{"id":2316,"date":"2016-04-18T09:44:19","date_gmt":"2016-04-18T07:44:19","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=2316"},"modified":"2016-04-18T11:00:28","modified_gmt":"2016-04-18T09:00:28","slug":"the-ranch-dziwny-sitcom-netflixa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2016\/04\/18\/the-ranch-dziwny-sitcom-netflixa\/","title":{"rendered":"\u201eThe Ranch” \u2013 dziwny sitcom Netflixa"},"content":{"rendered":"

\"\"Podczas niedawnej promocyjnej konferencji Netflixa w Pary\u017cu najwi\u0119ksz\u0105 gwiazd\u0105 by\u0142 oczywi\u015bcie Kevin Spacey, brylowali tak\u017ce aktorzy takich hit\u00f3w platformy jak \u201eOrange Is the New Black\u201d i \u201eDaredevil\u201d, nadchodz\u0105ce premiery reklamowa\u0142y ekipy \u201eMarseille\u201d i \u201eThe Crown\u201d. Jednak najwi\u0119kszym zaskoczeniem by\u0142a rozmowa z Ashtonem Kutcherem i Dannym Mastersonem o \u201eThe Ranch\u201d \u2013 oldschoolowym sitcomie z akcj\u0105 osadzon\u0105 na farmie w Kolorado.
\n
\nNa pocz\u0105tku roku Netflix pojawi\u0142 si\u0119 jednocze\u015bnie w kolejnych 130 krajach, liczba abonent\u00f3w wzros\u0142a do 75 mln, b\u0142yskawicznie ro\u015bnie te\u017c liczba oryginalnych produkcji platformy. W Pary\u017cu punktem obowi\u0105zkowym ka\u017cdego wyst\u0105pienia, czy to szef\u00f3w korporacji, czy to tw\u00f3rc\u00f3w kolejnych seriali i film\u00f3w, by\u0142o wyra\u017cenie zachwytu nad globalnym zasi\u0119giem, jak mantra powraca\u0142o s\u0142owo uniwersalno\u015b\u0107.<\/p>\n

Kevin Spacey, zanim odpowiedzia\u0142 na pytanie o pi\u0105ty sezon, zarazem pierwszy kr\u0119cony bez showrunnera Beau Willimona (nie b\u0119dzie si\u0119 drastycznie r\u00f3\u017cni\u0142 od poprzednich, bo g\u0142\u00f3wne w\u0105tki powsta\u0142y w konsultacji z nim, bez zmian pozostaje te\u017c zesp\u00f3\u0142 scenarzyst\u00f3w; zdj\u0119cia maj\u0105 ruszy\u0107 wkr\u00f3tce), przypomnia\u0142, \u017ce Frank Uderwood jest produktem globalnym. Nie by\u0142oby go bez szekspirowskiego Ryszarda III, kt\u00f3rego Spacey gra\u0142 w spektaklu wyre\u017cyserowanym przez Sama Mendesa i bez dekady, kt\u00f3r\u0105 aktor sp\u0119dzi\u0142 na zarz\u0105dzaniu londy\u0144sk\u0105 scen\u0105 The Old Vic.<\/p>\n

\u2013 Europejskie spektakle, szekspirowski \u201eRyszard III\u201d, spowodowa\u0142y, \u017ce Francis nie jest tak bardzo ameryka\u0144ski, jest globalny<\/i> \u2013 m\u00f3wi\u0142 aktor. I opowiada\u0142 o zabawnych reakcjach fan\u00f3w \u201eHouse of Cards\u201d na ca\u0142ym globie, np. w Chinach, gdzie by\u0142 przyjmowany jak gwiazda rocka. \u2013 S\u0142ysza\u0142em, \u017ce cz\u0142onkowie chi\u0144skiego rz\u0105du s\u0105 fanami Francisa, a Chi\u0144czycy postrzegaj\u0105 go jako tego, kt\u00f3ry walczy z korupcj\u0105… Nie mam poj\u0119cia, sk\u0105d to wzi\u0119li<\/i>.<\/p>\n

Charilie Cox dowodzi\u0142, \u017ce odbi\u00f3r \u201eDaredevila\u201d jest r\u00f3wnie entuzjastyczny w Chinach i Japonii co w Stanach. Aktorki z \u201eOrange Is the New Black\u201d Kate Mulgrew i Lea Delaria oraz Titus Burgess z \u201eThe Unbreakable Kimmy Schidt\u201d podkre\u015blali uniwersalno\u015b\u0107 i g\u0142\u0119bi\u0119 opowiadanych w serialach Netflixa historii os\u00f3b nieheteroseksualnych i o r\u00f3\u017cnych kolorach sk\u00f3ry.\"\"Mimo swojej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci i uniwersalno\u015bci jednocze\u015bnie dotychczasowa oferta Netflixa skierowana by\u0142a do podobnej w zasadzie widowni: liberalnej, z du\u017cych miast.<\/p>\n

Na tym tle \u201eThe Ranch\u201d, osadzony na ranczu w licz\u0105cym sobie 512 mieszka\u0144c\u00f3w prowincjonalnym Garrison, w \u015brodowisku redneck\u00f3w, znajduj\u0105cych sens \u017cycia w kontakcie z przyrod\u0105, ci\u0119\u017ckiej pracy, jedzeniu mi\u0119sa i piciu piwa \u2013 jest czym\u015b tak staromodnym, \u017ce a\u017c nowym i zaskakuj\u0105cym. Jest te\u017c prawdziwym dowodem na uniwersalne ambicje Netflixa, ch\u0119\u0107 przyci\u0105gni\u0119cia widowni tak\u017ce bardziej konserwatywnie nastawionej, spoza najwi\u0119kszych o\u015brodk\u00f3w.<\/p>\n

W Pary\u017cu Ashton Kutcher, kt\u00f3ry m\u0142odo\u015b\u0107 sp\u0119dzi\u0142 na farmie w Iowa, t\u0142umaczy\u0142, \u017ce serial jest dla os\u00f3b, kt\u00f3re tak jak on znaj\u0105 uczucie bycia poza centrum, w ma\u0142ym miasteczku, na prowincji.\u00a0\u2013 Mam poczucie, \u017ce media prezentuj\u0105 t\u0119 konserwatywn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Ameryki jako czarn\u0105 dziur\u0119, ciemn\u0105 mas\u0119<\/i> \u2013 m\u00f3wi\u0142. \u201eThe Ranch\u201d ma t\u0119 wizj\u0119 odczarowa\u0107. \u2013 To jest show o ci\u0119\u017cko pracuj\u0105cych ludziach, na ca\u0142ym \u015bwiecie, prowadz\u0105cych rodzinne biznesy<\/i>. Co w tej wizji nowoczesne, i \u0142\u0105czy sitcom z innymi serialami \u2013 to fakt, \u017ce serialowa rodzina jest mocno dysfunkcyjna.<\/p>\n

\u201eThe Ranch\u201d to sitcom w wi\u0119kszej cz\u0119\u015bci nagrywany z kilku kamer przed \u017cyw\u0105 publiczno\u015bci\u0105. Miejscem akcji najcz\u0119\u015bciej jest salon lub weranda domu g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w, rodziny Bennett\u00f3w: matki, ojca i dw\u00f3ch ponadtrzydziestoletnich, ale wybitnie infantylnych syn\u00f3w, na tytu\u0142owym ranczu oraz prowadzony przez matk\u0119 bar. Czasem jeszcze jaki\u015b budynek gospodarczy albo wizyta w mie\u015bcie: w banku czy u lekarza.<\/p>\n

Skromno\u015b\u0107 realizacyjna i bliski kontakt aktor\u00f3w z widowni\u0105 s\u0105 tu walorem, \u015bmiech widz\u00f3w jest naturalny, niewymuszony, a aktorstwo naprawd\u0119 perfekcyjne. Dzi\u0119ki czemu\u00a0\u0142atwiej prze\u0142kn\u0105\u0107 schematy dramaturgiczne, kt\u00f3rych tu, jak w wielu sitcomach, mn\u00f3stwo.\"\"\u017barty to znany ze starych produkcji sitcomowych ping pong s\u0142owny mi\u0119dzy bohaterami. Do tego dochodzi historia walki o ranczo w coraz trudniejszych warunkach ekonomicznych i klimatycznych, trudnego zwi\u0105zku rodzic\u00f3w, dojrzewania syn\u00f3w. Szczeg\u00f3lnie granego przez Kutchera Colta, prowincjonalnego bonvivatnta, kt\u00f3ry po 15 latach pr\u00f3b zrobienia kariery w zawodowej lidze futbolu ameryka\u0144skiego, wraca na rodzinn\u0105 ziemi\u0119.<\/p>\n

I pr\u00f3buje na nowo nawi\u0105za\u0107 relacje z konserwatywnym, skrywaj\u0105cym emocje ojcem (specjalista od r\u00f3l w westernach Sam Elliott) i chowaj\u0105cym za gard\u0105 sarkazmu \u017cal za \u017cycie w cieniu bardziej przebojowego brata Jamesonem zwanym Kogutem (Danny Masterson, ostatnio – \u201ePracuj\u0105cy m\u0119\u017cczy\u017ani”). W roli \u017cony i matki Bennett, pr\u00f3buj\u0105cej \u0142\u0105czy\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 do m\u0119\u017ca z realizacj\u0105 swoich pragnie\u0144 wyst\u0119puje Debra Winger, \u015bwietna, nominowana kilkakrotnie do Oscara aktorka, kt\u00f3ra rol\u0105 Margaret Bennett wraca do zawodu po odchowaniu w\u0142asnych syn\u00f3w.<\/p>\n

Humor jest z r\u00f3\u017cnych p\u00f3\u0142ek. W stosunku do osadzonych w du\u017cych miastach seriali komediowych mniej jest nawi\u0105za\u0144 do popkultury, wi\u0119cej do baseballu i NFL. Zgranie Kutchera i Mastesona \u2013 weteran\u00f3w sitcom\u00f3w, kt\u00f3rzy razem grali przez osiem lat w produkcji \u201eR\u00f3\u017cowe lata siedemdziesi\u0105te\u201d \u2013 powoduje, \u017ce zachowuj\u0105 si\u0119 jak maszyna do wrzucania \u017cart\u00f3w, nierzadko tych\u00a0w stylu \u201eAmerican Pie\u201d. Synowie kpi\u0105 z konserwatyzmu i republikanizmu ojca \u2013 weterana z Wietnamu i fana Ronalda Reagana, kt\u00f3ry uwa\u017ca, \u017ce \u201eglobalne ocieplenie to wymys\u0142 Ala Gore’a, \u017ceby sprzeda\u0107 ksi\u0105\u017cki Kalifornijczykom\u201d. Mo\u017cna go wkurzy\u0107, przyklejaj\u0105c \u201enalepk\u0119 z Hillary\u201d na zderzak samochodu. Gdy \u017cona zachwyca si\u0119 czysto\u015bci\u0105 nieba nad ranczem: \u201eJaka pi\u0119kna noc, wida\u0107 st\u0105d wszystkie gwiazdy\u201d, odpowiada: \u201eI wszystkie rz\u0105dowe satelity. Pewnie si\u0119 na nas gapi\u0105\u201d. On z kolei punktuje\u00a0infantylno\u015b\u0107 syn\u00f3w.<\/p>\n

Tw\u00f3rcami \u201eRancza\u201d s\u0105 Jim Patterson i Don Reo, autorzy m.in. \u201eDw\u00f3ch i p\u00f3\u0142\u201d. Jednak nowa produkcja nie jest tylko wariacj\u0105 na temat tamtego hitu, ma sw\u00f3j oldschoolowy smak, dzi\u0119ki czemu mo\u017ce spodoba\u0107 si\u0119 tym, kt\u00f3rych \u201eDw\u00f3ch i p\u00f3\u0142\u201d nie zachwyca\u0142o. \u017badna rewolucja ani tzw. must see<\/i>, ale mi\u0142a rozrywka w innym tempie ni\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 obecnych komediowych produkcji, kt\u00f3re staraj\u0105 si\u0119 uwie\u015b\u0107 widza osadzeniem w jak najdziwniejszych realiach czy rywalizacj\u0105 na najdziwniejszego, najbardziej skomplikowanego bohatera.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Podczas niedawnej promocyjnej konferencji Netflixa w Pary\u017cu najwi\u0119ksz\u0105 gwiazd\u0105 by\u0142 oczywi\u015bcie Kevin Spacey, brylowali tak\u017ce aktorzy takich hit\u00f3w platformy jak \u201eOrange Is the New Black\u201d i \u201eDaredevil\u201d, nadchodz\u0105ce premiery reklamowa\u0142y ekipy \u201eMarseille\u201d i \u201eThe Crown\u201d. Jednak najwi\u0119kszym zaskoczeniem by\u0142a rozmowa z Ashtonem Kutcherem i Dannym Mastersonem o \u201eThe Ranch\u201d \u2013 oldschoolowym sitcomie z akcj\u0105 osadzon\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,21],"tags":[667,197,666],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2316"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2316"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2316\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2324,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2316\/revisions\/2324"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2316"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2316"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2316"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}