{"id":3223,"date":"2017-06-06T21:55:55","date_gmt":"2017-06-06T19:55:55","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3223"},"modified":"2017-06-06T22:26:00","modified_gmt":"2017-06-06T20:26:00","slug":"pozostawieni-z-zalem-po-finale-jednego-z-najbardziej-poruszajacych-seriali-ostatnich-lat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/06\/06\/pozostawieni-z-zalem-po-finale-jednego-z-najbardziej-poruszajacych-seriali-ostatnich-lat\/","title":{"rendered":"Pozostawieni z \u017calem – po finale jednego z najbardziej poruszaj\u0105cych seriali ostatnich lat"},"content":{"rendered":"

O wielu serialach s\u0142usznie m\u00f3wi\u00a0si\u0119, \u017ce przegapi\u0142y moment, by ze sceny zej\u015b\u0107 niepokonane. Ogl\u0105daniu fina\u0142owego sezonu „Pozostawionych” („The Leftovers”) HBO towarzyszy\u0142o przeciwne uczucie – tu odej\u015bcie nast\u0105pi\u0142o zdecydowanie przedwcze\u015bnie.
\n
\nW jednej chwili\u00a0z kuli ziemskiej znika 2 proc. jej mieszka\u0144c\u00f3w. 140\u00a0mln czyich\u015b c\u00f3rek i syn\u00f3w, matek i ojc\u00f3w, m\u0119\u017c\u00f3w i \u017con, kochank\u00f3w, przyjaci\u00f3\u0142, koleg\u00f3w z pracy, z klubu, z zespo\u0142u. Tw\u00f3rcy serialu, Damon Lindelof i autor powie\u015bci, kt\u00f3ra by\u0142a podstaw\u0105 scenariusza Tom Perrotta, nie zamierzali szuka\u0107 odpowiedzi na pytania, co si\u0119 sta\u0142o, dlaczego, dok\u0105d odeszli, jaki to ma sens.<\/p>\n

Zamiast tego, zgodnie z tytu\u0142em, skupili si\u0119 na tych, kt\u00f3rzy pozostali, i ich\u00a0zmaganiach z tajemnic\u0105 znikni\u0119cia nazwanego Wielkim Odej\u015bciem, z w\u0142asnym b\u00f3lem, strat\u0105, \u017ca\u0142ob\u0105, poczuciem winy i niepewno\u015bci\u0105 jutra, bo gdy \u015bwiat raz wypad\u0142 z tor\u00f3w, nie tylko z trudem na nie wraca, ale i w ka\u017cdej chwili mo\u017ce z nich wypa\u015b\u0107 ponownie.\u00a0Jak \u017cy\u0107, gdy s\u0105 tylko pytania, hipotezy, uczucia i wiara lub jej brak?<\/p>\n

Pierwszy sezon „Pozostawionych” okaza\u0142 si\u0119 klap\u0105 nie dlatego, \u017ce nie przyni\u00f3s\u0142 odpowiedzi na pytania, na kt\u00f3re odpowiada\u0107 w og\u00f3le nie zamierza\u0142. Rozczarowa\u0142 dlatego, \u017ce zamiast pokaza\u0107, jak bohaterowie – g\u0142\u00f3wnie rodzina Garvey\u00f3w – zmagaj\u0105 si\u0119 z now\u0105, nierzeczywist\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105, skupi\u0142 si\u0119 na rozci\u0105gni\u0119tym w czasie i nudnym portretowaniu sekty Winnych Pozostawionych. Sm\u0119tnych natr\u0119t\u00f3w w bia\u0142ych ubraniach i z papierosami w ustach, wystaj\u0105cych pod domami ludzi, kt\u00f3rzy (jeszcze) nie wybrali samounicestwienia.Na szcz\u0119\u015bcie tw\u00f3rcy zorientowali si\u0119, \u017ce s\u0105 na najlepszej drodze do zabicia \u015bwietnie si\u0119 zapowiadaj\u0105cego serialu i w drugim sezonie dokonali wolty. Z nudnego, nijakiego Mapleton w stanie Nowy Jork rodzina Garvey\u00f3w (po pewnych modyfikacjach) oraz\u00a0akcja przenios\u0142a si\u0119 do Jarden w Teksasie – miasteczka, do kt\u00f3rego \u015bci\u0105gaj\u0105\u00a0t\u0142umy w poszukiwaniu bezpiecze\u0144stwa, bo jako jedyne w ca\u0142ych Stanach nie straci\u0142o podczas Wielkiego Odej\u015bcia \u017cadnego mieszka\u0144ca. W trzecim za\u015b jedziemy z Garveyami jeszcze dalej – na koniec \u015bwiata, czyli do malowniczej Australii.<\/p>\n

Temperatura ros\u0142a z odcinka na odcinek, portrety psychologiczne bohater\u00f3w stawa\u0142y si\u0119 coraz bardziej z\u0142o\u017cone, a ich b\u00f3l – niemal fizycznie odczuwalny poprzez ekran telewizora czy komputera. W tym szalonym \u015bwiecie nic nie mog\u0142o by\u0107 zbyt odjechane, ale\u00a0tw\u00f3rcom udawa\u0142o si\u0119 nie przekracza\u0107 granicy prawdopodobie\u0144stwa, przynajmniej tego psychologicznego.Aktorzy nawet w najdziwniejszych sytuacjach pozostawali przekonuj\u0105cy i wzruszaj\u0105cy. Czy to\u00a0kr\u0119c\u0105c si\u0119 po\u00a0za\u015bwiatach \/ poziomach\u00a0pod\u015bwiadomo\u015bci, wygl\u0105daj\u0105cych jak\u00a0luksusowy hotel, czy b\u0119d\u0105c \u015bwiadkami orgii na promie zako\u0144czonej zjedzeniem Boga\/boga przez lwa, zostaj\u0105c wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 wersja Szymona s\u0142upnika, wsiadaj\u0105c do maszyny rodem z kina sci-fi czy rozpoczynaj\u0105c atomow\u0105 zag\u0142ad\u0119 \u015bwiata.<\/p>\n

Justin Theroux, Carrie Coon, Christopher Eccleston zas\u0142uguj\u0105 na wszystkie nagrody, jakie serialowy \u015bwiat ma do zaoferowania aktorom.Damon Lindelof t\u0142umaczy\u0142 w pofina\u0142owym wywiadzie<\/a>, \u017ce\u00a0skoro 2 proc. ludzko\u015bci znikn\u0119\u0142o, to serial w 2 proc. powinien by\u0107 supernatural – operowa\u0107 w\u0105tkami nadprzyrodzonymi. Sceny nierealistyczne nie ra\u017c\u0105 nie tylko dlatego, \u017ce s\u0105 bardzo realistycznie przez aktor\u00f3w grane, ale tak\u017ce dlatego, \u017ce umo\u017cliwiaj\u0105 nam spojrzenie na rzeczywisto\u015b\u0107 z punktu widzenia bohater\u00f3w, niejako wej\u015bcia w ich sk\u00f3r\u0119. S\u0105 zdezorientowani, rozbici, nie wiedz\u0105, w co wierz\u0105 – mo\u017cemy to zobaczy\u0107 i poczu\u0107. To wielka warto\u015b\u0107 serialu i to ona, obok \u015bwietnego aktorstwa i genialnych zdj\u0119\u0107, decyduje o jego sile i niepowtarzalno\u015bci.<\/p>\n

Nie ma wi\u0119c jednej odpowiedzi na pytania o prawdziwo\u015b\u0107 wydarze\u0144, zw\u0142aszcza fina\u0142owego sezonu. Gdzie dzia\u0142y si\u0119 sceny z Kevinem i jego bratem bli\u017aniakiem wysadzaj\u0105cym \u015bwiat w powietrze? W alternatywnej rzeczywisto\u015bci? W zn\u0119kanej g\u0142owie Kevina? Czy potop by\u0142 realnym zagro\u017ceniem czy elementem szale\u0144stwa Garveya seniora? Czy Kevin jest now\u0105 wersj\u0105 mesjasza? Dlaczego \u017cona Matta odzyska\u0142a kontrol\u0119 nad cia\u0142em i dlaczego wcze\u015bniej j\u0105 straci\u0142a? Wreszcie: czy Nora naprawd\u0119 przesz\u0142a „na drug\u0105 stron\u0119”, zobaczy\u0142a swojego m\u0119\u017ca i dzieci po siedmiu latach od ich odej\u015bcia, a potem wr\u00f3ci\u0142a?<\/p>\n

Lindelof nie ma dla nas odpowiedzi, jego opowie\u015b\u0107 jest nie o \u015bwiecie, tylko o jego indywidualnym postrzeganiu. Nie o jednej apokalipsie, tylko o indywidualnych ko\u0144cach \u015bwiata, ka\u017cdy z bohater\u00f3w ma swoj\u0105 apokalips\u0119 i musi przez ni\u0105 przej\u015b\u0107, by si\u0119 odrodzi\u0107.\u00a0\u0141atwych happy end\u00f3w jednak nie b\u0119dzie.<\/p>\n

W fina\u0142owym odcinku serial po fajerwerkach odpalanych w poprzednich zmienia nagle ton. Staje si\u0119 kameraln\u0105 opowie\u015bci\u0105 o tym, co w\u0142a\u015bciwie od pocz\u0105tku by\u0142o najwa\u017cniejsze, ale nie zawsze si\u0119 przebija\u0142o przez nat\u0142ok wydarze\u0144 – o mi\u0142o\u015bci. Czy jest mo\u017cliwa po ko\u0144cu \u015bwiata, czy mo\u017ce uratowa\u0107, z\u0142agodzi\u0107 b\u00f3l, da\u0107 si\u0142\u0119 do \u017cycia?We wspomnianym wywiadzie Lindelof m\u00f3wi\u0142, \u017ce fina\u0142\u00a0nie przynosi odpowiedzi na miliony pyta\u0144, jakie serial postawi\u0142\u00a0w poprzednich 27 odcinkach, ale na najwa\u017cniejsze odpowiada: jak bohaterowie, na kt\u00f3rych mi zale\u017cy, sobie poradzili? Czy zostawiam ich w lepszym miejscu, ni\u017c ich zasta\u0142em? Czy wydaje si\u0119, jakby uko\u0144czyli podr\u00f3\u017c przez cierpienie i na ko\u0144cu znale\u017ali \u0142ask\u0119?<\/p>\n

Wydaje si\u0119, \u017ce tak, ale pewno\u015bci, jak to w „Pozostawionych”, mie\u0107 nie mo\u017cna.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O wielu serialach s\u0142usznie m\u00f3wi\u00a0si\u0119, \u017ce przegapi\u0142y moment, by ze sceny zej\u015b\u0107 niepokonane. Ogl\u0105daniu fina\u0142owego sezonu „Pozostawionych” („The Leftovers”) HBO towarzyszy\u0142o przeciwne uczucie – tu odej\u015bcie nast\u0105pi\u0142o zdecydowanie przedwcze\u015bnie.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[245,281,34,875],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3223"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3223"}],"version-history":[{"count":17,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3223\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3240,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3223\/revisions\/3240"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3223"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3223"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3223"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}