![\"\"](\"http:\/\/assets1.ignimgs.com\/2015\/08\/12\/billions-showtime-tv-series-ignjpg-67c2ba_1280w.jpg\")
Pilotowy odcinek nowej produkcji Showtime\u2019a mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 legalnie jeszcze przed premier\u0105 telewizyjn\u0105 na stronie stacji, na YouTube\u2019ie, Facebooku, w Hulu czy \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 z iTunesa. Efektem jest rekordowe jak na t\u0119 telewizj\u0119 3 mln widz\u00f3w. O co to ca\u0142e halo?\u00a0<\/p>\n
W skr\u00f3cie: o pieni\u0105dze, o w\u0142adz\u0119 i o m\u0119skie, rozd\u0119te ego. 12-odcinkowy sezon to rozgrywka mi\u0119dzy dwoma samcami alfa, osadzona w \u015bwiecie Wall Street. Po jednej stronie stoi Bobby \u201eAxe\u201d Axerold (Damien Lewis) \u2013 b\u0142yskotliwy i pewny siebie szef zarabiaj\u0105cego tytu\u0142owe miliardy funduszu hedgingowego. Po drugiej \u2013 depcz\u0105cy mu po pi\u0119tach r\u00f3wnie b\u0142yskotliwy prokurator z ambicjami politycznymi, Chuck Rhoades (Paul Giamatti).<\/p>\n
Uk\u0142ad jak z \u201eWilka z Wall Street\u201d Scorsesego, z t\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce Axe w wykonaniu niedawnego Nicholasa Brody\u2019ego z \u201eHomeland\u201d, najwi\u0119kszego hitu Showtime\u2019a, a ostatnio tak\u017ce Henryka VIII z brytyjskiej serii \u201eWolf Hall\u201d, nie ma ch\u0142opi\u0119cego uroku Leonardo DiCaprio. Jest twardym, szczwanym lisem, kt\u00f3ry zarobi\u0142 pieni\u0105dze (bardzo mo\u017cliwe, \u017ce w nie do ko\u0144ca legalny spos\u00f3b) i zamierza je z rozmachem wydawa\u0107, rzucaj\u0105c wyzwanie dzisiejszej spo\u0142ecznej nieufno\u015bci wobec bogaczy. \u201eOd kiedy to w Ameryce zarabianie pieni\u0119dzy jest grzechem?\u201d – pyta zaczepnie. Zarabianie mo\u017ce i nie, ale szastanie ju\u017c si\u0119 tak nie podoba jak przed kryzysem 2008 r. I to w\u0142a\u015bnie ono \u015bci\u0105gnie na g\u0142ow\u0119 Axe\u2019a prokuratorskie \u015bledztwo.<\/p>\n
W \u201eWilku z Wall Street\u201d prokurator \u015bcigaj\u0105cy g\u0142\u00f3wnego bohatera by\u0142 skromnym, nieprzekupnym urz\u0119dnikiem, maj\u0105cym przywr\u00f3ci\u0107 zwyk\u0142emu cz\u0142owiekowi poczucie, \u017ce jego pieni\u0105dze zn\u00f3w s\u0105 bezpieczne i wiar\u0119 w ameryka\u0144skie, kapitalistyczne warto\u015bci. Prokurator Rhoades z \u201eBillions\u201d jest przeciwie\u0144stwem urz\u0119dniczej skromno\u015bci. To gracz, kt\u00f3ry na r\u00f3wni ze sprawiedliwo\u015bci\u0105 ceni rozbuchane emocje, adrenalin\u0119, stawianie na swoim. Gra go kolejna aktorska gwiazda \u2013 Giamatti jest laureatem nagr\u00f3d m.in. za tytu\u0142ow\u0105 rol\u0119 prezydenta USA w biograficznym mniserialu HBO \u201eJohn Adams\u201d i rol\u0119 Bena Bernanke w opartym na faktach filmie HBO \u201eToo Big to Fail\u201d o kulisach kryzysu ekonomicznego 2008 r.<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/2.bp.blogspot.com\/-LdJ02ueTuuI\/Vh4ON8YWIqI\/AAAAAAABwGE\/IgLBCr76XOY\/s1600\/billions-header.jpg\")
<\/p>\n
Ten ostatni zreszt\u0105 \u0142\u0105czy z \u201eBillions\u201d osoba Andrew Rossa Sorkina. Na jego reporterskiej ksi\u0105\u017cce \u201eToo Big to Fail: The Inside Story of How Wall Street and Washington Fought to Save the Financial System \u2013 and Themselves\u201d oparto film HBO, on te\u017c jest wsp\u00f3\u0142scenarzyst\u0105 serialu Showtime\u2019a. Mo\u017cna wi\u0119c za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce przedstawione w \u201eBillions\u201d realia \u015bwiata finans\u00f3w i polityki maj\u0105 jakie\u015b pokrycie w rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n
Tym, co r\u00f3\u017cni \u201eBillions\u201d od \u201eWilka z Wall Street\u201d i innych ekranowych odbi\u0107 kryzysu kapitalizmu, jest silna bohaterka kobieca. Ciekawsza i bardziej skomplikowana ni\u017c g\u0142\u00f3wni gracze serialu. Wendy Rhoades (w tej roli Maggie Siff, znana jako Rachel Menken z \u201eMad Men\u201d i Tara Knowles z \u201eSons of Anarchy\u201d), jest \u017con\u0105 prokuratora i coachem \u2013 trenerk\u0105 motywacji, stabilizuj\u0105c\u0105 emocjonalnie rozchwiane rekiny biznesu i motywuj\u0105c\u0105 ich do walki o jeszcze wi\u0119ksz\u0105 kas\u0119 – w firmie Axe\u2019a. Niezwykle wa\u017cna dla obu, ma oczy szeroko otwarte, w\u0142asne ambicje, ale te\u017c system warto\u015bci. I najlepsze sceny pilota nale\u017c\u0105 w\u0142a\u015bnie do niej. Jak ta b\u0119d\u0105ca bezpo\u015brednim odniesieniem do najs\u0142ynniejszej sceny z \u201eWilka z Wall Street\u201d, w kt\u00f3rej Matthew McConaughey uderza rytmicznie pi\u0119\u015bci\u0105 w pier\u015b.<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/cdn.hitfix.com\/photos\/6199655\/billions-showtime_article_story_large.jpg\")
<\/p>\n
Co\u015b mi m\u00f3wi, \u017ce to w\u0142a\u015bnie spos\u00f3b, w jaki scenarzy\u015bci rozwin\u0119li posta\u0107 Wendy Rhoades, b\u0119dzie kluczowy dla odpowiedzi na pytanie, czy \u201eBillions\u201d b\u0119dzie\u00a0jednym z wielu seriali o \u015bwiecie wielkiej kasy i facetach, kt\u00f3rzy zrobi\u0105 wszystko, byle tylko dowie\u015b\u0107 sobie i \u015bwiatu, \u017ce maj\u0105 najd\u0142u\u017cszego, czy dramatem o znacznie szerszym zakresie pyta\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pilotowy odcinek nowej produkcji Showtime\u2019a mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 legalnie jeszcze przed premier\u0105 telewizyjn\u0105 na stronie stacji, na YouTube\u2019ie, Facebooku, w Hulu czy \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 z iTunesa. Efektem jest rekordowe jak na t\u0119 telewizj\u0119 3 mln widz\u00f3w. O co to ca\u0142e halo?\u00a0<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18,13],"tags":[171,623,625,626,624],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2114"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2114"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2114\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2118,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2114\/revisions\/2118"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2114"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2114"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2114"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}