![\"\"](\"http:\/\/www.lifetimetv.co.uk\/sites\/default\/files\/assets\/square\/Lionsgate_RB_1-Sheet_B_R2-LoRes.jpg?itok=PujWbMWs\")
<\/p>\n<\/p>\n
Nie ma ko\u0142ysanki Krzysztofa Komedy, nie ma Nowego Jorku szalonych (i stylowych) lat 60. i nie ma Mii Farrow, kt\u00f3r\u0105 za rol\u0119 Rosemary Woodhouse pokochali wszyscy, w\u0142\u0105cznie z Ir\u0105 Levinem, autorem ksi\u0105\u017ckowego pierwowzoru filmu Pola\u0144skiego, kt\u00f3ry zadedykowa\u0142 jej kontynuacj\u0119 powie\u015bciowego \u201eDziecka Rosemary\u201d. Co w zamian oferuje nam Agnieszka Holland, re\u017cyserka serialowej adaptacji powie\u015bci?<\/p>\n
W wywiadach re\u017cyserka ujawni\u0142a, \u017ce zaproponowa\u0142a Romanowi Pola\u0144skiemu go\u015bcinny wyst\u0119p. W ko\u0144cz\u0105cej serial scenie mia\u0142 pochyla\u0107 si\u0119 nad w\u00f3zkiem, w kt\u00f3rym bogata i pi\u0119kna Rosemary wioz\u0142a na spacer swoje, tytu\u0142owe, dzieci\u0119. \u201eNajpierw si\u0119 zgodzi\u0142, ale potem doszed\u0142 do wniosku \u2013 ja go rozumiem \u2013 \u017ce jest w\u00a0takim momencie swojego \u017cycia, \u017ce nie chce wzbudza\u0107 dodatkowych kontrowersji i\u00a0prowokowa\u0107 niepotrzebnych komentarzy prasowych\u201d \u2013 t\u0142umaczy\u0142a w rozmowie z Interi\u0105.<\/p>\n
Tym sposobem jedynym, co w\u00a0trzygodzinnym serialu\u00a0(stacja\u00a0Lifetime poka\u017ce go w czterech cz\u0119\u015bciach, od 1 do 22 maja) przywodzi na my\u015bl s\u0142ynny film z 1968 r., jest\u00a0kr\u00f3tka fryzura Rosemary, lekko ironiczne nawi\u0105zanie do roli Mii Farrow. Holland\u00a0przenosi akcj\u0119 z Nowego Jorku do wsp\u00f3\u0142czesnego Pary\u017ca, gdzie m\u0142ode ameryka\u0144skie ma\u0142\u017ce\u0144stwo Woodhouse\u2019\u00f3w przybywa, by rozpocz\u0105\u0107 nowy rozdzia\u0142 \u017cycia.<\/p>\n
Pola\u0144ski stworzy\u0142 horror pe\u0142en tajemnic, niejednoznaczny, migotliwy. Przez wi\u0119ksz\u0105 cze\u015b\u0107 filmu widz m\u00f3g\u0142 wybiera\u0107 pomi\u0119dzy dwoma \u015bcie\u017ckami interpretacyjnymi: z\u0142o mog\u0142o by\u0107 r\u00f3wnie dobrze realne, co by\u0107 wytworem wyobra\u017ani m\u0142odej, zagubionej i samotnej w ma\u0142\u017ce\u0144stwie kobiety, a nawet symptomem czy symbolem choroby psychicznej, kt\u00f3ra zniekszta\u0142ca\u0142a jej odbi\u00f3r rzeczywisto\u015bci. Tajemnicza sekta czcicieli szatana (bardzo w duchu epoki) u Pola\u0144skiego sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z pociesznych i nieszkodliwych na\u00a0pierwszy rzut oka staruszk\u00f3w. Z\u0142o by\u0142o nieuchwytne, niepokoi\u0142o, ale nie przera\u017ca\u0142o. U Holland jest inaczej.<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/basementrejects.com\/wp-content\/uploads\/2014\/10\/rosemarys-baby-2014-movie-review-sex-with-satan-zoe-saldana.jpg\")
<\/p>\n
Dzisiejsza telewizja pe\u0142na jest scen przemocy, z\u0142o i okrucie\u0144stwo sprzedaje si\u0119 \u015bwietnie, czego przyk\u0142adem popularno\u015b\u0107 seriali \u201eHouse of Cards\u201d, \u201eHannibal\u201d, \u201eGra o tron\u201d \u201eFargo\u201d i wieli, wielu innych. Holland, kt\u00f3ra w wywiadach wielokrotnie wyra\u017ca\u0142a sprzeciw wobec tego\u00a0kultu z\u0142a i kibicowania przez tw\u00f3rc\u00f3w i widz\u00f3w z\u0142oczy\u0144com (co nie przeszkodzi\u0142o jej wyre\u017cyserowa\u0107 kilku odcink\u00f3w \u201eHouse of Cards\u201d), pogrywa z t\u0105 telewizyjn\u0105 tendencj\u0105 do dociskania peda\u0142u okrucie\u0144stwa do dechy. Przemoc w \u201eDziecku Rosemary\u201d AD 2014 (w USA mia\u0142 premier\u0119 w NBC przed rokiem) jest pokazana bardzo dos\u0142ownie, z detalami i du\u017c\u0105 dawk\u0105 ironii.<\/p>\n
Serial Holland jest te\u017c do\u015b\u0107 dos\u0142owny w kwestii motywacji, jakie kieruj\u0105 lud\u017ami czyni\u0105cymi z\u0142o. Re\u017cyserk\u0119, jako\u00a0wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni\u0119 kina moralnego niepokoju, zawsze du\u017co bardziej ni\u017c metafizyka, kwestia Boga i Szatana interesowa\u0142y ludzkie wybory, moralno\u015b\u0107, gry z w\u0142asnym sumieniem, akty odwagi i tch\u00f3rzostwa. Tu jest podobnie. Nie trzeba diab\u0142a, \u017ceby ludzie si\u0119 mordowali, kaleczyli czy niszczyli psychicznie. Wystarczy ch\u0119\u0107 zrobienia szybkiej kariery, w czym kto\u015b za odpowiedni\u0105 cen\u0119 mo\u017ce pom\u00f3c, ch\u0119\u0107 wspi\u0119cia si\u0119 na wy\u017cszy stopie\u0144 drabiny spo\u0142ecznej, podleczenia kompleks\u00f3w, presja kariery, strach przed deklasacj\u0105 i byciem cz\u0119\u015bci\u0105 szarej, ludzkiej masy.<\/p>\n
W g\u0142\u00f3wnej roli Holland obsadzi\u0142a czarnosk\u00f3r\u0105 Zoe Saldan\u0119, znan\u0105 z r\u00f3l w blockbusterach typu \u201eAvatar\u201d. W przeciwie\u0144stwie do rozedrganej, histerycznej bohaterki Mii Farrow Rosemary Saldany\u00a0jest niezale\u017cn\u0105 i racjonaln\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 kobiet\u0105, kt\u00f3ra bez histerii podejmuje \u015bledztwo w sprawie dziwnych rzeczy, kt\u00f3re jej si\u0119 przytrafiaj\u0105. (Troch\u0119 ten jej racjonalizm koliduje z zawodem, kt\u00f3ry uprawia\u0142a \u2013 by\u0142a baletnic\u0105 \u2013 ale mo\u017ce ulegam stereotypom). Jej narastaj\u0105ce przera\u017cenie te\u017c ma racjonalne wyja\u015bnienie \u2013 przesz\u0142a przez traum\u0119 poronienia i teraz bardzo boi si\u0119 utraty kolejnej ci\u0105\u017cy.<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/film.org.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/film.org.pl_rosemarys-baby-012-roman-home-jason-isaacs-780x520.jpg\")
<\/p>\n
W tym ma\u0142\u017ce\u0144stwie to ona jest silniejsz\u0105 stron\u0105, jej m\u0105\u017c – w wykonaniu znanego z roli w serialu \u201eW garniturach\u201d Patricka J. Adamsa – to ma\u0142o ciekawy myd\u0142ek marz\u0105cy o karierze pisarskiej i akademickiej. W roli czcicieli szatana nie zobaczymy ju\u017c \u015bmiesznych staruszk\u00f3w, tylko uosobienie dzisiejszego sukcesu – wygl\u0105daj\u0105cych jak milion dolar\u00f3w przedstawicieli bogatej, ustosunkowanej i zadowolonej (tak\u017ce pi\u0119knej, zadbanej i wci\u0105\u017c m\u0142odej) arystokracji\u00a0(Jason Isaacs i Carole Bouquet). W czasach, gdy awans spo\u0142eczny zosta\u0142 zablokowany, a poziom\u00a0\u017cycia wchodz\u0105cego w doros\u0142o\u015b\u0107 pokolenia b\u0119dzie ni\u017cszy ni\u017c ich rodzic\u00f3w, w\u0142a\u015bciwie trudno si\u0119 dziwi\u0107, \u017ce to w\u0142a\u015bnie w koneksjach Guy Woodhouse zobaczy\u0142 jedyn\u0105 drog\u0119, kt\u00f3ra mo\u017ce go zaprowadzi\u0107\u00a0na szczyt.<\/p>\n
W\u00a01968 r. Roman Pola\u0144ski\u00a0zobaczy\u0142 w powie\u015bci Iry Levina materia\u0142 na\u00a0metafizyczny horror, z nieuchwytnym z\u0142em. Niemal p\u00f3\u0142 wieku p\u00f3\u017aniej Agnieszka Holland na tej samej podstawie wyre\u017cyserowa\u0142a swoisty moralitet. Na pewno bardziej dos\u0142owny ni\u017c film poprzednika, a momentami przyci\u0119\u017cki i oczywisty, ale te\u017c mocno osadzony we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie i z siln\u0105 diagnoz\u0105 spo\u0142eczn\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie ma ko\u0142ysanki Krzysztofa Komedy, nie ma Nowego Jorku szalonych (i stylowych) lat 60. i nie ma Mii Farrow, kt\u00f3r\u0105 za rol\u0119 Rosemary Woodhouse pokochali wszyscy, w\u0142\u0105cznie z Ir\u0105 Levinem, autorem ksi\u0105\u017ckowego pierwowzoru filmu Pola\u0144skiego, kt\u00f3ry zadedykowa\u0142 jej kontynuacj\u0119 powie\u015bciowego \u201eDziecka Rosemary\u201d. Co w zamian oferuje nam Agnieszka Holland, re\u017cyserka serialowej adaptacji powie\u015bci?<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,448,24,426],"tags":[51,50,491,449,52,490],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1544"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1544"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1544\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1553,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1544\/revisions\/1553"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1544"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1544"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1544"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}