{"id":3476,"date":"2017-09-13T13:45:04","date_gmt":"2017-09-13T11:45:04","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3476"},"modified":"2017-09-13T14:10:51","modified_gmt":"2017-09-13T12:10:51","slug":"narcos-3-serial-najczystszej-proby","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/09\/13\/narcos-3-serial-najczystszej-proby\/","title":{"rendered":"„Narcos” 3 – serial najczystszej pr\u00f3by"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Trzy sezony „Narcos” od Netflixa to trzy opowie\u015bci r\u00f3\u017cni\u0105ce si\u0119 od siebie stylem i podej\u015bciem do historii wojny z narkotykowym biznesem w Kolumbii. Sukces pierwszego, mimo jego dokumentalnej otoczki, pokaza\u0142, \u017ce widzowie uwielbiaj\u0105 przygl\u0105da\u0107 si\u0119 z bliska z\u0142u absolutnemu. W drugim, cho\u0107 osoba Escobara wci\u0105\u017c dominowa\u0142a, tw\u00f3rcy znacznie wi\u0119cej miejsca po\u015bwi\u0119cili ludziom z otoczenia bossa, jego przeciwnikom, a nawet zwyk\u0142ym Kolumbijczykom.
\n
\nTrzeci sezon „Narcos” si\u0142\u0105 rzeczy i fakt\u00f3w historycznych wychodzi z cienia Pablo Escobara. I pokazuje ogromn\u0105 \u017cywotno\u015b\u0107 ca\u0142ej serii, kt\u00f3ra nie trzyma si\u0119 na si\u0142\u0119 raz sprawdzonego przepisu na przyci\u0105gni\u0119cie uwagi widza.<\/p>\n

Najnowsza ods\u0142ona serialu w swojej konstrukcji przypomina kino szpiegowskie z walk\u0105 wywiad\u00f3w w tle. Pierwsze odcinki to ekspozycja „krajobrazu po Escobarze”. Pierwsze skrzypce w produkcji narkotyk\u00f3w gra teraz kartel z Cali, czyli rodzina Rodriguez\u00f3w pod wodz\u0105 Gilberta. Ci dobrze ju\u017c znani widzom „d\u017centelmeni” zawsze pozostawali w cieniu, starali si\u0119 nie wychyla\u0107, nie zabiegali o mi\u0142o\u015b\u0107 ludu.<\/p>\n

U szczytu swojej pot\u0119gi szef kartelu, nie chc\u0105c sko\u0144czy\u0107 jak Escobar, postanawia p\u00f3j\u015b\u0107 na uk\u0142ad z w\u0142adzami Kolumbii i skapitulowa\u0107. Czw\u00f3rka braci odb\u0119dzie symboliczne kary, ale pozostanie miliarderami. Ugoda ma wej\u015b\u0107 w \u017cycie za p\u00f3\u0142 roku.\"\"<\/a>W teorii pi\u0119kne i proste, cho\u0107 niewiele maj\u0105cego ze sprawiedliwo\u015bci\u0105. Ale ludzie s\u0105 lud\u017ami. Im d\u0142u\u017cej trwa oczekiwanie, tym wi\u0119cej pojawia si\u0119 p\u0119kni\u0119\u0107. Pojawia si\u0119 presja ze strony starych partner\u00f3w oraz m\u0142odych wilczk\u00f3w. Nie wszystkim cz\u0142onkom kartelu, zw\u0142aszcza m\u0142odszym, w smak jest porzucenie dotychczasowego stylu \u017cycia. Ka\u017cdej z tych postaci mo\u017cemy si\u0119 przyjrze\u0107 z bliska, zrozumie\u0107 jej motywacje. W\u015br\u00f3d braci z kartelu najciekawiej wypada najm\u0142odszy Pacho, wyoutowany homoseksualista w kulturze macho, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 dla siebie szacunek i dzi\u0119ki swojej pozycji mo\u017ce \u017cy\u0107, jak chce.<\/p>\n

Ale show w trzecim sezonie kradn\u0105 dwie inne postaci.\"\"<\/a>Kuchni\u0119 dzia\u0142alno\u015bci kartelu obserwujemy oczami Jorge Salcedo (w tej roli Matias Varela), szefa ochrony Rodriguez\u00f3w. Dzi\u0119ki rozbudowanej sieci pods\u0142uch\u00f3w i informator\u00f3w wie on praktycznie wszystko o tym, co dzieje si\u0119 w Cali. To on jest faktycznym przeciwnikiem wszystkich \u015bledczych, a przez to jeszcze bardziej fascynuj\u0105c\u0105 postaci\u0105, gdy postanawia p\u00f3j\u015b\u0107 na wsp\u00f3\u0142prac\u0105 z DEA.<\/p>\n

Co ciekawe, jest to jego osobista decyzja, podyktowana l\u0119kiem o w\u0142asn\u0105 rodzin\u0119. Od chwili kontaktu z agentami nad ka\u017cdym jego dzia\u0142aniem unosi si\u0119 gro\u017aba okrutnej zemsty organizacji, kt\u00f3r\u0105 zdradza. Kartel szybko si\u0119 orientuje, \u017ce ma swoich szeregach kreta i napi\u0119cie stale ro\u015bnie. Zupe\u0142nie, jakby\u015bmy ogl\u0105dali „Infiltracj\u0119” i dr\u017celi o Billy’ego Costigana.<\/p>\n

Druga wielka posta\u0107, kreowana powoli na twarz ca\u0142ej serii, to Javier Pe\u00f1a. Bohater polowania na Escobara awansowa\u0142, ale czuje, \u017ce ma zwi\u0105zane r\u0119ce. Z jego perspektywy poznajemy sie\u0107 powi\u0105za\u0144 pomi\u0119dzy organizacjami przest\u0119pczymi, lokalnymi w\u0142adzami, ale i CIA czy rz\u0105dem Stan\u00f3w Zjednoczonych. Przekaz ze wszystkich stron jest taki sam: ma siedzie\u0107 i czeka\u0107, a\u017c umowa z kartelem wejdzie w \u017cycie. Bezczynno\u015b\u0107 to nie jest co\u015b, co Pe\u00f1a przesadnie lubi. Nie on jeden czuje te\u017c, \u017ce uk\u0142ad nie jest sprawiedliwy, i r\u00f3wnie\u017c po mniej skorumpowanej stronie barykady zaczyna si\u0119 co\u015b dzia\u0107.\"\"<\/a>To zderzenie ambicji gangster\u00f3w i resztek poczucia godno\u015bci str\u00f3\u017c\u00f3w prawa nap\u0119dza ca\u0142\u0105 fabu\u0142\u0119 sezonu. Raz poruszone trybiki, cho\u0107 dzia\u0142aj\u0105ce po przeciwnych stronach, poruszaj\u0105 si\u0119 wzajemnie, a akcja rozp\u0119dza si\u0119 w perfekcyjnym tempie. Ta seria „Narcos”, o czym \u015bwiadcz\u0105 g\u0142osy fan\u00f3w, „wchodzi na binge’u jak w mase\u0142ko”.<\/p>\n

Pedro Pascal mia\u0142 naprawd\u0119 ogromne szcz\u0119\u015bcie do roli niejednoznacznego moralnie agenta, kt\u00f3ry w \u017cyciu potrafi tylko \u015bciga\u0107 narkoboss\u00f3w. Kto wie, mo\u017ce gdyby George Martin mia\u0142 bardziej d\u0142ugofalowe plany w stosunku do Oberyna Martella, to wci\u0105\u017c ogl\u0105daliby\u015bmy Pascala w „Grze o tron”. Z ca\u0142ym szacunkiem dla produkcji HBO – dobrze, \u017ce tak si\u0119 nie sta\u0142o. Javier Pe\u00f1a wnosi do serialowego panteonu znacznie wi\u0119cej jako\u015bci.<\/p>\n

Trzeci sezon jest prawdopodobnie najbardziej „sensacyjny” ze wszystkich. Wiele odcink\u00f3w \u015bwietnie przechodzi od \u015bledzenia i wzajemnych podchod\u00f3w przeciwnik\u00f3w do wartkiej akcji. Tw\u00f3rcom uda\u0142o si\u0119 jednak przy okazji pozosta\u0107 blisko ludzi i jeszcze zarysowa\u0107 geopolityczne, tragiczne t\u0142o tej historii.\"\"<\/a>Si\u0142\u0105 „Narcos” jest te\u017c gra z wiedz\u0105 widza. Nawet je\u015bli nie chcemy sobie „psu\u0107” \u015bledzenia historii i nie sprawdzamy, kto i kiedy zgin\u0105\u0142, to i tak wiemy, \u017ce walka z narkobiznesem trwa. Miejsce jednych bandyt\u00f3w zajmuj\u0105 kolejni, a bohaterowie s\u0105 coraz bardziej zm\u0119czeni. Trzymamy kciuki za Pe\u00f1\u0105, ale mamy \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce ta wojna nie ma ko\u0144ca i wci\u0105\u017c otwieraj\u0105 si\u0119 jej nowe fronty.<\/p>\n

Na kolejny wyruszymy za rok. Cel: Meksyk.<\/p>\n

Jako epilog tej recenzji polecam, o ile kto\u015b nie widzia\u0142, zerkn\u0105\u0107 na jeden z najlepszych materia\u0142\u00f3w promuj\u0105cych serial (a konkurencja z roku na rok ro\u015bnie). Kr\u00f3tka reklama, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna znale\u017a\u0107 tutaj<\/a>, to marketingowa pere\u0142ka. Idealnie pasuje do pi\u0142karskiego fanatyzmu samego Gilberto Rodrigueza. Doskonale trafi\u0142a te\u017c w polskie realia pocz\u0105tku wrze\u015bnia 2017 r., gdy odbywa\u0142y si\u0119 mecze reprezentacji Polski w eliminacjach do mundialu. Rewelacja.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trzy sezony „Narcos” od Netflixa to trzy opowie\u015bci r\u00f3\u017cni\u0105ce si\u0119 od siebie stylem i podej\u015bciem do historii wojny z narkotykowym biznesem w Kolumbii. Sukces pierwszego, mimo jego dokumentalnej otoczki, pokaza\u0142, \u017ce widzowie uwielbiaj\u0105 przygl\u0105da\u0107 si\u0119 z bliska z\u0142u absolutnemu. W drugim, cho\u0107 osoba Escobara wci\u0105\u017c dominowa\u0142a, tw\u00f3rcy znacznie wi\u0119cej miejsca po\u015bwi\u0119cili ludziom z otoczenia bossa, […]<\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":3480,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,9,13],"tags":[891,756,197,762],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3476"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/9"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3476"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3476\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3490,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3476\/revisions\/3490"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3480"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3476"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3476"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3476"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}