz-blizej-ziemi-uwagi-do-premiery-7-sezonu-mad-men\/","title":{"rendered":"Coraz bli\u017cej ziemi – uwagi do premiery 7 sezonu Mad Men"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Kiedy znajomi pytaj\u0105 mnie o m\u00f3j ulubiony serial wszech czas\u00f3w, zawsze powtarzam, \u017ce b\u0119d\u0119 zna\u0142a odpowied\u017a dopiero po ostatnim odcinku serialu \u201eMad Men\u201d. Je\u015bli scenarzy\u015bci nie zako\u0144cz\u0105 serialu mocnym uderzeniem, \u201eMad Men\u201d rozp\u0142ynie si\u0119 w historii telewizji jako produkcja, kt\u00f3ra by\u0142a dla widz\u00f3w z XXI wieku sentymentaln\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105 w przesz\u0142o\u015b\u0107. Je\u015bli jednak tw\u00f3rcy zdecyduj\u0105 si\u0119 ostatecznie rozbi\u0107 nasze romantyczne wyobra\u017cenia o przesz\u0142o\u015bci, wtedy nale\u017cy im si\u0119 na zawsze miejsce w panteonie tw\u00f3rc\u00f3w kultury popularnej. Na ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie premiera pierwszego odcinka si\u00f3dmej i ostatniej serii serialu pokazuje, \u017ce ta podr\u00f3\u017c w przesz\u0142o\u015b\u0107 ma coraz bardziej gorzki smak. Wpis mo\u017ce zawiera\u0107 spoilery \u2013 zar\u00f3wno do odcinka premierowego, jak i do wydarze\u0144 z poprzednich sezon\u00f3w.<\/span><\/span>
\n<\/p>\n


\n<\/span><\/span><\/p>\n

Pierwszy odcinek serialu rozgrywa si\u0119 w 1969 roku, w historii Ameryki oznacza to koniec pewnej ery. To rok l\u0105dowania na ksi\u0119\u017cycu, zamieszek wyznaczaj\u0105cych pocz\u0105tek ruch\u00f3w o prawa gej\u00f3w i prezydentury Richarda Nixona, kt\u00f3rego przem\u00f3wieniu o poszukiwaniu celu w \u017cyciu przys\u0142uchuje si\u0119 Don Draper. Cho\u0107 bohaterowie nie zdaj\u0105 sobie sprawy, \u017ce ten rok oka\u017ce si\u0119 prze\u0142omowy, to sygna\u0142y nadchodz\u0105cych zmian wida\u0107 ju\u017c wsz\u0119dzie. Roger Sterling, cz\u0142owiek, kt\u00f3ry od pierwszego odcinka da\u0142 si\u0119 pozna\u0107 jako niestroni\u0105cy od kieliszka i kobiet, teraz \u017cyje niemal\u017ce w hipisowskiej komunie. Budzi si\u0119 rano na pod\u0142odze, nagi, otoczony przez grup\u0119 r\u00f3wnie nagich os\u00f3b, a kiedy wraca wieczorem, grzecznie prosi swoj\u0105 m\u0142od\u0105 dziewczyn\u0119, by przesun\u0119\u0142a znajduj\u0105cego si\u0119 w \u0142\u00f3\u017cku m\u0119\u017cczyzn\u0119, bo on pragnie zasn\u0105\u0107. To tu, to tam mo\u017cemy us\u0142ysze\u0107 zdania, kt\u00f3re nied\u0142ugo stan\u0105 si\u0119 kanonem hipisowskiej ideologii. C\u00f3rka Rogera, mimo \u017ce ubrana w klasyczny, grzeczny str\u00f3j, nad fili\u017cank\u0105 herbaty w eleganckiej restauracji, o\u015bwiadczy, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 wa\u017cniejsza jest ni\u017c gniew i dorzuci kilka natchnionych hase\u0142. Podobnymi has\u0142ami rzuca\u0107 b\u0119dzie te\u017c przeniesiony do Kalifornii Pete Campbell \u2013 kt\u00f3ry uwolniony od \u017cony i \u017cycia na przedmie\u015bciach rozkwitnie. Ale nie tylko obyczajowo\u015b\u0107 si\u0119 zmienia, bohaterowie musz\u0105 si\u0119 te\u017c zetkn\u0105\u0107 z rodz\u0105cym si\u0119 nowym modelem biznesowym. Firma obuwnicza, kt\u00f3ra przez lata ch\u0119tnie korzysta\u0142a z us\u0142ug wielkiej agencji reklamowej, teraz woli otworzy\u0107 w\u0142asny ma\u0142y departament do spraw reklamy. Powstrzymanie ich przed porzuceniem agencji oka\u017ce si\u0119 nie takie proste, jak mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107.<\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n


\n<\/span><\/span><\/p>\n

Sami bohaterowie nie maj\u0105 jednak czasu zajmowa\u0107 si\u0119 obserwacj\u0105 zachodz\u0105cych wok\u00f3\u0142 nich zmian, gdy\u017c bez reszty poch\u0142aniaj\u0105 ich problemy zawodowe i prywatne. Pocz\u0105tkowo wydaje si\u0119, \u017ce Don Draper obronn\u0105 r\u0119k\u0105 wyszed\u0142 z dramatycznych wydarze\u0144 poprzedniego sezonu. Doskonale ubrany, ogolony i zadowolony z siebie, przy d\u017awi\u0119kach piosenki \u201e<\/span><\/span>I’m a Man\u201d<\/span><\/span><\/span> pojawia si\u0119 w Los Angeles, by odwiedzi\u0107 swoj\u0105 \u017con\u0119. Szybko jednak okazuje si\u0119, \u017ce ma\u0142\u017ce\u0144stwo na dwa wybrze\u017ca nie przynosi satysfakcji. Megan i Don w\u0142a\u015bciwie si\u0119 ju\u017c nie znaj\u0105, i nie k\u0142\u00f3c\u0105 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie dlatego, \u017ce wizyta jest zbyt kr\u00f3tka, by traci\u0107 czas na k\u0142\u00f3tnie. Dawniej Don rzuci\u0142by si\u0119 w ramiona innej kobiety. Zw\u0142aszcza \u017ce los podsuwa mu \u015bliczn\u0105 wsp\u00f3\u0142pasa\u017cerk\u0119 (w tej roli <\/span><\/span><\/span>Neve Campbell<\/span><\/span><\/span>)<\/span><\/span><\/span> w czasie lotu powrotnego do Nowego Jorku. Ciemnow\u0142osa, smutna kobieta, opowiadaj\u0105ca o rozrzucaniu proch\u00f3w swojego narzeczonego wydaje si\u0119 idealna dla wci\u0105\u017c my\u015bl\u0105cego o \u015bmierci bohatera. Ale nowy Don nie ma ju\u017c si\u0142y na romanse. Dlaczego? Trudno powiedzie\u0107, czy to jego desperacka pr\u00f3ba utrzymania cho\u0107 jednego sta\u0142ego zwi\u0105zku w swoim \u017cyciu, czy te\u017c znak, \u017ce Don powoli zwraca si\u0119 od \u017cycia ku \u015bmierci. Zreszt\u0105 w ostatniej scenie, kiedy zm\u0119czony, nieogolony i wymi\u0119ty siedzi w samym szlafroku na balkonie swojego nowojorskiego apartamentu, widzimy, \u017ce jego pewno\u015b\u0107 siebie w Kalifornii by\u0142a jak zwykle tylko fasad\u0105. Matthew Weiner, tw\u00f3rca i scenarzysta serialu, powiedzia\u0142 kiedy\u015b, \u017ce nigdy nie m\u00f3g\u0142 zrozumie\u0107 widz\u00f3w, kt\u00f3rzy chc\u0105 by\u0107 jak Don. Cz\u0142owiek pi\u0119kny z zewn\u0105trz, a gnij\u0105cy w \u015brodku. Z sezonu na sezon owa wewn\u0119trzna pustka bohatera jest coraz bardziej widoczna. Przy czym, co scenarzy\u015bci pokazuj\u0105 nam w znakomity spos\u00f3b, ten ca\u0142y rozpadaj\u0105cy si\u0119, gnij\u0105cy Don wci\u0105\u017c jest prawdopodobnie najlepszym specem od reklamy w mie\u015bcie.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n


\n<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Trudno jednak powiedzie\u0107, by odcinek koncertowa\u0142 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie na Donie. Spo\u015br\u00f3d innych postaci na pierwszy plan wysuwa si\u0119 Peggy. W rozpoczynaj\u0105cej odcinek scenie siedzi zas\u0142uchana w pomys\u0142 spotu reklamowego, kt\u00f3ry wydaje si\u0119 idealny. Jest w nim wszystko. Peggy, nauczona przez Dona poszukiwania nie pomys\u0142\u00f3w dobrych, tylko idealnych, sp\u0119dzi ca\u0142y odcinek bezskutecznie, staraj\u0105c si\u0119 ten pierwszy idealny pomys\u0142 przepchn\u0105\u0107. Niestety, wszystkie jej dzia\u0142ania udowodni\u0105 jej tylko, \u017ce nie umie dogada\u0107 si\u0119 ze swoim szefem. Na dodatek z Kalifornii powr\u00f3ci\u0142 jej by\u0142y ukochany Ted, kt\u00f3rego teraz stara si\u0119 za wszelk\u0105 cen\u0119 omija\u0107. Nic dziwnego, \u017ce pod koniec odcinka, kiedy do wszystkich problem\u00f3w dok\u0142ada si\u0119 jeszcze narzekaj\u0105ca na zatkan\u0105 toalet\u0119 lokatorka, Peggy nie ma ju\u017c si\u0142y.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>
\n<\/span><\/span><\/span><\/p>\n


\n<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Zupe\u0142nie inn\u0105 walk\u0119 musi w stoczy\u0107 Joan. Mimo \u017ce ju\u017c od pewnego czasu jest partnerem w sp\u00f3\u0142ce, wci\u0105\u017c jest przez otoczenie traktowana z g\u00f3ry. Ale Joan posiada wi\u0119ksz\u0105 wiedz\u0119 na temat reklamy i marketingu ni\u017c niejeden z otaczaj\u0105cych j\u0105 m\u0119\u017cczyzn. Co wi\u0119cej, doskonale wie, gdzie w razie potrzeby zg\u0142osi\u0107 si\u0119 o pomoc. Kiedy w jednej ze scen widzimy, jak twardym tonem negocjuje z klientem, mamy wra\u017cenie, \u017ce oto w jednym uj\u0119ciu widzimy przysz\u0142o\u015b\u0107. Jedyne, co r\u00f3\u017cni Joan od innych bezwzgl\u0119dnych rekin\u00f3w reklamy i marketingu, to fakt, \u017ce przed podniesieniem s\u0142uchawki musi zdj\u0105\u0107 pi\u0119kny klips, by nie przeszkadza\u0142 jej w czasie rozmowy. Oraz fakt, \u017ce zamiast jej podzi\u0119kowa\u0107, wsp\u00f3lnicy b\u0119d\u0105 w\u015bciekli, \u017ce dzia\u0142a\u0142a sama. Niemniej to w\u0142a\u015bnie Joan wydaje si\u0119 osob\u0105, kt\u00f3ra do nadchodz\u0105cych zmian si\u0119 dostosuje, zamiast z przera\u017ceniem trzyma\u0107 si\u0119 starego modelu. Cho\u0107, jak na razie, nikt zdaje si\u0119 tego nie zauwa\u017ca\u0107.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n


\n<\/span><\/span><\/span>
\n\u201eMad Men\u201d to jeden z niewielu seriali, kt\u00f3rych tw\u00f3rcy od samego pocz\u0105tku zapowiedzieli okre\u015blon\u0105 liczb\u0119 sezon\u00f3w. Historia Dona Drapera mia\u0142a si\u0119 zamkn\u0105\u0107, zanim ostatecznie nadejd\u0105 nowe czasy. Jednocze\u015bnie ju\u017c w znakomitej czo\u0142\u00f3wce serialu zasugerowano nam, \u017ce b\u0119dzie to historia upadku cz\u0142owieka, kt\u00f3remu powoli rozpada si\u0119 doskonale urz\u0105dzony \u015bwiat. Don spada ju\u017c od sze\u015bciu sezon\u00f3w. Ostatni odcinek wskazuje, \u017ce jeste\u015bmy ju\u017c bardzo blisko ziemi.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kiedy znajomi pytaj\u0105 mnie o m\u00f3j ulubiony serial wszech czas\u00f3w, zawsze powtarzam, \u017ce b\u0119d\u0119 zna\u0142a odpowied\u017a dopiero po ostatnim odcinku serialu \u201eMad Men\u201d. Je\u015bli scenarzy\u015bci nie zako\u0144cz\u0105 serialu mocnym uderzeniem, \u201eMad Men\u201d rozp\u0142ynie si\u0119 w historii telewizji jako produkcja, kt\u00f3ra by\u0142a dla widz\u00f3w z XXI wieku sentymentaln\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105 w przesz\u0142o\u015b\u0107. Je\u015bli jednak tw\u00f3rcy zdecyduj\u0105 si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,9,11],"tags":[94,95,98,96,93,97],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/150"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=150"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/150\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":156,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/150\/revisions\/156"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=150"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=150"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=150"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}