{"id":2174,"date":"2016-02-13T17:11:28","date_gmt":"2016-02-13T16:11:28","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=2174"},"modified":"2016-02-14T08:34:37","modified_gmt":"2016-02-14T07:34:37","slug":"muzyczne-gangi-nowego-jorku-o-vinylu-hbo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2016\/02\/13\/muzyczne-gangi-nowego-jorku-o-vinylu-hbo\/","title":{"rendered":"Muzyczne gangi Nowego Jorku – o „Vinylu” HBO"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

Mick Jagger, Marin Scorsese i Terence Winter, czyli muzyka, Nowy Jork i mafia w jednym, \u015bwietnie si\u0119 zapowiadaj\u0105cym 10-odcinkowym serialu. Premiera \u201eVinylu” w poniedzia\u0142ek w HBO.<\/p>\n

Pami\u0119tacie ubieg\u0142oroczny fina\u0142 \u201eMad Men\u00f3w”? Z symbolicznym ko\u0144cem lat 60., epoki niewinno\u015bci Ameryki (bardziej mitycznej\u00a0ni\u017c rzeczywistej, jak dowodzi\u0142\u00a0serial),\u00a0w postaci reklamy wykorzystuj\u0105cej kultur\u0119 hipisowsk\u0105, sprzedaj\u0105cej bunt, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 takim samym towarem jak wszystko inne? Akcja \u201eVinylu” toczy si\u0119 kilka lat p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n

Nowy Jork w roku 1973 jest miastem rz\u0105dzonym przez mafie i wielkie korporacje. Biura na Madison\u00a0Avenue\u00a0s\u0105siaduj\u0105 z\u00a0zau\u0142kami\u00a0pe\u0142nymi \u0107pun\u00f3w i prostytutek, gro\u017c\u0105cymi zawaleniem pustostanami i nocnymi klubami, gdzie wci\u0105ga si\u0119, pali i \u0142yka wszystko, co pozwoli prze\u017cy\u0107 w tej nowoczesnej wersji d\u017cungli.\u00a0Takie otoczenie nie u\u0142atwia codziennego \u017cycia, ale jest idealn\u0105 po\u017cywk\u0105 dla kultury buntu i nihilizmu.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

G\u0142\u00f3wnego bohatera serii Richiego Finestr\u0119 (Bobby Cannavale), w\u0142a\u015bciciela wytw\u00f3rni p\u0142ytowej American Century, poznajemy podczas wycieczki, jak\u0105 sobie urz\u0105dzi\u0142 swoim luksusowym autem\u00a0(wyposa\u017conym w telefon) po dzia\u0142k\u0119 kokainy. Gdy j\u0105 wci\u0105gnie, zobaczy (albo dozna wizji) hordy\u00a0m\u0142odych ludzi biegn\u0105cych na koncert w okolicznej ruderze. Pod\u0105\u017cy za nimi, zobaczy na \u017cywo kapel\u0119 graj\u0105c\u0105 w stylu\u00a0wczesnych Rolling Stones\u00f3w \u2013 przez krytyk\u00f3w muzycznych zidentyfikowan\u0105 jako New York Dolls – i dozna iluminacji.<\/p>\n

Z kolei konieczno\u015b\u0107 omini\u0119cia kork\u00f3w w Bronksie da Richiemu szans\u0119 zetkni\u0119cia si\u0119 z r\u00f3wnie dzikimi pocz\u0105tkami hip-hopu. Za\u015b\u00a0asystentka Jamie podsunie mu nagrania The Nasty Bits (na wokalu syn Micka Jaggera, Jordan, kt\u00f3ry razem z ojcem napisa\u0142 s\u0142owa wykonywanych przez kapel\u0119 piosenek) \u2013 nihilistycznych protopunkowc\u00f3w. W tle za\u015b przewija\u0107 si\u0119 b\u0119dzie przez ca\u0142y odcinek blues – jako podstawa ca\u0142ej muzyki rozrywkowej XX wieku.<\/p>\n

Kumulacja wydarze\u0144 i gatunk\u00f3w muzycznych (pojawia si\u0119 tak\u017ce sugestia, \u017ce w kolejnych odcinkach zago\u015bci Andy Warhol i jego \u015bwita) w dwugodzinnym co prawda, ale jednak jednym odcinku – lekko irytuje. Zw\u0142aszcza \u017ce nie brak tu scen symbolicznych i wielkich metafor (jak zmartwychwstanie Richiego czy ca\u0142y w\u0105tek Lestera, \u015bpiewaka bluesowego). Do\u015b\u0107 karykaturalnie wygl\u0105da p\u00f3ki co tak\u017ce zarysowana w pilocie\u00a0intryga\u00a0kryminalna.<\/p>\n

Generalnie jednak serial Jaggera, Scorsesego i Wintera (dwaj pierwsi pracowali wsp\u00f3lnie m.in. nad zapisem koncertu \u201eRolling Stones w blasku \u015bwiate\u0142”, dwaj ostatni \u2013 nad gangsterskim serialem \u201eBoardwalk Empire\u201d i \u201eWilkiem z Wall Street\u201d) ogl\u0105da si\u0119 \u015bwietnie. Wielka w tym zas\u0142uga porywaj\u0105cej \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej – muzyka pulsuje w ka\u017cdej niemal scenie, nadaje produkcji rytm i daje posmak czas\u00f3w, w kt\u00f3rych po raz pierwszy brud i romantyzm by\u0142y jednocze\u015bnie manifestacj\u0105 wolno\u015bci tw\u00f3rczej i towarem do sprzedania na masowa skal\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Serial nie jest dokumentem, nie zobaczymy w nim materia\u0142\u00f3w archiwalnych, fragment\u00f3w autentycznych zapis\u00f3w koncert\u00f3w czy cameo<\/em> rzeczywistych bohater\u00f3w. Historia, cho\u0107 zbiera wiele prawdziwych opowie\u015bci i postaci, jest fikcyjna. W rolach wzorowanych na muzycznych gwiazdach lat 70. (od New York Dolls po Led Zeppelin z m\u0142odziutkim, cudownie bezczelnym Robertem Plantem, a w kolejnych odcinkach tak\u017ce m.in. Andym Warholem czy Davidem Bowie) wyst\u0119puj\u0105 aktorzy. I nie zawodz\u0105. Je\u015bli pod wzgl\u0119dem scenariuszowym pilot nieco szar\u017cuje, aktorsko jest bezb\u0142\u0119dny. Od \u015bwietnego Bobby’ego Cannavale (laureata Emmy za rol\u0119 w \u201eBoardwalk Empire\u201d) w g\u0142\u00f3wnej roli, przez jego malowniczych kompan\u00f3w z American Century, po Christophera Mosera w cudownym epizodzie furiackiego mened\u017cera Led Zeppelin.<\/p>\n

Canavale tworzy posta\u0107 wypalonego weterana rynku muzycznego, kt\u00f3rego wytw\u00f3rnia p\u0142ytowa American Century swoje najlepsze lata ma dawno za sob\u0105 (na mie\u015bcie jest nazywana\u00a0American Cementery). Richie i jego dw\u00f3ch najbli\u017cszych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w pr\u00f3buj\u0105\u00a0zwodowa\u0107 dla siebie szalup\u0119 ratunkow\u0105 z tego ton\u0105cego okr\u0119tu – opchn\u0105\u0107 zdychaj\u0105cy label niemieckiej, maj\u0105cej globalne ambicje korporacji. Sceny negocjacji w Berlinie s\u0105 genialnie komediowe. Po jednej stronie siedz\u0105 podstarzali Niemcy o aparycji ksi\u0119gowych, po drugiej \u2013 tr\u00f3jka weteran\u00f3w biznesu, w kt\u00f3rym interesy ubija si\u0119 zwykle w nocnych klubach, pij\u0105c, wci\u0105gaj\u0105c kok\u0119 i uprawiaj\u0105c seks, najlepiej jednocze\u015bnie. Swojego szefa \u201epromocji\u201d Richie przedstawia widzom nast\u0119puj\u0105co: \u201eZnacie opowie\u015b\u0107 o wilku w owczej sk\u00f3rze? Zak ubiera si\u0119 u tego samego krawca”.<\/p>\n

Sam Richie przypomina Dona Drapera z \u201eMad Men\u00f3w”, obaj s\u0105 self made menami (Richie zaczyna\u0142 jako barman), balansuj\u0105\u00a0mi\u0119dzy wypaleniem i kreatywno\u015bci\u0105, mi\u0119dzy potrzeb\u0105 spokoju na \u0142onie rodziny a\u00a0uleganiu autodestrukcyjnemu p\u0119dowi, obaj maj\u0105\u00a0bolesn\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107, a spec od reklamy Draper m\u00f3g\u0142by si\u0119 podpisa\u0107 pod s\u0142owami Finiestry:\u00a0\u201eDawa\u0142em publiczno\u015bci to, czego oczekiwa\u0142a, a w zamian ona uczyni\u0142a mnie obrzydliwie bogatym. Zanim jednak uznacie mnie za palanta, pos\u0142uchajcie, zazdrosne gnojki: bardzo ci\u0119\u017cko i uczciwie pracowa\u0142em na to, \u017ceby\u015bcie wy teraz mogli mnie nienawidzi\u0107”.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Drug\u0105 po Donie najwa\u017cniejsz\u0105 bohaterk\u0105 \u201eMad Men\u00f3w\u201d by\u0142a wspinaj\u0105ca si\u0119 po szczeblach korporacyjnej kariery m\u0142odziutka Peggy, zaczynaj\u0105ca jako sekretarka, by w finale zosta\u0107 wzi\u0119t\u0105 copywriterk\u0105. W \u201eVinylu\u201d podobn\u0105 postaci\u0105 jest Jamie Vine (\u015bwietna Juno Temple). Jest asystentk\u0105 w American Century, do kt\u00f3rej obowi\u0105zk\u00f3w nale\u017cy m.in.\u00a0zaopatrzenie wytw\u00f3rni w kanapki, traw\u0119, kok\u0119 i rozmaite pigu\u0142ki, dzi\u0119ki kt\u00f3rym mo\u017cna si\u0119 odstresowa\u0107, przetrwa\u0107 dzie\u0144, a nawet nudn\u0105 sesj\u0119 nagraniow\u0105. Ale jej ambicje si\u0119gaj\u0105 znacznie wy\u017cej i wiele wskazuje na to, \u017ce szybko zmieni zakres obowi\u0105zk\u00f3w s\u0142u\u017cbowych.<\/p>\n

\u201eMad Meni” to jeden z ulubionych seriali klasy \u015bredniej (by\u0142y takie badania), przeszli tak\u017ce do historii jako jedna z niewielu produkcji, kt\u00f3rym\u00a0uda\u0142o si\u0119 zdoby\u0107 miano kultowych. \u201eVinyl” to\u00a0\u201eMad Men”, tylko bardziej: ostrzej, szybciej, bardziej nihilistycznie i\u00a0z prochami zamiast whisky. Serial,\u00a0zdaje si\u0119, celuje w ten sam target i opr\u00f3cz podobie\u0144stw fabularnych (do wy\u017cej wymienionych mo\u017cna doda\u0107 ma\u0142\u017ce\u0144stwo Richiego i Devon, kt\u00f3re przypomina ma\u0142\u017ce\u0144stwo Dona i\u00a0Betty) ma podobne ambicje. Zobaczymy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mick Jagger, Marin Scorsese i Terence Winter, czyli muzyka, Nowy Jork i mafia w jednym, \u015bwietnie si\u0119 zapowiadaj\u0105cym 10-odcinkowym serialu. Premiera \u201eVinylu” w poniedzia\u0142ek w HBO.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18,9],"tags":[34,635],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2174"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2174"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2174\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2179,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2174\/revisions\/2179"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2174"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2174"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2174"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}