{"id":2292,"date":"2016-04-09T12:45:29","date_gmt":"2016-04-09T10:45:29","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=2292"},"modified":"2016-04-11T12:37:15","modified_gmt":"2016-04-11T10:37:15","slug":"kult-gwiazd-o-the-path-hulu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2016\/04\/09\/kult-gwiazd-o-the-path-hulu\/","title":{"rendered":"Kult gwiazd – o „The Path” Hulu"},"content":{"rendered":"

\"\"Hulu ruszy\u0142o w\u00a0pogo\u0144\u00a0za konkurencyjnymi platformami wideo na \u017c\u0105danie, Netflixem i Amazonem – i tak jak one mocno stawia na produkcj\u0119 w\u0142asnych seriali. Kilka tygodni temu wystartowa\u0142a seria \u201e11.22.63\u201d, oparta na bestsellerowej powie\u015bci Stephena Kinga, z gwiazdorem Jamesem Franko w g\u0142\u00f3wnej roli, teraz debiutuje kolejna, \u201eThe Path\u201d, z Aaronem Paulem, Hugh Dancym i Michelle Monaghan, gwiazdami \u201eBreaking Bad\u201d, \u201eHannibala\u201d i \u201eDetektywa\u201d w obsadzie.
\n
\nPo tych dw\u00f3ch produkcjach wida\u0107, na co stawia Hulu: dramaty oparte na g\u0142o\u015bnych powie\u015bciach albo dyskutowanych tematach. I gwiazdy w obsadzie. Wida\u0107 tak\u017ce, \u017ce z tego przepisu powstaj\u0105 zgrabne produkty serialowe, wyszlifowane i wyg\u0142adzone, ale przy tym ci\u0119\u017ckie, pozbawione oryginalno\u015bci, polotu i pazura. Czegokolwiek, co mog\u0142oby je wyr\u00f3\u017cni\u0107 w\u00a0olbrzymiej\u00a0i\u00a0ci\u0105gle rosn\u0105cej serialowej ofercie.<\/p>\n

\u201eThe Path\u201d jest\u00a010-odcinkow\u0105 opowie\u015bci\u0105 o \u017cyciu w sekcie. Mejery\u015bci – Meyerist Movement – nie lubi\u0105 co prawda, jak tak si\u0119 ich nazywa, nawet s\u0142owo \u201ekult” wydaje im si\u0119 zbyt mocne i\u00a0wywo\u0142uj\u0105ce niepotrzebne kontrowersje, wol\u0105 neutralny \u201eruch”. Jednak ju\u017c od pierwszych scen nie ma w\u0105tpliwo\u015bci – chodzi o zwyk\u0142\u0105 sekt\u0119,kt\u00f3ra pod przykrywk\u0105 duchowego o\u015bwiecenia i pomocy ludziom na \u017cyciowym zakr\u0119cie, stosuje przemoc psychiczn\u0105, a czasem tak\u017ce fizyczn\u0105, by\u00a0kontrolowa\u0107 \u017cycie i my\u015bli swoich cz\u0142onk\u00f3w.<\/p>\n

\u015awietnie wida\u0107 to w najlepszych momentach serialu – podczas\u00a0rodzinno-przyjacielskich obiad\u00f3w. B\u0142ahe rozmowy przetykane \u015bmiechami i przekomarzaniami s\u0142u\u017c\u0105 wzajemnemu wybadywaniu si\u0119 biesiadnik\u00f3w, kontrolowaniu, ka\u017cdy gest, s\u0142owo jest wy\u0142apywane i interpretowane. Pozornie wyp\u0142ywa to z wzajemnej troski, w rzeczywisto\u015bci ka\u017cdy podsk\u00f3rnie czuje, \u017ce nie tylko.<\/p>\n

Grana przez Paula, Managhan i Dancy’ego tr\u00f3jka g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w nale\u017cy do organizacyjnej wierchuszki:\u00a0nadzoruj\u0105 werbowanie kolejnych cz\u0142onk\u00f3w, przekazuj\u0105 \u201eteori\u0119” o\u015bwiecenia, zgodnie z nauczaniem za\u0142o\u017cyciela ruchu, Stevena Meyera, w kt\u00f3rej du\u017co jest o \u015bwietle i zrzucaniu ci\u0119\u017caru, \u015bwiadcz\u0105\u00a0w\u0142asnym przyk\u0142adem o zbawiennym wp\u0142ywie ruchu na \u017cycie cz\u0142owieka znajduj\u0105cego si\u0119\u00a0na dnie. Nie maj\u0105 trudnego zadania, w jednej ze scen wyznawcy zachwycaj\u0105 si\u0119 opowie\u015bci\u0105 o jaskini Platona, jakby j\u0105 pierwszy raz w \u017cyciu us\u0142yszeli.\"\"G\u0142\u00f3wna siedziba mie\u015bci si\u0119 w malowniczych plenerach stanu Nowy Jork. Sekta ma rozbudowany, wygl\u0105daj\u0105cy jak ma\u0142e, zamkni\u0119te miasteczko, o\u015brodek terapeutyczno-pior\u0105cy m\u00f3zgi \u015bwie\u017co zwerbowanych ofiar, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych przewa\u017caj\u0105 \u017cyciowi rozbitkowie \u2013 tak\u017ce w sensie dos\u0142ownym, serial zaczyna si\u0119 od krzyku i p\u0142aczu ofiar katastrofy, tornada, kt\u00f3rym na pomoc przybywa kolumnada samochod\u00f3w mejeryst\u00f3w i zabiera ich do swojego o\u015brodka.<\/p>\n

Pierwsze trzy docinki \u201eThe Path” przynosz\u0105 obraz sekty, kt\u00f3ry niczym nie zaskakuje, jest wr\u0119cz modelowy, to stereotyp sekty. Podobnie jest z bohaterami i katalizatorem akcji. Aaron Paul i Michelle Monaghan graj\u0105 ma\u0142\u017ce\u0144stwo, Eddie i Sarah Lane, z dw\u00f3jk\u0105 dzieci, w tym 16-letnim synem. Ona jest silna i\u00a0pozbawiona w\u0105tpliwo\u015bci, typ przyw\u00f3dczyni, on jest\u00a0facetem po przej\u015bciach, z kompleksem \u201egorszego sortu\u201d, kt\u00f3ry dzi\u0119ki sekcie i ma\u0142\u017ce\u0144stwu zyska\u0142 to, co nie by\u0142o dane Jesse’emu Pinkmanowi z \u201eBreaking Bad\u201d \u2013 mi\u0142o\u015b\u0107, stabilizacj\u0119 i przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n

Cena, jak\u0105 za to zap\u0142aci\u0142, przez d\u0142ugie lata nie wydawa\u0142a mu si\u0119 wysoka \u2013 sekta by\u0142a domem, jej cz\u0142onkowie najbli\u017csz\u0105 rodzin\u0105 i przyjaci\u00f3\u0142mi. Dop\u00f3ki nie przekraczasz granic i nie zadajesz niewygodnych pyta\u0144, \u017cycie we wsp\u00f3lnocie mo\u017ce dawa\u0107 du\u017co satysfakcji. Oczy otwiera mu szkoleniowy pobyt w o\u015brodku sekty w Peru, gdzie nawiedza go… duch zmar\u0142ego brata i prowadzi do pokoju, w kt\u00f3rym za\u0142o\u017cyciel sekty wyjawia mu sekret, kt\u00f3ry wstrz\u0105sa wiar\u0105 Eddiego, burzy jego\u00a0pouk\u0142adane \u017cycie, a z czasem, gdy skontaktuje si\u0119 z uciekinierk\u0105 z sekty,\u00a0\u015bci\u0105gnie na niego\u00a0realne zagro\u017cenie.<\/p>\n

W\u0105tpliwo\u015bci Eddiego zbiegaj\u0105 si\u0119 z powrotem do o\u015brodka Cala Robertsa (Hugh Dancy), dawnego ch\u0142opaka \u017cony Eddiego, charyzmatycznego i psychopatycznego cz\u0142owieka z ambicjami przekszta\u0142cenia prowincjonalnej sekty w wielki i znany ruch w typie scjentolog\u00f3w. Co \u015bci\u0105gnie na sekt\u0119 uwag\u0119 policji.<\/p>\n

Trudno nie odnie\u015b\u0107 wra\u017cenia, \u017ce g\u0142\u00f3wni aktorzy zostali zatrudnieni, by w \u201eThe Path” p\u00f3j\u015b\u0107 t\u0105 sam\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105, jak\u0105 szli w serialach, kt\u00f3re uczyni\u0142y z nich telewizyjne gwiazdy. Eddie Aarona Paula to nieco starsza wersja Jesse’ego Pinkmana – wra\u017cliwca, targanego w\u0105tpliwo\u015bciami, kt\u00f3re sprowadzaj\u0105 na niego k\u0142opoty. Michelle Monaghan podobnie jak w \u201eDetektywie” gra zatroskan\u0105 \u017con\u0119 i siln\u0105, zdesperowan\u0105 kobiet\u0119, kt\u00f3ra potrafi walczy\u0107 o swoje cele. A Cal Hugh Dancy’ego to Will Graham z \u201eHannibala”, tylko jeszcze bardziej.<\/p>\n

W warstwie formalnej serial jest tak\u0105 wyg\u0142adzon\u0105, mniej ostr\u0105 wersj\u0105 \u201eHannibala”, z przestylizowanymi, wypieszczonymi obrazami, domieszk\u0105 psychodelicznych wizji oraz przemoc\u0105.\"\"Ciekawszy ni\u017c g\u0142\u00f3wni bohaterowie serialu wydaje si\u0119 drugi plan, szczeg\u00f3lnie para m\u0142odych cz\u0142onk\u00f3w sekty, a zw\u0142aszcza zakochana w Calu\u00a0Mary Cox – dziewczyna, kt\u00f3r\u0105 ojciec w dzieci\u0144stwie oddawa\u0142 kolegom do zabawy. Pe\u0142na z\u0142o\u015bci albo z\u0142a. Je\u015bli co\u015b w og\u00f3le mo\u017ce uratowa\u0107\u00a0now\u0105 produkcj\u0119\u00a0Hulu, to mo\u017ce by\u0107 to w\u0142a\u015bnie w\u0105tek Mary.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hulu ruszy\u0142o w\u00a0pogo\u0144\u00a0za konkurencyjnymi platformami wideo na \u017c\u0105danie, Netflixem i Amazonem – i tak jak one mocno stawia na produkcj\u0119 w\u0142asnych seriali. Kilka tygodni temu wystartowa\u0142a seria \u201e11.22.63\u201d, oparta na bestsellerowej powie\u015bci Stephena Kinga, z gwiazdorem Jamesem Franko w g\u0142\u00f3wnej roli, teraz debiutuje kolejna, \u201eThe Path\u201d, z Aaronem Paulem, Hugh Dancym i Michelle Monaghan, gwiazdami […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18],"tags":[660,658,639,659,657],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2292"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2292"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2292\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2301,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2292\/revisions\/2301"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2292"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2292"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2292"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}