{"id":219,"date":"2014-04-22T17:46:02","date_gmt":"2014-04-22T15:46:02","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=219"},"modified":"2014-04-22T23:21:55","modified_gmt":"2014-04-22T21:21:55","slug":"bogowie-pragna-krwi-%e2%80%93-drugi-sezon-%e2%80%9ewikingow%e2%80%9d","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/04\/22\/bogowie-pragna-krwi-%e2%80%93-drugi-sezon-%e2%80%9ewikingow%e2%80%9d\/","title":{"rendered":"Bogowie pragn\u0105 krwi \u2013 drugi sezon \u201eWiking\u00f3w\u201d"},"content":{"rendered":"

\"Wikingowie<\/a>Ju\u017c dzi\u015b powr\u00f3c\u0105 na ekrany, by pl\u0105drowa\u0107 opactwa, przeprawia\u0107 si\u0119 przez morza, zabija\u0107 wrog\u00f3w i snu\u0107 wielopi\u0119trowe spiski. \u201eWikingowie\u201d<\/strong>, kt\u00f3rych drugi sezon startuje dzi\u015b na kanale History, to wyprawa do mrocznego \u015bwiata, gdzie bogowie \u017c\u0105dni s\u0105 krwi, a ludzie \u2013 bogactw i splendor\u00f3w. To tak\u017ce jeden z najlepszych seriali historycznych ostatniej dekady.<\/p>\n

Kiedy pierwszy sezon \u201eWiking\u00f3w\u201d pokazano w ameryka\u0144skiej telewizji, szybko podbi\u0142 on serca widz\u00f3w i krytyk\u00f3w. Kolejne odcinki ogl\u0105da\u0142o za oceanem blisko 6 milion\u00f3w widz\u00f3w, a dziennikarze ch\u00f3ralnie komplementowali debiutanck\u0105 produkcj\u0119 stacji History (w portalu metacritic.com, u\u015bredniaj\u0105cym oceny r\u00f3\u017cnych krytyk\u00f3w, \u201eWikingowie\u201d uzyskali a\u017c 70 na 100 punkt\u00f3w). Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce w marcu tego roku, miesi\u0105c po ameryka\u0144skiej premierze drugiego sezonu, stacja zam\u00f3wi\u0142a kolejn\u0105 ods\u0142on\u0119 przyg\u00f3d wiki\u0144skich wojownik\u00f3w. Z czego wynika tak spektakularny sukces?
\nPrzede wszystkim \u2013 z powagi, z jak\u0105 tw\u00f3rcy traktuj\u0105 swoich widz\u00f3w i opowiadan\u0105 histori\u0119. Scenarzysta Michael Hirst zabiera widz\u00f3w w podr\u00f3\u017c do VIII wieku naszej ery i opowiada o czasach, kiedy Thor, Loki i Odyn byli bohaterami nordyckich mit\u00f3w i przedmiotem wierze\u0144, a nie komiksowymi herosami z uniwersum Marvela czy plastikowymi \u017co\u0142nierzykami z zestaw\u00f3w Happy Meal. W szaroburym \u015bwiecie Ragnara Lodbroka nie ma miejsca na infantylne fantasy (jak w \u201eCamelocie\u201d<\/strong>, wcze\u015bniejszym serialu Hirsta) ani na sztuczne mno\u017cenie kontrowersji (jak w ostatnich sezonach jego \u201eDynastii Tudor\u00f3w\u201d<\/strong>). S\u0105 za to bohaterowie \u2013 pe\u0142nokrwi\u015bci, tajemniczy i r\u00f3\u017cnorodni.<\/p>\n

\"\"<\/a>Hirst osi\u0105 fabularn\u0105 pierwszego sezonu \u201eWiking\u00f3w\u201d uczyni\u0142 sp\u00f3r starego i nowego \u015bwiata. Przedstawicielem tego ostatniego by\u0142 buntowniczy Ragnar (Travis Fimmel) o szelmowskim u\u015bmiechu i stalowoniebieskich oczach. M\u0142odzian, b\u0119d\u0105cy pono\u0107 potomkiem samego Odyna, stawa\u0142 w szranki ze starym wodzem (granym przez charyzmatycznego Gabriela Byrne\u2019a). Podczas gdy jarl Haraldson zadowala\u0142 si\u0119 wyprawami do ubogich nadba\u0142tyckich krain, Ragnar marzy\u0142 o niebezpiecznej, lecz dochodowej wyprawie do Anglii. Tak zaczyna\u0142a si\u0119 ich walka o w\u0142adz\u0119.<\/p>\n

Ale u Hirsta wi\u0119cej by\u0142o ciekawych postaci: by\u0142 Rollo (Clive Standen), m\u0142odszy brat Ragnara, wielki wojownik niepotrafi\u0105cy pow\u015bci\u0105gn\u0105\u0107 ambicji, i Floki (Gustaf Skarsg\u00e5rd), konstruktor \u0142odzi, robi\u0105cy za miejscowego b\u0142azna, by\u0142 te\u017c Bjorn (Nathan O’Toole), pierworodny syn Ragnara, oraz Athelstan (George Blagden), mnich uprowadzony przez wiking\u00f3w z angielskiego opactwa. Wielobarwna mena\u017ceria, jak\u0105 odrysowywali na ekranie tw\u00f3rcy serialu, pozwala\u0142a im stworzy\u0107 \u017cyw\u0105 opowie\u015b\u0107.
\nW\u0142odarze stacji History, niedo\u015bwiadczonej w produkcji seriali fabularnych, powierzyli realizacj\u0119 \u201eWiking\u00f3w\u201d jednemu z najbardziej cenionych telewizyjnych showrunner\u00f3w. Michael Hirst, bo o nim mowa, s\u0142aw\u0119 zdoby\u0142 dzi\u0119ki filmowi \u201eEl\u017cbieta\u201d<\/strong> Shekhara Kapura, kt\u00f3ry w 1999 roku zgarn\u0105\u0142 siedem oscarowych nominacji.<\/p>\n

Hirst, kt\u00f3ry by\u0142 scenarzyst\u0105 tamtej produkcji, tak\u017ce na ma\u0142ym ekranie potwierdza\u0142, \u017ce zna si\u0119 na opowiadaniu historii o historii. Po filmie \u201eEl\u017cbieta: Z\u0142oty wiek\u201d<\/strong> napisa\u0142 scenariusze serialowej \u201eDynastii Tudor\u00f3w\u201d i \u201eCamelotu\u201d. I cho\u0107 nie by\u0142y to serie do ko\u0144ca udane (zw\u0142aszcza druga z nich szybko zako\u0144czy\u0142a sw\u00f3j \u017cywot), umocni\u0142y jego telewizyjn\u0105 mark\u0119.<\/p>\n

\"\"<\/a>Dzi\u0119ki \u201eWikingom\u201d Hirst wr\u00f3ci\u0142 do serialowej pierwszej ligi. G\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce wpisuj\u0105c si\u0119 w mod\u0119 na historyczne serie, nie si\u0119ga do estetyki wypracowanej w ostatnich latach przez tw\u00f3rc\u00f3w ameryka\u0144skich seriali historycznych, lecz wypracowuje w\u0142asn\u0105. Hirst stawia nie na nat\u0142ok scenariuszowych atrakcji, ale na klimat. Podczas gdy w \u201eRodzinie Borgi\u00f3w\u201d <\/strong>czy \u201eDynastii Tudor\u00f3w\u201d serial nap\u0119dza\u0142y kolejne spiski i skandale, w \u201eWikingach\u201d ton opowie\u015bci wa\u017cniejszy jest od fabularnych wolt. Monochromatyczne zdj\u0119cia oddaj\u0105 surowe pi\u0119kno skandynawskich pejza\u017cy, a ekranowy mrok koresponduje z tym, co dzieje si\u0119 w duszach bohater\u00f3w.<\/p>\n

Hirst unika \u0142atwego efekciarstwa. Sceny walk, kt\u00f3rych tu nie brakuje, dalekie s\u0105 od komiksowej maniery (jak by\u0142o cho\u0107by w atawistycznym serialu \u201eSpartakus: krew i piach\u201d<\/strong>). W \u201eWikingach\u201d wygrywa estetyka pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci, a nie campowego nadmiaru. Dzi\u0119ki temu serialowi bli\u017cej do filmowego \u201eValhalla Rising\u201d<\/strong> Nicolasa Widninga Refna ni\u017c telewizyjnej ramotki o dzielnych wojach i ich podbojach.<\/p>\n

\"\"<\/a>Druga seria \u201eWiking\u00f3w\u201d trafia na nasze ekrany w szczeg\u00f3lnej oprawie. Z okazji premiery Grzegorz Rosi\u0144ski, wybitny rysownik \u201eThorgala\u201d<\/strong>, przygotowa\u0142 kolekcjonerski plakat nawi\u0105zuj\u0105cy do tego kultowego komiksu. Wydrukowany w zaledwie 150 egzemplarzach jest nie lada gratk\u0105 zar\u00f3wno dla fan\u00f3w \u201eThorgala\u201d, jak i mi\u0142o\u015bnik\u00f3w serialowych wiking\u00f3w.<\/p>\n

Po obejrzeniu pierwszych odcink\u00f3w drugiego sezonu \u201eWiking\u00f3w\u201d trzeba przyzna\u0107, \u017ce tak rozbudowana promocja nie jest przerostem marketingowej formy nad serialow\u0105 tre\u015bci\u0105. Fani Ragnara, Flokiego i Rollo nie maj\u0105 si\u0119 czego obawia\u0107, bo serial Hirsta wci\u0105\u017c trzyma wysoki poziom. Warto wi\u0119c si\u0119gn\u0105\u0107 po telewizyjnego pilota i uda\u0107 si\u0119 do mrocznego \u015bwiata nordyckich wojownik\u00f3w.<\/p>\n

Premiera pierwszych dw\u00f3ch odcink\u00f3w drugiej serii „Wiking\u00f3w” ju\u017c 22 kwietnia o godzinie 22:00 na kanale History.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ju\u017c dzi\u015b powr\u00f3c\u0105 na ekrany, by pl\u0105drowa\u0107 opactwa, przeprawia\u0107 si\u0119 przez morza, zabija\u0107 wrog\u00f3w i snu\u0107 wielopi\u0119trowe spiski. \u201eWikingowie\u201d, kt\u00f3rych drugi sezon startuje dzi\u015b na kanale History, to wyprawa do mrocznego \u015bwiata, gdzie bogowie \u017c\u0105dni s\u0105 krwi, a ludzie \u2013 bogactw i splendor\u00f3w. To tak\u017ce jeden z najlepszych seriali historycznych ostatniej dekady.<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,28,9],"tags":[121,120,119,123,116,124,122,117,118],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/219"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=219"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/219\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":236,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/219\/revisions\/236"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=219"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=219"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=219"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}