{"id":3618,"date":"2017-10-30T10:13:16","date_gmt":"2017-10-30T09:13:16","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=3618"},"modified":"2017-10-30T11:23:42","modified_gmt":"2017-10-30T10:23:42","slug":"stranger-things-drugi-sezon-tak-dobry-jak-pierwszy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2017\/10\/30\/stranger-things-drugi-sezon-tak-dobry-jak-pierwszy\/","title":{"rendered":"\u201eStranger Things\u201d \u2013 drugi sezon tak dobry jak pierwszy?"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Bracia Dufferowie pierwszym sezonem serialu wyprodukowanego dla Netflixa zawiesili sobie poprzeczk\u0119 tak wysoko, \u017ce w drugiej serii nie mieli prawa jej przeskoczy\u0107. I tak si\u0119 nie sta\u0142o. \u201eStranger Things\u201d jednak nie zawodzi, bo to wci\u0105\u017c \u015bwietna historia.
\n
\nNajlepsz\u0105 analogi\u0105 b\u0119dzie tu cykl film\u00f3w \u201eObcy\u201d: w pierwszej cz\u0119\u015bci mieli\u015bmy jednego potwora, przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu skrytego w cieniu, niezwykle gro\u017anego, z kt\u00f3rym walka wydawa\u0142a si\u0119 beznadziejna, skazana na pora\u017ck\u0119. W \u201eAliens\u201d jednak dostali\u015bmy ju\u017c kino akcji, nieco l\u017cejsze \u2013 z wi\u0119ksz\u0105 liczb\u0105 ksenomorf\u00f3w, dzia\u0142aj\u0105cych ju\u017c otwarcie \u2013 maj\u0105ce w sobie mniej z horroru, wi\u0119cej z militarystycznego SF.<\/p>\n

\u201eStranger Things\u201d idzie podobn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105: w drugim sezonie bohaterowie ju\u017c si\u0119 tak nie boj\u0105, stawiaj\u0105 czo\u0142a kolejnym l\u0119kom, najcz\u0119\u015bciej z pistoletem, karabinem lub kijem bejsbolowym nabitym gwo\u017adziami w r\u0119ku.<\/p>\n

https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=R-Y2Pq1LrBM<\/p>\n

W skr\u00f3cie: serial ewoluowa\u0142. Co by\u0142o nieuniknione, w ko\u0144cu mamy tu do czynienia z kontynuacj\u0105 opowie\u015bci o wydarzeniach w miasteczku Hawkins, a od pami\u0119tnych wydarze\u0144 z sezonu pierwszego min\u0105\u0142 ledwie rok. To ju\u017c nie opowie\u015b\u0107 w duchu Stephena Kinga, z dzieciakami stawiaj\u0105cymi czo\u0142a z\u0142u niemal\u017ce bez pomocy doros\u0142ych. To historia szerokiej grupy ludzi do\u015bwiadczonych wsp\u00f3lnymi prze\u017cyciami, kt\u00f3rzy jednocz\u0105 si\u0119 ponownie, by walczy\u0107 z czym\u015b jeszcze wi\u0119kszym.<\/p>\n

Plusy: rozwijaj\u0105 si\u0119 interakcje wewn\u0105trz grupy, a dodatki do niej, w postaci cho\u0107by \u015bwietnej Max, s\u0105 naprawd\u0119 interesuj\u0105ce. Minusy: przy takiej liczbie postaci i akcji zdecydowanie mniej miejsca zostaje na warstw\u0119 obyczajow\u0105 historii, przez co to, co by\u0142o si\u0142\u0105 sezonu pierwszego, w drugim obecne jest tylko w relacji szeryf Hopper \u2013 Eleven, a w innych w\u0105tkach stanowi ledwie t\u0142o\/przerywnik mi\u0119dzy kolejnymi zadaniami.<\/p>\n

Nie jest to ju\u017c wi\u0119c serial w duchu Spielberga, nie ma w sobie wiele z \u201eE.T\u201d \u2013 teraz ju\u017c \u201eStranger Things\u201d to co\u015b w\u0142asnego Duffer\u00f3w, kt\u00f3rzy cho\u0107 co rusz cytuj\u0105 i odwo\u0142uj\u0105 si\u0119 do klasyk\u00f3w, tym razem id\u0105 w\u0142asn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105. Efekt jest zadowalaj\u0105cy.\"\"<\/a>Nie, nie jest tak zaskakuj\u0105co dobrze (\u201eStranger Things\u201d wszystkich zaskoczy\u0142 tym, jak dobry by\u0142 to serial) jak w pierwszym sezonie, ale trzeba przyzna\u0107, \u017ce dor\u00f3wnanie pierwszym odcinkom by\u0142o zadaniem niemal\u017ce niewykonalnym. Zestawmy proces kszta\u0142towania si\u0119 i poznawania bohater\u00f3w z pierwszego sezonu, doprawiony stopniowym odkrywaniem czyhaj\u0105cego na nich z\u0142a, co czyni\u0142o je tym straszniejszym, z okrzep\u0142ymi postaciami z serii drugiej, walcz\u0105cymi z hordami ju\u017c znanych sobie przeciwnik\u00f3w, a por\u00f3wnanie musi wypa\u015b\u0107 na niekorzy\u015b\u0107 kontynuacji.<\/p>\n

Bracia Dufferowie jednak nie zawiedli. Sama fabu\u0142a i bohaterowie w zasadzie prowadzili ich w tej serii, nie mogli wi\u0119c robi\u0107 rewolucji, dali nam jednak sezon bardzo udany, r\u00f3wnie wci\u0105gaj\u0105cy co pierwszy, zaludniony jednymi z najwspanialszych bohater\u00f3w, jakich zna wsp\u00f3\u0142czesna telewizja. Powr\u00f3t do Hawkins wypad\u0142 wi\u0119c \u015bwietnie.\"\"<\/a>Cho\u0107 nie bez wad, bo tymi by\u0142y na przyk\u0142ad zupe\u0142nie niepotrzebny odcinek 7., kt\u00f3rego zadaniem nie tyle by\u0142o rozwijanie fabu\u0142y, ile budowanie fundament\u00f3w pod kolejne serie (i wyprowadzenie Eleven z Hawkins cho\u0107by na chwil\u0119 \u2013 ta posta\u0107 jest tak pot\u0119\u017cna, \u017ce to zaczyna by\u0107 problematyczne), oraz bardzo pospieszne i ma\u0142o satysfakcjonuj\u0105ce zako\u0144czenie \u2013 bohaterom posz\u0142o zbyt \u0142atwo, za ma\u0142o w tym by\u0142o dramaturgii, za ma\u0142o walki z przeciwno\u015bciami.<\/p>\n

I rzecz jasna b\u0119d\u0105 kolejne serie, co jasno pokaza\u0142 nam fina\u0142 ostatniego odcinka drugiego sezonu \u201eStranger Things\u201d. Czego mo\u017cna sobie w nim \u017cyczy\u0107? \u015awie\u017co\u015bci w schemacie fabularnym (ju\u017c dajmy spok\u00f3j Willowi) oraz powrotu do dzieciak\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 w tym serialu najwa\u017cniejsze i kt\u00f3re powinny mie\u0107 najwi\u0119cej czasu ekranowego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bracia Dufferowie pierwszym sezonem serialu wyprodukowanego dla Netflixa zawiesili sobie poprzeczk\u0119 tak wysoko, \u017ce w drugiej serii nie mieli prawa jej przeskoczy\u0107. I tak si\u0119 nie sta\u0142o. \u201eStranger Things\u201d jednak nie zawodzi, bo to wci\u0105\u017c \u015bwietna historia.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":3625,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[448,7,9,13],"tags":[600,197,717,946],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3618"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3618"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3618\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3628,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3618\/revisions\/3628"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3625"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3618"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3618"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3618"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}