{"id":3043,"date":"2017-03-03T12:05:50","date_gmt":"2017-03-03T11:05:50","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3043"},"modified":"2017-03-03T15:23:13","modified_gmt":"2017-03-03T14:23:13","slug":"bez-zony-idealnej-o-serialu-the-good-fight","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/03\/03\/bez-zony-idealnej-o-serialu-the-good-fight\/","title":{"rendered":"Bez \u017cony idealnej – o serialu „The Good Fight”"},"content":{"rendered":"

\"\"Kiedy\u015b zastanawiali\u015bmy si\u0119 nad tym, czy „The Good Wife” („\u017bona idealna”) b\u0119dzie mia\u0142 sens bez Willa Gardnera. Po trzech odcinkach spinoffu „The Good Fight” mo\u017cemy ju\u017c odpowiedzie\u0107 na pytanie, jak scenarzy\u015bci poradzili sobie bez g\u0142\u00f3wnej bohaterki, Alicii Florrick.
\n
\nW skr\u00f3cie – ca\u0142kiem nie\u017ale. „The Good Fight” prochu nie wymy\u015bla, ale Michelle i Robert Kingowie potrafili zadba\u0107 o to, by to, co by\u0142o najmocniejsz\u0105 stron\u0105 siedmiosezonowych perypetii \u017cony idealnej, czyli uk\u0142adanka prawno-polityczno-medialna zaskakuj\u0105co silnie osadzona w aktualnej rzeczywisto\u015bci, dzia\u0142a\u0142o i tym razem, podane w nieco od\u015bwie\u017conym antura\u017cu.<\/p>\n

Akcja nowej serii (pierwsze odcinki pokaza\u0142o CBS, kolejne s\u0105 dost\u0119pne ju\u017c nie na antenie, ale w serwisie VOD stacji) dzieje si\u0119 rok po wydarzeniach z fina\u0142u „The Good Wife”. Alicia Florrick pojawia si\u0119 tylko w aluzjach, jak wtedy, gdy Diane Lockhart zwierza si\u0119 z tego, czego nauczy\u0142o j\u0105 \u017cycie: „Ci, o kt\u00f3rych winie by\u0142am przekonana, okazywali si\u0119 niewinni, a ci, o kt\u00f3rych my\u015bla\u0142am, \u017ce s\u0105 \u015bwi\u0119ci, nie byli nimi”.<\/p>\n

Diane, w perfekcyjnym jak zwykle wykonaniu Christine Baranski, jest jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w – a w\u0142a\u015bciwie bohaterek – serialu.\"\"Tu te\u017c\u00a0Kingowie pokazali, \u017ce trzymaj\u0105 r\u0119k\u0119 na pulsie. Serial by\u0142 kr\u0119cony w czasie ameryka\u0144skiej kampanii prezydenckiej, w kt\u00f3rej naprzeciw siebie sta\u0142y dwie si\u0142y: demokratka wspierana przez kobiety i mniejszo\u015bci rasowe, i seksualne oraz autorytarny macho, seksista i rasista. Tw\u00f3rcy raczej obstawiali zwyci\u0119stwo pierwszej – jak\u00a0wi\u0119kszo\u015b\u0107 wielkomiejskiego establishmentu – ale serial oddaje atmosfer\u0119 starcia dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w.<\/p>\n

Rozpoczyna go dograna scena, w kt\u00f3rej Diane ogl\u0105da w telewizji inauguracj\u0119 prezydentury Donalda Trumpa i stwierdza, \u017ce ma do\u015b\u0107. Skoro warto\u015bci, o kt\u00f3re walczy\u0142a przez ca\u0142e \u017cycie, przegra\u0142y – ona przechodzi na emerytur\u0119 i wyje\u017cd\u017ca daleko st\u0105d, uprawia\u0107 winoro\u015bl.<\/p>\n

Te sceny wypadaj\u0105 \u015brednio przekonuj\u0105co, podobnie jak intryga torpeduj\u0105ca emerytalne plany Diane i zmuszaj\u0105ca j\u0105 do powrotu do zawodu. Ot\u00f3\u017c Diane traci oszcz\u0119dno\u015bci \u017cycia przez inwestycj\u0119 w piramid\u0119 finansow\u0105 w typie tej Bernarda Madoffa, kt\u00f3rej szefowali jej przyjaciele Rindellowie, a kt\u00f3rych c\u00f3rka Maia (znana z „Gry o tron” Rose Leslie) jest \u015bwie\u017c\u0105 absolwentk\u0105 prawa i stawia pierwsze kroki w zawodzie – w\u0142a\u015bnie pod skrzyd\u0142ami Diane.<\/p>\n

Zamiast \u017cony idealnej dostajemy wi\u0119c idealn\u0105 c\u00f3rk\u0119 z idealnej na pierwszy rzut oka rodziny, kt\u00f3ra tak jak ma\u0142\u017ce\u0144stwo Florrick\u00f3w okazuje si\u0119 skrywa\u0107 brudne sekrety. Maia, tak jak Alicia, przechodzi publiczny lincz, b\u0119dzie stopniowo poznawa\u0107 kulisy rodzinnych i finansowych uk\u0142ad\u00f3w podczas tocz\u0105cego si\u0119 \u015bledztwa, no i tak jak ona wejdzie w \u015bwiat prawa, kt\u00f3re cz\u0119sto niewiele ma wsp\u00f3lnego ze sprawiedliwo\u015bci\u0105. Stary schemat wraca wi\u0119c w nowej ods\u0142onie.\"\"Gdy Diane i Maia staj\u0105 si\u0119 persona non grata w kancelarii, kt\u00f3rej ta pierwsza po\u015bwi\u0119ci\u0142a ca\u0142e zawodowe \u017cycie,\u00a0r\u0119k\u0119 wyci\u0105ga do nich niejaki Adrian Boseman (Delroy Lindo), wsp\u00f3lnik w kancelarii zatrudniaj\u0105cej czarnosk\u00f3rych prawnik\u00f3w i skupiaj\u0105cej si\u0119 na reprezentowaniu kolorowych ofiar brutalno\u015bci policji i ameryka\u0144skiej w\u0142adzy. Dwie bia\u0142e prawniczki maj\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 m.in. jako argument na rzecz\u00a0r\u00f3wnowagi rasowej w zak\u0142adzie pracy… Tu Kingowie udowadniaj\u0105, \u017ce wci\u0105\u017c maj\u0105 wyczucie absurdu, kt\u00f3re by\u0142o jednym z wyznacznik\u00f3w\u00a0„\u017bony idealnej”. No i wci\u0105\u017c s\u0105 bacznymi obserwatorami rzeczywisto\u015bci. A tak\u017ce trend\u00f3w – problem nier\u00f3wno\u015bci w reprezentacji rasowej w przemy\u015ble rozrywkowym jest dzi\u015b wa\u017cnym, i s\u0142usznie, tematem, dotycz\u0105cym\u00a0w tym samym stopniu\u00a0Oscar\u00f3w i telewizji.<\/p>\n

Ale Kingowie to Kingowie, wi\u0119c w\u00a0„kolorowej” kancelarii, stoj\u0105cej – z zasady –\u00a0po w\u0142a\u015bciwej stronie rasowych napi\u0119\u0107 narastaj\u0105cych za prezydentury Obamy, a eskaluj\u0105cych za\u00a0Trumpa problemy s\u0105 podobne, do tych w „bia\u0142ej” Lockart & Gardner (etc.): buzuj\u0105ce ambicje, walka o w\u0142adz\u0119, o zlecenia, pi\u0119trowe intrygi i manipulacje. Nic nie jest – nomen omen – czarno-bia\u0142e. A Kingowie z perwersyjn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 pokazuj\u0105 to na ekranie.\"\"Dla fan\u00f3w „\u017bony idealnej” du\u017c\u0105 frajd\u0105 b\u0119dzie ponowne spotkanie ze starymi znajomymi. Na jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych bohaterek serii awansowa\u0142a zawodowa partnerka i przyjaci\u00f3\u0142ka Alicii z ostatniego sezonu – przebojowa Lucca Quinn (Cush Jumbo). Praw\u0105 r\u0119k\u0105 Diane zostaje c\u00f3rka Eli Golda Marissa (Sarah Steele). Rzadziej, ale regularnie wpada\u0107 b\u0119d\u0105 te\u017c bohaterowie drugiego planu „\u017bony idealnej”.<\/p>\n

Przyznam, \u017ce z du\u017c\u0105 rezerw\u0105 wchodzi\u0142am\u00a0ponownie do – prawie tej samej – wody. Zw\u0142aszcza \u017ce mimo narzeka\u0144 na melodramatyczno\u015b\u0107 w\u0105tku Alicii i czasem do\u015b\u0107 nu\u017c\u0105cy spos\u00f3b gry Julianny Margulies, o jako\u015bci tego pomys\u0142u na serial decydowa\u0142a posta\u0107 i historia g\u0142\u00f3wnej, tytu\u0142owej bohaterki, kszta\u0142towana na styku prawa i polityki. Czy powt\u00f3rka z rozrywki, tym razem z m\u0142odsz\u0105 (i homoseksualn\u0105) wersj\u0105 Alicii mo\u017ce wci\u0105ga\u0107?\"\"Po obejrzeniu trzech odcink\u00f3w (pierwszy sezon liczy ich 10) wydaje si\u0119, \u017ce moje obawy by\u0142y na wyrost, cho\u0107 na razie tym, co mnie trzyma przed ekranem, nie jest historia g\u0142\u00f3wna, tylko sprawy tygodnia. Jak zwykle u King\u00f3w: aktualne, b\u0142yskotliwie pokazuj\u0105ce problemy i konflikty, kt\u00f3rymi \u017cyje Ameryka, ka\u017c\u0105ce spojrze\u0107 na nie z nieoczywistych stron.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kiedy\u015b zastanawiali\u015bmy si\u0119 nad tym, czy „The Good Wife” („\u017bona idealna”) b\u0119dzie mia\u0142 sens bez Willa Gardnera. Po trzech odcinkach spinoffu „The Good Fight” mo\u017cemy ju\u017c odpowiedzie\u0107 na pytanie, jak scenarzy\u015bci poradzili sobie bez g\u0142\u00f3wnej bohaterki, Alicii Florrick.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,7],"tags":[85,819,59,60],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3043"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3043"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3043\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3049,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3043\/revisions\/3049"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3043"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3043"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3043"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}