{"id":3025,"date":"2017-02-21T19:37:42","date_gmt":"2017-02-21T18:37:42","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3025"},"modified":"2017-02-21T20:31:12","modified_gmt":"2017-02-21T19:31:12","slug":"wielkie-klamstewka-za-kulisami-pieknego-zycia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/02\/21\/wielkie-klamstewka-za-kulisami-pieknego-zycia\/","title":{"rendered":"„Wielkie k\u0142amstewka” – za kulisami pi\u0119knego \u017cycia"},"content":{"rendered":"

\"1280_big_little_lies_hbo\"<\/a>W HBO premier\u0119 mia\u0142 w\u0142a\u015bnie miniserial „Wielkie k\u0142amstewka”. Ta oparta na powie\u015bci Liane Moriarty produkcja rozgrywa si\u0119 w teoretycznie spokojnym, nadmorskim miasteczku w Kalifornii, gdzie najwi\u0119kszym problemem lokalnej spo\u0142eczno\u015bci jest repertuar miejscowego teatru. Jak zwykle: w \u015bwiecie pozornie idealnym pod przykrywk\u0105 spokoju i luksusu dziej\u0105 si\u0119 rzeczy niepokoj\u0105ce.
\n
\nTw\u00f3rcy nie zostawiaj\u0105 nam z\u0142udze\u0144. Od pierwszego odcinka wiemy, \u017ce wydarzy\u0142o si\u0119 tu co\u015b strasznego. Wi\u0119cej: wiemy, \u017ce zdarzy\u0142o si\u0119 to podczas imprezy szkolnej dla rodzic\u00f3w. Wszyscy s\u0105 podejrzani, cho\u0107 nasz\u0105 uwag\u0119 \u015bci\u0105gaj\u0105 przede wszystkim trzy bohaterki. Madeline \u2013 nies\u0142ychanie pewna siebie pani domu, Celeste \u2013 nieco eteryczna matka dw\u00f3ch niesfornych bli\u017aniak\u00f3w, i Jane – m\u0142oda samotna matka, kt\u00f3ra skrywa jak\u0105\u015b tajemnic\u0119.<\/p>\n

Wszystkie trzy maj\u0105 dzieci, kt\u00f3re chodz\u0105 do tej samej szko\u0142y i klasy. Cho\u0107 wydaje si\u0119, \u017ce nasze bohaterki maj\u0105 wszystko, czego im potrzeba, ju\u017c w pierwszym odcinku dostrzegamy skazy na ich idealnych \u017cyciorysach. Madeline nie mo\u017ce pogodzi\u0107 si\u0119 z tym, \u017ce jej starsza c\u00f3rka coraz bardziej lubi swoj\u0105 uduchowion\u0105 macoch\u0119. Celeste ma pozornie idealnego m\u0119\u017ca, kt\u00f3ry j\u0105 kocha i opiekuje si\u0119 dzie\u0107mi, ale ukrywa te\u017c ciemniejsz\u0105 stron\u0119. A Jane prze\u015bladuj\u0105 wspomnienia z przesz\u0142o\u015bci i martwi si\u0119 o syna, kt\u00f3ry ju\u017c pierwszego dnia szko\u0142y zosta\u0142 oskar\u017cony o zn\u0119canie si\u0119 nad innymi dzie\u0107mi.\"biglittleliesdinner\"<\/a>Narracja toczy si\u0119 powoli i jest do\u015b\u0107 wierna ksi\u0105\u017cce. Zachowano nielinearny uk\u0142ad; \u015bledztwo w sprawie wydarze\u0144 z imprezy przeplata si\u0119 ze wspomnieniami wydarze\u0144, kt\u00f3re rozegra\u0142y si\u0119 kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej. <\/p>\n

Czytelnicy przywi\u0105zani do orygina\u0142u b\u0119d\u0105 zadowoleni, \u017ce sporo dialog\u00f3w zosta\u0142o z ksi\u0105\u017cki przepisanych s\u0142owo w s\u0142owo. Zmiany, kt\u00f3re wprowadzono, s\u0105 niewielkie (przynajmniej na razie). Cho\u0107 trudno powiedzie\u0107, co b\u0119dzie dalej (recenzja powstaje dopiero po pierwszym odcinku). Na razie jednak podobnie jak w ksi\u0105\u017cce tw\u00f3rcy filmu nie spiesz\u0105 si\u0119, \u017ceby opowiedzie\u0107 nam o wszystkim, powoli dodaj\u0105c kolejne szczeg\u00f3\u0142y.\"f1b3b02dc2aae08e_rw\"<\/a>HBO nie zawiod\u0142o (jak zwykle) pod wzgl\u0119dem obsady \u2013 w g\u0142\u00f3wnych rolach wyst\u0119puj\u0105 Reese Witherspoon, Nicole Kidman i Shailene Woodley. W rolach drugoplanowych pojawiaj\u0105 si\u0119 Alexander Skarsg\u00e5rd, Laura Dern, Adam Scott czy Zoe Kravitz.<\/p>\n

Nie brakuje wi\u0119c aktorskich talent\u00f3w. Po pierwszym odcinku mo\u017cna stwierdzi\u0107, \u017ce obsadzenie Witherspoon i Kidman by\u0142o dobrym pomys\u0142em. Obie odnajduj\u0105 si\u0119 w swoich rolach, za\u015b Kidman graj\u0105ca nieco zahukan\u0105 wyciszon\u0105 \u017con\u0119 wypada na ekranie najciekawiej od lat.<\/p>\n

Nieco wi\u0119ksze zastrze\u017cenia mo\u017cna mie\u0107 wobec Shailene Woodley, kt\u00f3ra sprawia wra\u017cenie troch\u0119 sztucznej i nieobecnej. Ale dajmy jej czas. Za re\u017cyseri\u0119 odpowiada Jean-Marc Vallee, autor takich film\u00f3w jak „Wild” czy „Dallas Buyers Club”. Filmowe do\u015bwiadczenia re\u017cysera wida\u0107 ju\u017c w pierwszym odcinku. Serial buduje nastr\u00f3j niepokoju, sporo scen kr\u0119conych jest w zbli\u017ceniach, kamera cz\u0119sto wydaje si\u0119 r\u00f3wnie rozedrgana co bohaterki. Ciekawa jest te\u017c gra kolorami.\"39731c0400000578-0-image-m-13_1476689815909\"<\/a>Zanosi si\u0119 wi\u0119c na to, \u017ce „Wielka k\u0142amstewka” oka\u017ce si\u0119 lektur\u0105 obowi\u0105zkow\u0105. Dobrze zagrane, dobrze napisane i intryguj\u0105ce produkcje to od d\u0142u\u017cszego czasu znak rozpoznawczy HBO. Dorzu\u0107my do tego znane nazwiska i bestseller (scenariusz na podstawie ksi\u0105\u017cki napisa\u0142 David E. Kelley), a otrzymamy przepis na artystyczny sukces.<\/p>\n

„Wielkie k\u0142amstewka” – nawet je\u015bli s\u0105 produkcj\u0105 obliczon\u0105 na sukces – wychodz\u0105 z tego obronn\u0105 r\u0119k\u0105. To serial wci\u0105gaj\u0105cy, dobrze zagrany i przypominaj\u0105cy, jak wci\u0105\u017c niewiele mamy produkcji, w kt\u00f3rych bohaterki nie s\u0105 ani bardzo m\u0142ode, ani starsze. Ta zr\u00f3\u017cnicowana kobieca perspektywa to jeden z najwi\u0119kszych plus\u00f3w produkcji.<\/p>\n

Mo\u017cna mie\u0107 tylko nadziej\u0119, \u017ce w nast\u0119pnych odcinkach b\u0119dzie r\u00f3wnie dobrze. Pono\u0107 ci, kt\u00f3rzy widzieli ca\u0142o\u015b\u0107, \u017ca\u0142owali, \u017ce w \u015bwiecie seriali nie przyznaje si\u0119 Oscar\u00f3w – aktorki nominacje mia\u0142yby w kieszeniach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W HBO premier\u0119 mia\u0142 w\u0142a\u015bnie miniserial „Wielkie k\u0142amstewka”. Ta oparta na powie\u015bci Liane Moriarty produkcja rozgrywa si\u0119 w teoretycznie spokojnym, nadmorskim miasteczku w Kalifornii, gdzie najwi\u0119kszym problemem lokalnej spo\u0142eczno\u015bci jest repertuar miejscowego teatru. Jak zwykle: w \u015bwiecie pozornie idealnym pod przykrywk\u0105 spokoju i luksusu dziej\u0105 si\u0119 rzeczy niepokoj\u0105ce.<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[841,34],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3025"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3025"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3025\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3032,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3025\/revisions\/3032"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3025"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3025"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3025"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}