{"id":3261,"date":"2017-06-22T14:40:01","date_gmt":"2017-06-22T12:40:01","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3261"},"modified":"2017-06-26T15:27:41","modified_gmt":"2017-06-26T13:27:41","slug":"glow-feminizm-w-spandexie-z-tapirem-i-na-ringu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/06\/22\/glow-feminizm-w-spandexie-z-tapirem-i-na-ringu\/","title":{"rendered":"„Glow” – feminizm w spandexie, z tapirem i na ringu"},"content":{"rendered":"

„Orange Is The New Black”, najch\u0119tniej ogl\u0105dany serial Netflixa, po niedawno pokazanym pi\u0105tym sezonie wci\u0105\u017c ma wielkie grono fan\u00f3w i fanek czekaj\u0105cych na zapowiedziane kolejne dwie\u00a0serie. Ale platforma i Jenji Kohan, showrunnerka serii, ju\u017c id\u0105 za ciosem. Ich nowa produkcja – „Glow” – zn\u00f3w opowiada o kobietach w nietypowej sytuacji, walcz\u0105cych o prawo do bycia sob\u0105. I zn\u00f3w przynosi grup\u0119 silnych osobowo\u015bci. Za\u015b\u00a0ca\u0142o\u015b\u0107 rozgrywana jest w niezapomnianej stylistyce lat 80. i dotyczy telewizyjnego show o kobiecym wrestlingu – „Glow”, czyli „Boginie wrestlingu”.
\n
\nNa pierwszy sezon sk\u0142ada si\u0119 10 odcink\u00f3w maj\u0105cych typow\u0105 dla komedii d\u0142ugo\u015b\u0107 30 czy 35 minut. Taka te\u017c cz\u0119sto jest forma. \u015amieszy moda lat 80., podbita jeszcze charakterystycznym dla wrestlingu – gatunku z pogranicza sportu teatru i cyrku – przerysowaniem. Spandex – lycra, tapiry, litry lakieru do w\u0142os\u00f3w, neonowe kolory.<\/p>\n

Bawi\u0105 spi\u0119trzone stereotypy: i te p\u0142ciowe, i te dotycz\u0105ce show-biznesu. Bawi wymy\u015blanie przez bohaterki, z pomoc\u0105 m\u0119skich szef\u00f3w programu, r\u00f3wnie pogubionych w rolach spo\u0142ecznych, w \u017cyciu zawodowym i uczuciowym jak one, „scenicznych”, czyli ringowych person.Ale temat serii jest powa\u017cny. W pierwszej scenie widzimy wiod\u0105c\u0105 bohaterk\u0119 „Glow”, walcz\u0105c\u0105 o by\u0107 albo nie by\u0107 w zawodzie aktork\u0119 Ruth Wilder (Alison Brie), na przes\u0142uchaniu do roli. Z przej\u0119ciem wyg\u0142asza tekst nowego szefa firmy, kt\u00f3ry nakre\u015bla\u00a0pracownikom wizj\u0119 firmy pod jego przyw\u00f3dztwem, co\u015b w stylu: zabijaj albo sam zginiesz. Gdy jest niemal w ekstazie, przerywaj\u0105 jej dwie kobiety za kamer\u0105, organizatorki castingu. Okazuje si\u0119, \u017ce czyta\u0142a m\u0119sk\u0105 rol\u0119. Jej kwestie mia\u0142y brzmie\u0107 inaczej: Przepraszam, \u017ce panu przerywam, ale dzwoni pa\u0144ska \u017cona.<\/p>\n

Oto rozk\u0142ad r\u00f3l w po\u0142owie lat 80., nie tylko w telewizji i kinie.Ruth walczy o wyj\u015bcie poza stereotypowe role i w zawodzie, i w \u017cyciu prywatnym. W obu z \u017ca\u0142osnym skutkiem. Gdy na horyzoncie majacz\u0105 ostateczno\u015bci – filmy porno i bycie kochank\u0105 \u017conatego – pojawia si\u0119 ostatnia deska ratunku. Casting do tajemniczego projektu telewizyjnego, organizowany nietypowo, bo nie w studiu czy teatrze, ale w sali gimnastycznej.<\/p>\n

Ruth trafia do grupy kobiet r\u00f3wnie niepogodzonych ze stereotypowymi rolami, jakie oferuje im – m\u0119ski – \u015bwiat. Mieszanka\u00a0niemal jak w wi\u0119zieniu Litchfield, a i agresja si\u0119 pojawia, gdy najbli\u017csza przyjaci\u00f3\u0142ka Ruth, aktorka z opery mydlanej, poczuje si\u0119 zdradzona. Walki nabior\u0105 realizmu i dramaturgii.<\/p>\n

https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=N7OTkQnxXmM<\/a><\/p>\n

Kohan wraz ze scenarzystkami Liz Flahive i Carly Mensch, bawi\u0105c si\u0119 form\u0105 kobiecych zapas\u00f3w, pokazuj\u0105, jak mo\u017cna odwraca\u0107 stereotypy, nadawa\u0107 im subwersywn\u0105 si\u0142\u0119, daj\u0105c\u0105 szans\u0119 na wyzwolenie. Kobiety w lycrowych, obcis\u0142ych kostiumach w neonowych kolorach, z wytapirowanymi w\u0142osami i brokatem na twarzy – walcz\u0105. Odgrywaj\u0105c z przerysowaniem role, kt\u00f3re narzuca im spo\u0142ecze\u0144stwo – czarnosk\u00f3ra dojrza\u0142a i inteligentna kobieta, kt\u00f3rej syn jest na studiach, walczy jako afroameryka\u0144ska, roszczeniowa mamu\u015bka, big mama, bia\u0142a i pi\u0119kna jest ameryka\u0144sk\u0105 superbohaterk\u0105 itd.\u00a0–\u00a0wyci\u0105gaj\u0105c je na \u015bwiat\u0142o dzienne, podwa\u017caj\u0105 je.<\/p>\n

G\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0105 jest Ruth i to jej zmagania – tak\u017ce ze znalezieniem persony, bo ma poczucie, \u017ce jest nijaka, nie pasuje do \u017cadnej roli, ot, dziewczyna z s\u0105siedztwa, tyle tylko, \u017ce niemaj\u0105ca ochoty w tym s\u0105siedztwie mieszka\u0107, marz\u0105ca o\u00a0wyprowadzce, \u017cyciu innym \u017cyciem – g\u0142\u00f3wnie ogl\u0105damy. Jednak scenarzystki stara\u0142y si\u0119, by tak\u017ce historie jej kole\u017canek z ringu wybrzmia\u0142y.Od pi\u0119knej Brie, gwiazdy opery mydlanej, przez kilka sezon\u00f3w graj\u0105c\u0105 bohaterk\u0119 w… komie, kt\u00f3ra postawi\u0142a na rodzin\u0119, co nie okaza\u0142o si\u0119 szcz\u0119\u015bliwym wyborem. Przez Carmen, z rodziny mistrz\u00f3w wrestlingu, kt\u00f3r\u0105 ojciec i brat zamiast na ringu widz\u0105 w domu jako przysz\u0142\u0105 \u017con\u0119 i matk\u0119. Po… kobiet\u0119-wilka.Serial na lato. \u015awietnie zagrany i zabawny, momentami mo\u017ce zbyt dos\u0142ownie t\u0142umacz\u0105cy przes\u0142anie i troch\u0119 schematyczny, ale zdecydowanie niepozbawiony g\u0142\u0119bszych my\u015bli. Zw\u0142aszcza \u017ce wraz z mizoginistyczn\u0105 i konserwatywn\u0105 polityk\u0105\u00a0Donalda Trumpa czy Jaros\u0142awa Kaczy\u0144skiego lata 80. powracaj\u0105. I\u00a0to bynajmniej nie w modzie na lycr\u0119 i tapira.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Orange Is The New Black”, najch\u0119tniej ogl\u0105dany serial Netflixa, po niedawno pokazanym pi\u0105tym sezonie wci\u0105\u017c ma wielkie grono fan\u00f3w i fanek czekaj\u0105cych na zapowiedziane kolejne dwie\u00a0serie. Ale platforma i Jenji Kohan, showrunnerka serii, ju\u017c id\u0105 za ciosem. Ich nowa produkcja – „Glow” – zn\u00f3w opowiada o kobietach w nietypowej sytuacji, walcz\u0105cych o prawo do bycia […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[879,880,197],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3261"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3261"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3261\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3269,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3261\/revisions\/3269"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3261"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3261"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3261"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}