{"id":4135,"date":"2018-05-15T19:13:10","date_gmt":"2018-05-15T17:13:10","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=4135"},"modified":"2018-05-15T22:01:47","modified_gmt":"2018-05-15T20:01:47","slug":"sherlock-z-trauma-po-premierze-patricka-melrosea","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2018\/05\/15\/sherlock-z-trauma-po-premierze-patricka-melrosea\/","title":{"rendered":"Sherlock z traum\u0105 – po premierze „Patricka Melrose’a”"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Trudno sobie wyobrazi\u0107 lepszego odtw\u00f3rc\u0119 roli ekscentrycznego brytyjskiego arystokraty z problemami ni\u017c Benedict Cumberbatch – pami\u0119tny Sherlock z serialu BBC, Alan Turing z filmowej „Gry tajemnic” czy Julian Assange z „Pi\u0105tej w\u0142adzy”. Pierwszy z pi\u0119ciu odcink\u00f3w ekranizacji g\u0142o\u015bnej autobiograficznej powie\u015bci Edwarda St Aubyna „Patrick Melrose” jest ju\u017c do obejrzenia na HBO GO. Warto.
\n
\nTeatr jednego aktora – ta fraza przewija si\u0119 przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 recenzji. Prawda, przynajmniej w pierwszym odcinku Cumberbatch zajmuje ca\u0142y ekran, inni aktorzy i ich bohaterowie pojawiaj\u0105 si\u0119 w tle. Bo cho\u0107 okrutny ojciec i wycofana, niedaj\u0105ca wsparcia matka zawa\u017cyli na ca\u0142ym \u017cyciu Patricka Melrose’a, to jego histori\u0119, nie ich, ogl\u0105damy. Teatralno\u015b\u0107 za\u015b odnosi si\u0119 do pewnej sztuczno\u015bci luksusowego \u015bwiata brytyjskiej, bogatej arystokracji.<\/p>\n

Pi\u0119cioksi\u0105g St Aubyna rozwija si\u0119 chronologicznie, od dzieci\u0144stwa Patricka, zrujnowanego przez ojca pedofila i okrutnika (Hugo Weaving, pami\u0119tny agent Smith z „Matriksa”), a przemoc, kt\u00f3rej podlega pi\u0119ciolatek, opisywana jest bez ogr\u00f3dek, cho\u0107 z sarkastycznym poczuciem humoru. Scenarzysta David Nicholls i re\u017cyser Edward Berger („Deutschland 83”) zaczynaj\u0105 serial od ekranizacji drugiego tomu – Patrick ma 22 lata i odbiera telefon z informacj\u0105 o \u015bmierci swojego kata.\"\"<\/a>To przynosi nadziej\u0119, \u017ce ucieczka, kt\u00f3r\u0105 przez lata dawa\u0142y mu narkotyki, przestanie by\u0107 ju\u017c konieczno\u015bci\u0105. Zaczyna si\u0119 powolny proces konfrontacji z przesz\u0142o\u015bci\u0105 i wychodzenia z traumy. Spojrzenie wstecz jest jeszcze blokowane, zamglone, najgorsze sceny odbywaj\u0105 si\u0119 za zamkni\u0119tymi drzwiami, widzimy tylko ch\u0142opca (nieco starszego ni\u017c w powie\u015bci), kt\u00f3ry nie potrafi przesta\u0107 si\u0119 trz\u0105\u015b\u0107.<\/p>\n

Jak silna to trauma, jak wielki strach, widzimy m.in. w scenie, w kt\u00f3rej Patrick idzie korytarzem na ostatnie spotkanie z ojcem – jego zw\u0142okami w luksusowym, nowojorskim domu pogrzebowym („Najwy\u017cszej jako\u015bci albo wcale” – brzmia\u0142o credo Melrose’a seniora). Naprzemian widzimy doros\u0142ego, wysokiego m\u0119\u017cczyzn\u0119 i przera\u017conego, spoconego o\u015bmiolatka. Zaciska oczy, otwiera drzwi i widzi… tu wkracza poczucie humoru Aubyna. Albo rzeczywisto\u015bci. Na chwil\u0119.\"\"<\/a>Bo „Patrick Melrose”, cho\u0107 momentami stara si\u0119 \u0142agodzi\u0107 b\u00f3l angielskim poczuciem humoru, jak podczas narkotykowego tripu, kokainowo-heroinowo-speedowo-metakwalonowo-valiumowego (o alkoholu nie wspominaj\u0105c), jaki Patrick funduje sobie w Nowym Jorku w oczekiwaniu na spopielenie zw\u0142ok ojca – to generalnie jest rzecz o rozpaczy, b\u00f3lu i desperacji.<\/p>\n

Cumberbatch z wyczuciem gra cz\u0142owieka, kt\u00f3ry desperacko pragnie odzyska\u0107 kontrol\u0119 nad swoim \u017cyciem, tylko musi znale\u017a\u0107 w sobie si\u0142\u0119, by pokona\u0107 strach. Tonie w poczuciu krzywdy, kt\u00f3re dodatkowo kompletnie nie rymuje mu si\u0119 z wpojonymi przez ojca zasadami klasy spo\u0142ecznej, do kt\u00f3rej moc\u0105 urodzenia i odziedziczonych pieni\u0119dzy nale\u017cy. Strach i poczucie krzywdy s\u0105 tak samo \u017ca\u0142osne w jego klasie spo\u0142ecznej jak przyznanie si\u0119 do posiadania jakichkolwiek ambicji. Wulgarne, pospolite.<\/p>\n

Pierwszy, godzinny odcinek to relacja z dwudniowego pobytu 22-letniego Patricka w Nowym Jorku w 1982 roku. Drugi ma by\u0107 powrotem do dzieci\u0144stwa bohatera w latach 60. i relacj\u0105 z jednego dnia lata sp\u0119dzonego w domu Melrose’\u00f3w na po\u0142udniu Francji. W kolejnych zobaczymy m.in. Patricka 30-letniego, zmagaj\u0105cego si\u0119 z \u017cyciem na trze\u017awo.\"\"<\/a>Powie\u015b\u0107 St Aubyna jest tyle\u017c (auto)portretem ofiary pedofila, co portretem zak\u0142amanej, sp\u0119tanej zasadami, niszczonej przez wzajemne okrucie\u0144stwo brytyjskiej arystokracji. Mo\u017ce to nie przypadek, \u017ce jej ekranizacja (produkcja stacji Showtime i Sky Atlantic) ma premier\u0119 tu\u017c przed \u015blubem ksi\u0119cia Harry’ego i ameryka\u0144skiej aktorki Meghan Markle?<\/p>\n

Kolejne odcinki (pi\u0119\u0107) do obejrzenia w HBO i HBO GO co tydzie\u0144 od 14 maja.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierwszy z pi\u0119ciu odcink\u00f3w ekranizacji g\u0142o\u015bnej autobiograficznej powie\u015bci Edwarda St Aubyna \u201ePatrick Melrose\u201d jest ju\u017c do obejrzenia. Warto.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4138,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,9,13],"tags":[171,1055,840,1047,434],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4135"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4135"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4135\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4146,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4135\/revisions\/4146"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4138"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4135"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4135"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4135"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}