{"id":1775,"date":"2015-09-03T13:47:34","date_gmt":"2015-09-03T11:47:34","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=1775"},"modified":"2015-09-03T14:12:23","modified_gmt":"2015-09-03T12:12:23","slug":"prokurator-w-tvp2-maly-quinquin-w-ale-kino-czyli-o-dzisiejszych-premierach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2015\/09\/03\/prokurator-w-tvp2-maly-quinquin-w-ale-kino-czyli-o-dzisiejszych-premierach\/","title":{"rendered":"\u201eProkurator\u201d w TVP2, \u201eMa\u0142y Quinquin\u201d w Ale Kino+, czyli o dzisiejszych premierach"},"content":{"rendered":"

\"\"Od czas\u00f3w legendarnej \u201eKobry\u201d w czwartkowe wieczory w polskich telewizjach grasuj\u0105 zbrodniarze, kt\u00f3rym po pi\u0119tach depcz\u0105 policjanci. To nie przypadek wi\u0119c, \u017ce dzisiaj staruj\u0105 dwa nowe seriale sensacyjne.
\n
\nZa scenariusz \u201eProkuratora\u201d odpowiada m.in. Zygmunt Mi\u0142oszewski, autor bestsellerowego cyklu o prokuratorze Szackim, a \u201eMa\u0142y Quinquin\u201d to debiut serialowy jednego z najoryginalniejszych tw\u00f3rc\u00f3w francuskiego kina autorskiego, Bruno Dumonta. Przyjm\u0105 si\u0119?<\/p>\n

Na dobry, osadzony w polskich realiach serial sensacyjny przysz\u0142o nam d\u0142ugo czeka\u0107. Zapowiadany przez TVP2 jako rodzimy odpowiednik skandynawskich krymina\u0142\u00f3w \u201eParadoks\u201d rozczarowywa\u0142. S\u0142abe okaza\u0142y si\u0119 te\u017c produkcje stacji komercyjnych: \u201eKrew z krwi\u201d telewizji Ale Kino+ (osadzony na Wybrze\u017cu remake formatu holenderskiego z Agat\u0105 Kulesz\u0105 w roli dzielnej \u017cony mafiosa), \u201eZbrodnia\u201d AXN \u2013 zn\u00f3w osadzony nad morzem (tym razem na Helu) format\u00a0szwedzki, czy oryginalna \u201eWataha\u201d HBO, z akcj\u0105 rozgrywan\u0105 w Bieszczadach, w \u015brodowisku pogranicznik\u00f3w i przemytnik\u00f3w. We wszystkich wymienionych serialach\u00a0najs\u0142abszym elementem by\u0142 scenariusz: pe\u0142en luk, nielogiczno\u015bci, \u0142opatologii, z dialogami jak z telenoweli.<\/p>\n

\u201eProkurator\u201d (TVP2, czwartki, godz. 21.45)<\/strong> nie jest pozbawiony wad. Najs\u0142abszym ogniwem s\u0105 tu \u015bledztwa, w kt\u00f3rych sens cz\u0119sto trzeba uwierzy\u0107 na s\u0142owo. Do tego na koniec ka\u017cdego odcinka dostajemy streszczenie, w kt\u00f3rym tw\u00f3rcy informuj\u0105 nas, o co dok\u0142adnie chodzi\u0142o… Tym sposobem telewizja publiczna kolejny raz pokazuje, co my\u015bli o inteligencji swoich odbiorc\u00f3w. Z formalnego punktu widzenia \u201eProkurator\u201d to typowy procedural, z jedn\u0105 zagadk\u0105 kryminaln\u0105 na odcinek. Tak\u017ce wyb\u00f3r pary g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w jest p\u00f3j\u015bciem na gatunkow\u0105 \u0142atwizn\u0119: gliniarz i prokurator, do tego dobrani na zasadzie przeciwie\u0144stw.<\/p>\n

A jednak 10-odcinkowy serial braci Mi\u0142oszewskich obejrze\u0107 zdecydowanie warto, bowiem pozostaj\u0105c propozycj\u0105 dla widza masowego, nie rezygnuje z ambicji bycia rozrywk\u0105 na poziomie. To drugie zawdzi\u0119cza poczuciu humoru tw\u00f3rc\u00f3w i ich umiej\u0119tno\u015bciom pisarskim. Dzi\u0119ki nim stereotypowi bohaterowie zyskuj\u0105 osobowo\u015b\u0107, a aktorzy szanse wypowiadania lekko ironicznych, nieszeleszcz\u0105cych papierem kwestii.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Prokurator Kazimierz Proch (Jacek Koman) jest\u00a0fanatykiem prawa, m\u0119\u017cczyzn\u0105\u00a0eleganckim, uroczo staro\u015bwieckim, wielbicielem muzyki powa\u017cnej, puzzli i swojego wiekowego walkmana. Jego partner, komisarz Witold Kielak (Wojciech Zieli\u0144ski), to warszawski macho ko\u0142o 40., rozwodnik z rozwalonym \u017cyciem osobistym i ojciec dw\u00f3jki dzieci, kt\u00f3rych wychowanie zwykle zrzuca na barki Procha. Na drugim planie b\u0142yszcz\u0105 niejaki Dziadek (Janusz Micha\u0142owski) \u2013 sarkastyczny technik policyjny, kt\u00f3ry zjad\u0142 z\u0119by na swoim fachu, i patolog Ewa Siedlecka \u2013 \u015bwietna\u00a0Magdalena Cielecka, w zakrwawionym fartuchu i z nieod\u0142\u0105cznym papierosem w z\u0119bach.<\/p>\n

Dobre dialogi i osadzenie w warszawskiej rzeczywisto\u015bci (ulubionym miejscem spotka\u0144 sto\u0142ecznego gliniarza i prokuratora jest bar mleczny Bambino, z jego niepowtarzaln\u0105 klientel\u0105 i obs\u0142ug\u0105) wystarczy\u0142o, by stworzy\u0142 si\u0119 klimat, a to mo\u017ce najwa\u017cniejszy dzi\u015b wyznacznik warto\u015bciowego, wci\u0105gaj\u0105cego serialu.<\/p>\n

\u201eMa\u0142y Quinquin\u201d (Ale Kino+, czwartki, godz. 20.10)<\/strong> jest przeciwie\u0144stwem masowego \u201eProkuratora\u201d. 4-odcinkowy serial Bruno Dumonta, laureata Grand Prix na festiwalu w Cannes za filmy \u201eLudzko\u015b\u0107\u201d i \u201eFlandria\u201d, to szalone, podszyte perwersj\u0105 po\u0142\u0105czenie g\u0142\u0119bokiej krytyki spo\u0142ecznej ze slapstickow\u0105 komedi\u0105. Dumont twierdzi, \u017ce inspiracj\u0105 by\u0142o malarstwo Flamand\u00f3w, szczeg\u00f3lnie tworz\u0105cego w XV w. Rogiera van der Weydena: \u201ePod\u0105\u017cam za tradycj\u0105 tego p\u00f3\u0142nocnego malarstwa, tragikomicznego malarstwa, w kt\u00f3rym zawsze obecna \u015bmier\u0107 posiada absurdalny, komiczny aspekt. To filozoficzny konglomerat tragedii, dramatu i komedii\u201d.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

W zam\u00f3wionym przez Arte serialu nazwisko \u015bredniowiecznego malarza nosi… komisarz policji. Wraz z pomocnikiem Carpentierem wygl\u0105daj\u0105 jak figury wyj\u0119te z komedii slapstickowej i wstawione w krajobraz wsp\u00f3\u0142czesnej, zabitej dechami francuskiej wsi. Kto\u015b ich por\u00f3wna\u0142 do gangu Olsena – nie bez podstaw. Przerasta ich \u017cycie, relacje mi\u0119dzyludzkie, o \u015bledztwie i wykryciu sprawcy nie wspominaj\u0105c. A zbrodnia jest r\u00f3wnie niecodzienna jak mieszka\u0144cy wsi, w kt\u00f3rej grasuje tajemniczy morderca.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

W\u015br\u00f3d nich jest tytu\u0142owy bohater \u2013 rozrabiaka, prowodyr lokalnej \u0142obuzerki, brutalny dla wszystkich, kt\u00f3rych uwa\u017ca za obcych i niezwykle czu\u0142y dla rodziny i ukochanej, mieszkaj\u0105cej po s\u0105siedzku tr\u0119baczki z lokalnej orkiestry d\u0119tej. Jakie wnioski wyci\u0105gnie z rozkr\u0119caj\u0105cej si\u0119 machiny zbrodni,\u00a0kim si\u0119 stanie w przysz\u0142o\u015bci?\u00a0– te pytania nasuwaj\u0105 si\u0119 widzowi, gdy kamera pod\u0105\u017ca za nim i jego grupk\u0105, \u015bledzi\u00a0dzieciaki\u00a0\u015bledz\u0105ce \u015bledczych…<\/p>\n

Serial jest ci\u0105giem absurdalnych, surrealistycznych scen przeplatanych z obrazkami z \u017cycia prowincji. Zakup frytek, jazda na rowerach, podkuwanie koni i zabawy na pla\u017cy s\u0105siaduj\u0105 z helikopterem nios\u0105cym na linach zabit\u0105 krow\u0119 i sekcj\u0105 zw\u0142ok, podczas kt\u00f3rej w jej wn\u0119trzno\u015bciach zostan\u0105 znalezione ludzkie szcz\u0105tki. B\u0119dziemy te\u017c \u015bwiadkami m.in. niecodziennego pogrzebu, z przedziwn\u0105 choreografi\u0105 w wykonaniu ksi\u0119dza i jego pomocnika oraz dziwnego talent show na wiejskim festynie.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

W takim odrealnionym \u015bwiecie Dumont osadza ca\u0142kiem realne problemy: ksenofobi\u0119, rasizm, rozpad rodziny. Przy pomocy genialnie granych przez naturszczyk\u00f3w bohater\u00f3w \u2013 ludzi chorych, ka\u017cdy z nich wygl\u0105da, jakby przeby\u0142 co najmniej udar albo wylew, nie brak te\u017c innych schorze\u0144 \u2013 portretuje chor\u0105 europejsk\u0105 cywilizacj\u0119. Z szalonymi krowami, szalonymi \u015bwiniami i szalonymi lud\u017ami. \u015awietna rzecz!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Od czas\u00f3w legendarnej \u201eKobry\u201d w czwartkowe wieczory w polskich telewizjach grasuj\u0105 zbrodniarze, kt\u00f3rym po pi\u0119tach depcz\u0105 policjanci. To nie przypadek wi\u0119c, \u017ce dzisiaj staruj\u0105 dwa nowe seriale sensacyjne.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,7,8,9,509],"tags":[198,555,553,552,556,554],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1775"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1775"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1775\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1780,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1775\/revisions\/1780"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1775"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1775"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1775"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}