{"id":3277,"date":"2017-06-29T16:05:55","date_gmt":"2017-06-29T14:05:55","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3277"},"modified":"2017-06-29T22:05:52","modified_gmt":"2017-06-29T20:05:52","slug":"gypsy-o-dwoch-takich-naomi-watts","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/06\/29\/gypsy-o-dwoch-takich-naomi-watts\/","title":{"rendered":"„Gypsy” – o dw\u00f3ch takich Naomi Watts"},"content":{"rendered":"

Po niedawnych \u015bwietnych kreacjach serialowych Nicole Kidman czy Reese Witherspoon chyba nie ma ju\u017c hollywoodzkiej gwiazdy, kt\u00f3ra nie chcia\u0142aby zaistnie\u0107 na ma\u0142ym ekranie. Ale efekty nie zawsze s\u0105 r\u00f3wnie dobre.
\n
\nPrzyk\u0142adem „Gypsy” – startuj\u0105cy na platformie Netflix 10-odcinkowy serial z Naomi Watts, nominowan\u0105 do Oscara za role w filmach „21 gram\u00f3w” i „Niemo\u017cliwe”. O\u00a0aktorce g\u0142o\u015bno zrobi\u0142o si\u0119 po fantastycznym, podw\u00f3jnym wyst\u0119pie w\u00a0„Mulholland Drive”. Nawi\u0105zuj\u0105cy w warstwie fabularnej do pami\u0119tnego dzie\u0142a Lyncha „Gypsy” jest niestety jedynie cieniem tamtego buzuj\u0105cego od\u00a0sekret\u00f3w i nami\u0119tno\u015bci thrillera sprzed 16 lat.<\/p>\n

Serialowi brak dramatyzmu, emocji, o po\u017c\u0105daniu i grze instynkt\u00f3w w og\u00f3le zapomnijmy. Reklamowany jako mroczny thriller z kobiec\u0105, dojrza\u0142\u0105 bohaterk\u0105, kt\u00f3ra pod\u0105\u017ca kr\u0119t\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 erotycznych (cho\u0107 nie tylko) pragnie\u0144, czym nara\u017ca na szwank swoje pouk\u0142adane \u017cycie rodzinne i zawodowe – jest w istocie niemal wypran\u0105 z emocji, pe\u0142n\u0105 schemat\u00f3w opowie\u015bci\u0105 o kobiecie prze\u017cywaj\u0105cej kryzys wieku \u015bredniego.Watts gra nowojorsk\u0105 psychoterapeutk\u0119, kt\u00f3ra stopniowo u\u015bwiadamia sobie, \u017ce utkn\u0119\u0142a. Przez pierwsze, d\u0142u\u017c\u0105ce si\u0119 odcinki (wyre\u017cyserowane przez Sam Taylor-Johnson, re\u017cyserk\u0119 filmowej adaptacji „50 twarzy Greya”) ogl\u0105damy, jak nudzi si\u0119 w pracy, zmuszona biernie wys\u0142uchiwa\u0107 relacji swoich pacjent\u00f3w z ich problem\u00f3w ze stawianiem granic w relacjach z bliskimi.<\/p>\n

Oraz jak nudzi si\u0119 na rytualnych przyj\u0119ciach organizowanych przez nudnych znajomych jej i jej m\u0119\u017ca. Oraz jak nudzi si\u0119 w relacjach z matkami kole\u017canek swojej c\u00f3rki. Oraz jak jej ma\u0142\u017ce\u0144stwo, z pozoru \u015bwietne, w istocie jest zwi\u0105zkiem dw\u00f3jki oddalaj\u0105cych si\u0119\u00a0od siebie ludzi w \u015brednim wieku, \u017cyj\u0105cych swoimi sprawami i szukaj\u0105cymi emocji poza rutynowym ju\u017c zwi\u0105zkiem.<\/p>\n

Wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 historii Jean Holloway ma polega\u0107 na tym, \u017ce zamiast, jak inne osoby w podobnej sytuacji, szuka\u0107 romans\u00f3w w sieci, chodzi\u0107 na kurs jogi, medytacji czy r\u0119kodzie\u0142a, zaczyna wchodzi\u0107 w zwi\u0105zki z lud\u017ami, z kt\u00f3rymi problemy emocjonalne maj\u0105… jej pacjenci.Tym samym serial, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 opowie\u015bci\u0105 o nami\u0119tno\u015bciach i instynktach, nieobcych tak\u017ce dojrza\u0142ym kobietom, zamiast pokaza\u0107 dziko\u015b\u0107 i si\u0142\u0119, tak\u017ce destrukcyjn\u0105, po\u017c\u0105dania, serwuje widzom tysi\u0105ce usprawiedliwie\u0144 dla zachowa\u0144 i dzia\u0142a\u0144 podejmowanych przez bohaterk\u0119.\u00a0Od zawodowych – spotykaj\u0105c si\u0119 z lud\u017ami, od kt\u00f3rych uzale\u017cnieni s\u0105 jej\u00a0pacjenci, kieruje si\u0119, przynajmniej na pocz\u0105tku, ch\u0119ci\u0105 pomocy pacjentom, bo widzi, \u017ce sama terapia niewiele im pomaga. Po osobiste – m\u0105\u017c, mimo jej stara\u0144, by sp\u0119dzali wi\u0119cej czasu razem, przesiaduje w biurze nie tylko dniami, ale i wieczorami. W dodatku nie sam.<\/p>\n

Zamiast, jak s\u0142yszymy z off-u w pierwszych scenach serialu, do\u015bwiadcza\u0107 pot\u0119\u017cnej mocy pod\u015bwiadomo\u015bci w akcji, dostajemy nud\u0119 i schematy. Cho\u0107 w nich jest pewnie du\u017co prawdy o samopoczuciu wielu kobiet – profesjonalistek, \u017con i matek zm\u0119czonych rutyn\u0105 codziennego \u017cycia – to odbieraj\u0105 serialowi energi\u0119 i zniech\u0119caj\u0105 do ogl\u0105dania.<\/p>\n

Jeszcze wi\u0119kszym rozczarowaniem jest podr\u00f3\u017c bohaterki do Kr\u00f3liczej Nory. Tej symbolicznej, w pod\u015bwiadomo\u015b\u0107, i rzeczywistej, tak si\u0119 bowiem nazywa kawiarnia, w kt\u00f3rej pracuje dwudziestoletnia femme fatale, z kt\u00f3r\u0105 Jean zacznie emocjonaln\u0105 gr\u0119. Baristka i wokalistka rockowego zespo\u0142u uwodzi wchodz\u0105c\u0105 w smug\u0119 cienia, uwi\u0119zion\u0105 w garsonkach i pastelach Jean m\u0142odo\u015bci\u0105, dziko\u015bci\u0105 i wolno\u015bci\u0105 (oczywi\u015bcie pozornymi, bo gdy pogrzeba\u0107 w jej g\u0142owie…), kt\u00f3re – jak si\u0119 jej wydaje – mia\u0142a, ale utraci\u0142a.Problem nie tylko w\u00a0tym, \u017ce to strasznie zgrana karta (podobnie jak wiele innych w serialu, np. picie jako inna wersja ucieczki). Tak\u017ce w tym, \u017ce mi\u0119dzy kobietami, mimo d\u0142ugich uj\u0119\u0107 spojrze\u0144 w oczy, zupe\u0142nie brak chemii. A wymy\u015blona na potrzeby drugiego, tajemnego \u017cycia Jean osobowo\u015b\u0107 – Diane, pisarka i singielka – jest tak samo poci\u0105gaj\u0105ca jak pierwsza: psychoterapeutka, \u017cona i matka.<\/p>\n

„Gypsy” jest cz\u0119\u015bci\u0105 coraz liczniejszej grupy seriali kobiecych – z kobiecymi bohaterkami, opowiadaj\u0105cych o \u015bwiecie z kobiecej perspektywy, a czasem tak\u017ce realizowanych przez kobiece zespo\u0142y. W tej grupie, jak w ka\u017cdej, s\u0105 pozycje bardziej lub mnie interesuj\u0105ce. Jako \u017ce seriali przybywa, a doba wci\u0105\u017c ma tylko 24 godziny, zanim si\u0119gniecie po „Gypsy”, warto obejrze\u0107 kilka lepszych tytu\u0142\u00f3w.<\/p>\n

Z ostatnich: „Opowie\u015b\u0107 podr\u0119cznej”, „Wielkie k\u0142amstewka”, „GLOW”, „Grace and Frankie”, „Fleabag”, „Niepewne” czy „Broad City”. O „Orange Is The New Black” nie wspominaj\u0105c.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Po niedawnych \u015bwietnych kreacjach serialowych Nicole Kidman czy Reese Witherspoon chyba nie ma ju\u017c hollywoodzkiej gwiazdy, kt\u00f3ra nie chcia\u0142aby zaistnie\u0107 na ma\u0142ym ekranie. Ale efekty nie zawsze s\u0105 r\u00f3wnie dobre.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[882,883,197],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3277"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3277"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3277\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3285,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3277\/revisions\/3285"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}