{"id":2244,"date":"2016-03-21T19:34:33","date_gmt":"2016-03-21T18:34:33","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=2244"},"modified":"2016-03-21T20:29:06","modified_gmt":"2016-03-21T19:29:06","slug":"szpieg-z-kluczem-kilka-slow-o-the-night-manager","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2016\/03\/21\/szpieg-z-kluczem-kilka-slow-o-the-night-manager\/","title":{"rendered":"Szpieg z kluczem – kilka s\u0142\u00f3w o \u201eThe Night Manager”"},"content":{"rendered":"

\"The_Night_Manager_3545309b\"<\/a>Ekranizacje powie\u015bci le Carr\u00e9 zajmuj\u0105 szczeg\u00f3lne miejsce w sercach brytyjskich widz\u00f3w. Zrealizowany w 1979 roku serial telewizyjny \u201eDruciarz, krawiec, \u017co\u0142nierz, szpieg\u201d z Alekiem Guinessem w g\u0142\u00f3wnej roli uwa\u017ca si\u0119 za jeden z najlepszych brytyjskich produkcji wszech czas\u00f3w. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce i ekranizacja \u201eThe Night Manager\u201d wzbudzi\u0142a na Wyspach takie emocje. S\u0142usznie, bo to pere\u0142ka.
\n
\nOto historia Jonathana Pine\u2019a, nocnego recepcjonisty w luksusowych hotelach. Pine w \u015brodku arabskiej wiosny uspokaja klient\u00f3w i proponuje im darmowe drinki na koszt hotelu – taki typ. Ci zreszt\u0105 z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 t\u0119 opiek\u0119 przyjmuj\u0105, nie zwa\u017caj\u0105c na rozgrywaj\u0105ce si\u0119 za oknem zamieszki.<\/p>\n

Pine zaczyna infiltrowa\u0107 \u015bwiat sprzedawc\u00f3w broni – mamy do czynienia z thrillerem szpiegowskim najwy\u017cszej pr\u00f3by. Pozornie niewiele si\u0119 tu dzieje. Po tragicznych wydarzeniach w Kairze nasz bohater znalaz\u0142 si\u0119 w samym \u015brodku porachunk\u00f3w mi\u0119dzy handlarzami broni i zdecydowa\u0142 podj\u0105\u0107 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z brytyjskim wywiadem.<\/p>\n

Brytyjskie s\u0142u\u017cby s\u0105 tym zachwycone. Dot\u0105d bowiem bezskutecznie usi\u0142owa\u0142y uj\u0105\u0107 Richarda Ropera, nazywanego w serialu najgorszym cz\u0142owiekiem na \u015bwiecie. Ten zamo\u017cny, uroczy i przebieg\u0142y handlarz broni\u0105 dotychczas wymyka\u0142 si\u0119 wymiarowi sprawiedliwo\u015bci, g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki wysoko postawionym przyjacio\u0142om, czyli wp\u0142ywowym biznesmenom i politykom.<\/p>\n

\u201eThe Night Manager” to serial rozwijaj\u0105cy si\u0119 wed\u0142ug zasad narracji le Carr\u00e9 \u2013 kto spodziewa si\u0119 szybkich jazd samochodem, popis\u00f3w kaskaderskich czy scen podobnych do tych, kt\u00f3re znamy z film\u00f3w o Bondzie, mo\u017ce si\u0119 poczu\u0107 zawiedziony. Ale ci widzowie, kt\u00f3rzy ceni\u0105 spokojn\u0105 akcj\u0119 i wyt\u0119\u017con\u0105 szpiegowsk\u0105 prac\u0119, powinni by\u0107 zachwyceni.<\/p>\n

Gdy Jonathan coraz bardziej wsi\u0105ka w luksusowy \u015bwiat Richarda Ropera, Angela Burr, ci\u0119\u017carna, koszmarnie ubrana brytyjska agentka, nadzoruje jego prac\u0119 z oddali, wyczekuj\u0105c wie\u015bci. Praca nie\u0142atwa, zw\u0142aszcza \u017ce brak funduszy, a prze\u0142o\u017ceni nie bardzo si\u0119 ciesz\u0105, \u017ce kto\u015b pr\u00f3buje ujawni\u0107 sprawki Ropera. W\u015br\u00f3d przedstawicieli agencji rz\u0105dowych s\u0105 te\u017c tacy, z kt\u00f3rymi Ropera \u0142\u0105cz\u0105 i przyjacielskie stosunki, i – no c\u00f3\u017c – brudne interesy.\"landscape-1451930457-9748884-low-res-the-night-manager-768x384\"<\/a>Re\u017cyserii serialu podj\u0119\u0142a si\u0119 Susanne Bier, nagrodzona Oscarem za najlepszy film nieangielskoj\u0119zyczny (\u201eW lepszym \u015bwiecie”). Wydaje si\u0119, \u017ce to w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki niej produkcja ma niezaprzeczaln\u0105 klas\u0119 i styl przywodz\u0105cy na my\u015bl raczej produkcje filmowe ni\u017c telewizyjne. Jak w porz\u0105dnym thrillerze szpiegowskim podr\u00f3\u017cujemy tu po ca\u0142ym \u015bwiecie \u2013 od Alp po Stambu\u0142. Wsz\u0119dzie czekaj\u0105 nas luksusy i pi\u0119knie sfotografowane krajobrazy. Pod wzgl\u0119dem wizualnym to naprawd\u0119 cudownie zrealizowany serial, kt\u00f3ry szybko pozwala zapomnie\u0107, \u017ce czasem fabularnie dzieje si\u0119 niewiele.<\/p>\n

Zreszt\u0105 ta powolna narracja ma swoje plusy – dzi\u0119ki niej nieco lepiej poznajemy bohater\u00f3w. Ci za\u015b okazuj\u0105 si\u0119 bardziej skomplikowani, ni\u017cby si\u0119 wydawa\u0142o na pierwszy rzut oka. Na przyk\u0142ad Richard Roper jest rzeczywi\u015bcie uroczy i charyzmatyczny, Jonathan Pine niekoniecznie przypomina Bonda i zdecydowanie nie jest herosem, a Angela Burr jest kim\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko rz\u0105dow\u0105 urz\u0119dniczk\u0105.<\/p>\n

Nie by\u0142oby \u201eNocnego recepcjonisty”, gdyby nie fenomenalna obsada. W g\u0142\u00f3wnej roli obsadzono Toma Hiddlestona. Doskonale sprawdza si\u0119 jako uprzejmy pracownik bran\u017cy hotelowej, ale ma te\u017c w sobie do\u015b\u0107 charyzmy, by po pierwszych odcinkach przymierza\u0107 go do roli Jamesa Bonda. Sam aktor zreszt\u0105 nie wyklucza\u0142, \u017ce by\u0142by t\u0105 rol\u0105 zainteresowany. Widownia docenia poza tym, \u017ce bohater ma sk\u0142onno\u015b\u0107 do… tracenia kolejnych cz\u0119\u015bci garderoby. <\/p>\n

Inni te\u017c b\u0142yszcz\u0105. Hugh Laurie jest doskona\u0142y jako Richard Roper. Wszyscy, kt\u00f3rzy my\u015bl\u0105, \u017ce to aktor jednej roli (doktora House\u2019a), powinni koniecznie ten serial zobaczy\u0107. Jego Richard Roper jest charyzmatyczny, ciekawy, a jednocze\u015bnie piekielnie niebezpieczny.\"1454841784-041bc03cff7e83d1885e78018921d216-600x399\"<\/a>Serial kradnie jednak Olivia Colman jako Angela Burr. W ksi\u0105\u017cce jej posta\u0107 to m\u0119\u017cczyzna, w serialu wyr\u00f3wnano nieco proporcje p\u0142ci. I dobrze, bo Coleman wnosi mn\u00f3stwo \u017cycia i przypomina, \u017ce praca agenta to nie zawsze luksusowe hotele i towarzystwo pi\u0119knych kobiet.<\/p>\n

Co ciekawe, aktorka gra ci\u0119\u017carn\u0105 (by\u0142a akurat w ci\u0105\u017cy), co dodaje jej postaci dodatkowego, ciekawego wymiaru. Rzadko widujemy na ma\u0142ym ekranie kobiety w ci\u0105\u017cy, zw\u0142aszcza w roli szpieg\u00f3w.<\/p>\n

Trudno te\u017c co\u015b zarzuci\u0107 aktorom drugiego planu. Elizabeth Debicki w roli kochanki Ropera nie tylko jest osza\u0142amiaj\u0105co pi\u0119kna, ale te\u017c tworzy ciekaw\u0105 kreacj\u0119 \u2013 graj\u0105c dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra doskonale zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce otaczaj\u0105 j\u0105 niemoralni ludzie, pr\u00f3buje wi\u0119cej na tym zyska\u0107 ni\u017c straci\u0107. \u015awietny jest te\u017c Tom Hollander jako doradca Ropera, kt\u00f3ry podejrzewa, \u017ce Jonathan Pine niekoniecznie jest tym, za kogo si\u0119 podaje. To typowa rola b\u0142azna, kt\u00f3ry widzi wi\u0119cej ni\u017c inni – i przyjdzie mu ponie\u015b\u0107 za to kar\u0119.\"The-Night-Manager-No-Ep-1\"<\/a>Je\u015bli wi\u0119c t\u0119sknicie za stylowym serialem, kt\u00f3ry przypomni, dlaczego tak wiele os\u00f3b kocha kino szpiegowskie, to koniecznie musicie \u201eNocnego recepcjonist\u0119” zobaczy\u0107. Bardziej realistyczny ni\u017c Bond, cho\u0107 przy okazji te\u017c nieco bardziej luksusowy (wszak w Bondzie ogl\u0105dali\u015bmy g\u0142\u00f3wnie ponure londy\u0144skie ulice).<\/p>\n

Serial ten to jednak przede wszystkim thriller czystej wody. Po ka\u017cdym odcinku \u0142apiemy si\u0119 na tym, \u017ce chcemy wi\u0119cej. I dostaniemy; pono\u0107 ju\u017c teraz BBC rozmawia z tw\u00f3rcami o mo\u017cliwo\u015bci kr\u0119cenia drugiego sezonu. Wygl\u0105da wi\u0119c na to, \u017ce jeszcze si\u0119 z Jonathanem Pine’em spotkamy – o ile po drodze Tom Hiddleston nie zostanie Bondem. Co te\u017c w sumie nie by\u0142oby takie straszne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ekranizacje powie\u015bci le Carr\u00e9 zajmuj\u0105 szczeg\u00f3lne miejsce w sercach brytyjskich widz\u00f3w. Zrealizowany w 1979 roku serial telewizyjny \u201eDruciarz, krawiec, \u017co\u0142nierz, szpieg\u201d z Alekiem Guinessem w g\u0142\u00f3wnej roli uwa\u017ca si\u0119 za jeden z najlepszych brytyjskich produkcji wszech czas\u00f3w. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce i ekranizacja \u201eThe Night Manager\u201d wzbudzi\u0142a na Wyspach takie emocje. S\u0142usznie, bo to pere\u0142ka.<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":2251,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2244"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2244"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2244\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2254,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2244\/revisions\/2254"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2251"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2244"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2244"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2244"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}