{"id":2560,"date":"2016-08-11T13:13:34","date_gmt":"2016-08-11T11:13:34","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=2560"},"modified":"2016-08-18T11:28:35","modified_gmt":"2016-08-18T09:28:35","slug":"impreza-w-plomieniach-o-the-get-down-baza-luhrmanna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2016\/08\/11\/impreza-w-plomieniach-o-the-get-down-baza-luhrmanna\/","title":{"rendered":"Impreza w p\u0142omieniach – o „The Get Down” Baza Luhrmanna"},"content":{"rendered":"
\"The<\/a>

The Get Down – Netflix<\/p><\/div>\n

Nie uda\u0142o si\u0119 Mickowi Jaggerowi i Martinowi Scorsese w „Vinylu”, nie udaje Cameronowi Crowe w „Roadies”, teraz fenomen i energi\u0119 muzyki popularnej pr\u00f3buje przenie\u015b\u0107 na ma\u0142y ekran Baz Luhrmann. Startuj\u0105cy jutro, portretuj\u0105cy\u00a0narodziny hip-hopu „The Get Down” Netfliksa, z\u00a0rekordowym bud\u017cetem, ma wszystkie plusy i minusy stylu re\u017cysera „Romea i Julii” i „Moulin Rouge!”.
\n
\nPilotowy odcinek ma ponad 90 min, pozosta\u0142e po godzinie i nie ma w nich jednej\u00a0chwili, i jednego\u00a0kadru, kt\u00f3ry nie by\u0142by wystylizowany, pe\u0142en wizualnego przepychu, glamouru, campu i kiczu.\u00a0Luhrmann opowiadaj\u0105c o pocz\u0105tkach hip-hopu, w nowojorskim Bronksie w\u00a01977 r., \u0142\u0105czy motywy ze swoich najg\u0142o\u015bniejszych film\u00f3w: mi\u0142o\u015b\u0107 nastolatk\u00f3w rozgrywa w oprawie\u00a0musicalowej, bohaterowie nawet na ulicy czy w zak\u0142adzie fryzjerskim zachowuj\u0105 si\u0119 jak na scenie. Wszystko jest imprez\u0105 i wyst\u0119pem. Ma to swoje uzasadnienie, w ko\u0144cu hip-hop to muzyka ulicy, raperzy zawsze kochali\u00a0przepych i przesad\u0119, a jednak co za du\u017co, to, przynajmniej dla niekt\u00f3rych, niestrawnie.<\/p>\n

G\u0142\u00f3wnym bohaterem jest Ezekiel Figuero,\u00a0charyzmatycznie melancholijny,\u00a0nastoletni poeta ulicy, sierota wychowywany przez ciotk\u0119 i jej partnera (niez\u0142y Justice Smith). W 1977 r. ma kilkana\u015bcie lat i jego przygoda z muzyk\u0105 dopiero si\u0119 zaczyna. \u017be si\u0119 uda, wiemy od pocz\u0105tku, bo serial otwiera scena koncertu z 1996 r., podczas kt\u00f3rego\u00a0starszy i do\u015bwiadczony Zeke rapuje zapatrzonemu w niego t\u0142umowi histori\u0119 o swoich dw\u00f3ch\u00a0wielkich mi\u0142o\u015bciach: hip-hopie i Mylene Cruz (Herizen Guardiola) –\u00a0o anielskim g\u0142osie, diabelskim temperamencie i ambicjach zostania diw\u0105 soulu czy r’n’b.<\/p>\n

\"The<\/a>

The Get Down<\/p><\/div>\n

Historia Zeke’a, jak to w hip-hopowych opowie\u015bciach o pocz\u0105tkach, jest odpowiednio zmitologizowana, pe\u0142na patosu, podkr\u0119cona i wypolerowana jednocze\u015bnie. Bronx przypomina postapokaliptyczne krajobrazy z „Mad Maxa”. M\u0142odociani gangsterzy w styl\u00f3wie na Rambo\u00a0strzelaj\u0105 do ka\u017cdego, kto im si\u0119 nawinie pod luf\u0119 i podpalaj\u0105 pustostany. P\u0142omienie i czarny dym s\u0105 t\u0142em dla podziemnych imprez, podczas kt\u00f3rych m\u0142odzi, zbuntowani i wystylizowani ta\u0144cz\u0105 do pierwszych set\u00f3w did\u017cejskich. W klubach odbywaj\u0105 si\u0119 imprezy\u00a0disco, leje si\u0119 alkohol, sypie koka, a looku w\u0142a\u015bcicielom mogliby pozazdro\u015bci\u0107 zesp\u00f3\u0142\u00a0Boney M. czy\u00a0Gloria Gaynor.<\/p>\n

Po ulicach przechadzaj\u0105 si\u0119 grupki m\u0142odych Afroamerykan\u00f3w i Latynos\u00f3w, zachowuj\u0105c si\u0119 tak, jakby odgrywali sceny z „Grease”, „West Side Story” czy „Gor\u0105czki sobotniej nocy”.\u00a0Ojciec Mylene (Giancarlo Esposito), kt\u00f3ry sprzeciwia si\u0119 jej planom muzycznym, jest nawiedzonym pastorem, paranoikiem we wszystkim wietrz\u0105cym dzia\u0142anie diab\u0142a. Po ulicach sun\u0105 cadillaki, lokaln\u0105 gwiazd\u0105 jest skacz\u0105cy po dachach Shaolin Fantastic, diler i breakdancer w czerwonych pumach. Dyskutuje si\u0119 o Bruce’ie Lee i „Gwiezdnych wojnach”.<\/p>\n

G\u0142\u00f3wne watki rozwijaj\u0105 si\u0119 powoli i majestatycznie, Luhrmann z lubo\u015bci\u0105 ogrywa przedmioty – winylowe p\u0142yty maj\u0105 osobne sceny, podobnie kredki, buty, klamry pask\u00f3w, kaszkiety, przez co serial wygl\u0105da czasem jak skrzy\u017cowanie reklamy z teledyskiem. W tym nat\u0142oku powoli, ze stosownym namaszczeniem, formuje si\u0119 hip-hopowy sk\u0142ad Fantastic Four Plus One – z MC, did\u017cejem, breakdancerami i grafficiarzem.<\/p>\n

\"The<\/a>

The Get Down<\/p><\/div>\n

Konsultantami i producentami serii\u00a0s\u0105\u00a0legendy hip-hopu: Grandmaster Flash (na ekranie pojawia si\u0119 nawet posta\u0107 o tym nicku), Nas i DJ Kool Herc, sam serial\u00a0te\u017c buduje legend\u0119 – pocz\u0105tk\u00f3w gatunku muzycznego, tytu\u0142 odnosi do esencji imprezy. Trudno si\u0119 wi\u0119c dziwi\u0107, \u017ce bohaterowie nie s\u0105 z krwi i ko\u015bci, tylko z mit\u00f3w i schemat\u00f3w narracyjnych popkultury. Kto wie, czy Luhrmann nie jest jedynym cz\u0142owiekiem w biznesie zdolnym tworzy\u0107 i odtwarza\u0107 mity – bez zahamowa\u0144, bez strachu przed przekraczaniem granicy dziel\u0105cej camp od kiczu. „The Get Down”\u00a0na jednych zrobi piorunuj\u0105ce wra\u017cenie, innych, w tym mnie, zirytuje, oboj\u0119tnych najpewniej nie b\u0119dzie. I to jest podstawowa r\u00f3\u017cnica w por\u00f3wnaniu z niedawnymi, nieudanymi pr\u00f3bami serialowych opowie\u015bci o muzyce.<\/p>\n

Premiera sze\u015bciu odcink\u00f3w 12 sierpnia, na kolejne sze\u015b\u0107 trzeba b\u0119dzie poczeka\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie uda\u0142o si\u0119 Mickowi Jaggerowi i Martinowi Scorsese w „Vinylu”, nie udaje Cameronowi Crowe w „Roadies”, teraz fenomen i energi\u0119 muzyki popularnej pr\u00f3buje przenie\u015b\u0107 na ma\u0142y ekran Baz Luhrmann. Startuj\u0105cy jutro, portretuj\u0105cy\u00a0narodziny hip-hopu „The Get Down” Netfliksa, z\u00a0rekordowym bud\u017cetem, ma wszystkie plusy i minusy stylu re\u017cysera „Romea i Julii” i „Moulin Rouge!”.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,13],"tags":[728,197,727],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2560"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2560"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2560\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2579,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2560\/revisions\/2579"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}