{"id":2446,"date":"2016-06-02T16:24:53","date_gmt":"2016-06-02T14:24:53","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=2446"},"modified":"2016-06-03T06:59:07","modified_gmt":"2016-06-03T04:59:07","slug":"artysci-kiedy-ludzie-teatru-robia-telewizje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2016\/06\/02\/artysci-kiedy-ludzie-teatru-robia-telewizje\/","title":{"rendered":"„Arty\u015bci” – kiedy ludzie teatru robi\u0105 telewizj\u0119"},"content":{"rendered":"
\"\"

fot. Maria Wytrykus<\/p><\/div>\n

\u201eSkoro w Stanach z sukcesem zrobili \u00bbMad Men\u00f3w\u00ab, \u00bbDolin\u0119 Krzemow\u0105\u00ab, \u00bbMozart in the Jungle\u00ab, osadzone w \u015brodowiskach reklamiarzy, nowych medi\u00f3w albo filharmonik\u00f3w, to dlaczego w Polsce nie zrobi\u0107 serialu osadzonego w \u015brodowisku teatralnym?” – pyta\u0142 retorycznie Pawe\u0142 Demirski, najwa\u017cniejszy wsp\u00f3\u0142czesny polski dramatopisarz, przed premier\u0105 „Artyst\u00f3w”, koprodukcji TVP2 i NInA. Pierwszy\u00a0odcinek, pokazany na Festiwalu NInA Wersja Beta, dowodzi, \u017ce jest na co czeka\u0107.
\n
\nWspomniane przez Demirskiego seriale s\u0105 osadzone w konkretnych \u015brodowiskach i to, \u017ce daj\u0105 widzowi szans\u0119 zajrzenia do \u015bwiata, do kt\u00f3rego zwykle nie ma wst\u0119pu, jest ich\u00a0niew\u0105tpliw\u0105 zalet\u0105. Ale te\u017c ich tw\u00f3rcy dbaj\u0105 o proporcje – opowiadane historie nie mog\u0105 by\u0107 przesadnie „bran\u017cowe”, powinny by\u0107 atrakcyjne dla szerokiej widowni. Dlatego g\u0142\u00f3wny nacisk po\u0142o\u017cony jest na ludzi, ich relacje, emocje, na to, co nam wsp\u00f3lne.<\/p>\n

Podobnie\u00a0jest z „Artystami” autorstwa superduetu\u00a0dramaturgiczno-re\u017cyserskiego Pawe\u0142 Demirski – Monika Strz\u0119pka. Daj\u0105 wgl\u0105d za kulisy, pozwalaj\u0105 zajrze\u0107 do garder\u00f3b, do pracowni technicznych, a tak\u017ce do gabinet\u00f3w dyrektorskich czy urz\u0119dniczych, ale siedz\u0105cy w nich ludzie s\u0105 bli\u017csi i bardziej znajomi, ni\u017c mogliby si\u0119 pocz\u0105tkowo wydawa\u0107.\u00a0„Nasz serial b\u0119dzie fabularnie bazowa\u0142 na naszych, moich i Moniki, obserwacjach zawodowych \u2013 jestem w teatrze ju\u017c 12 lat \u2013 ale przede wszystkim b\u0119dzie mia\u0142 mocnych, pe\u0142nokrwistych bohater\u00f3w.<\/p>\n

Dzi\u0119ki nim b\u0119dzie to opowie\u015b\u0107 o ludziach, kt\u00f3rzy si\u0119 zmagaj\u0105 z przeciwno\u015bciami, z urz\u0119dnikami wzorowanymi na tych, kt\u00f3rych poznali\u015bmy \u2013 od Gda\u0144ska, przez Warszaw\u0119, po Wroc\u0142aw, z talentem b\u0105d\u017a jego brakiem, z ambicjami. Bardzo uniwersalny serial\u201d \u2013 m\u00f3wi\u0142 w wywiadzie dla\u00a0POLITYKI Pawe\u0142 Demirski. Po obejrzeniu pierwszego odcinka mo\u017cna zaryzykowa\u0107 stwierdzenie, \u017ce si\u0119 uda\u0142o.<\/p>\n

Akcja toczy si\u0119 w teatrze. Fikcyjnym, nazywa si\u0119 Teatr Popularny, ale mie\u015bci si\u0119 w realnym miejscu \u2013 w Pa\u0142acu Kultury i Nauki, gdzie w rzeczywisto\u015bci znajduj\u0105 si\u0119 trzy teatry publiczne: Dramatyczny, Studio i Lalka (oraz jeden prywatny 6. pi\u0119tro). Podczas spektaklu „Wi\u015bniowego sadu” aktorzy zauwa\u017caj\u0105 wisz\u0105cego nad scen\u0105 trupa dyrektora.\u00a0Miasto og\u0142asza konkurs, kt\u00f3ry wygrywa re\u017cyser z prowincji (Marcin Czarnik). Sprowadza si\u0119 do Warszawy z rodzin\u0105, ma ambitny plan zmiany zmursza\u0142ej sceny w nowoczesny, wa\u017cny teatr, zaprasza znajomych tw\u00f3rc\u00f3w do realizacji pierwszej premiery – „Snu nocy letniej”.<\/p>\n

I tu wkracza \u017cycie: zaplanowana pono\u0107 jeszcze przez poprzednika premiera,\u00a0dziura w bud\u017cecie, zakolegowany z miejskimi urz\u0119dnikami mened\u017cer po SGH -\u201ez\u0142ota r\u0105czka mened\u017ceringu\u201d, \u015bwietnie sobie wcze\u015bniej radz\u0105cy zar\u00f3wno w wodoci\u0105gach, jak i muzeum sztuki,\u00a0zesp\u00f3\u0142 aktorskich indywidualno\u015bci, interesy i interesiki, z\u0142a prasa…\"\"Demirski bawi si\u0119 znanymi w \u015brodowisku historiami i niedawnymi konfliktami, a\u00a0aktorzy z widoczn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 graj\u0105 z wizerunkiem swoim albo koleg\u00f3w. Jak Miko\u0142aj Grabowski, re\u017cyser kolejnych wersji „Opisu obyczaj\u00f3w” z XVIII w., tu w roli niejakiego Adamka tworz\u0105cego z napisanych w podobnym czasie „Natr\u0119t\u00f3w” Bielawskiego, koszmarek \u0142\u0105cz\u0105cy\u00a0kostiumy z epoki ze wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 scenografi\u0105 i rapuj\u0105cymi tekst aktorami. Bywa ironicznie, ale nie jest to\u00a0satyra\u00a0na \u015brodowisko czy historia z towarzyskim kluczem. Zamiast tego\u00a0jest wci\u0105gaj\u0105ca opowie\u015b\u0107 z ciekawymi bohaterami nawet w drugim planie (\u015bwietna sprz\u0105taczka-medium Ewy Da\u0142kowskiej, portier Edwarda Linde-Lubaszenko, uciekaj\u0105ca, neurotyczna ksi\u0119gowa Agnieszki Gli\u0144skiej, szef technicznych, dla kt\u00f3rego nie ma rzeczy niemo\u017cliwych\u00a0Tadeusza Huka).<\/p>\n

Szokiem dla widza rodzimych produkcji mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 forma „Artyst\u00f3w”. A\u00a0konkretnie bohaterowie m\u00f3wi\u0105cy nieszeleszcz\u0105cym papierem, naturalnie brzmi\u0105cym j\u0119zykiem, operowanie skr\u00f3tem oraz, generalnie, zaufanie do inteligencji ogl\u0105daj\u0105cego. Przyk\u0142adem wprowadzenie w sytuacj\u0119 g\u0142\u00f3wnego bohatera zawarte w dw\u00f3ch, a nie w dwudziestu scenach. W pierwszej widzimy go podczas\u00a0do\u015b\u0107 upokarzaj\u0105cego przes\u0142uchania przed komisj\u0105 konkursow\u0105. W drugiej kamera pokazuje tytu\u0142\u00a0artyku\u0142u w gazecie: „Dyrektor z \u0142apanki”. Wystarczy, intryguje, zach\u0119ca do ogl\u0105dania.<\/p>\n

O\u015bmioodcinkowy, zam\u00f3wiony jeszcze przez Jerzego Kapu\u015bci\u0144skiego serial,\u00a0TVP2\u00a0ma pokaza\u0107\u00a0jesieni\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eSkoro w Stanach z sukcesem zrobili \u00bbMad Men\u00f3w\u00ab, \u00bbDolin\u0119 Krzemow\u0105\u00ab, \u00bbMozart in the Jungle\u00ab, osadzone w \u015brodowiskach reklamiarzy, nowych medi\u00f3w albo filharmonik\u00f3w, to dlaczego w Polsce nie zrobi\u0107 serialu osadzonego w \u015brodowisku teatralnym?” – pyta\u0142 retorycznie Pawe\u0142 Demirski, najwa\u017cniejszy wsp\u00f3\u0142czesny polski dramatopisarz, przed premier\u0105 „Artyst\u00f3w”, koprodukcji TVP2 i NInA. Pierwszy\u00a0odcinek, pokazany na Festiwalu NInA Wersja […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18,13],"tags":[688,690,691,689,556],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2446"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2446"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2446\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2453,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2446\/revisions\/2453"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2446"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2446"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2446"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}