{"id":4283,"date":"2018-09-05T09:02:08","date_gmt":"2018-09-05T07:02:08","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=4283"},"modified":"2018-09-05T11:48:44","modified_gmt":"2018-09-05T09:48:44","slug":"witaj-smutku-o-kidding-z-jimem-carreyem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2018\/09\/05\/witaj-smutku-o-kidding-z-jimem-carreyem\/","title":{"rendered":"Witaj, smutku – o „Kidding” z Jimem Carreyem"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Wczoraj Lauren S. Hissrich, showrunnerka Netflixowego „Wied\u017amina”, og\u0142osi\u0142a wreszcie, kto zagra tytu\u0142owego bohatera. Bohaterem dnia zosta\u0142 Henry Cavill – niedawny Superman i przeciwnik Toma Cruise’a w najnowszej cz\u0119\u015bci „Mission Impossible”. Zdj\u0119cia do „Wied\u017amina” maj\u0105 ruszy\u0107 w listopadzie, premiera prawdopodobnie w ko\u0144c\u00f3wce 2019 r. albo na pocz\u0105tku 2020. Ju\u017c teraz za\u015b mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 innego smutnego superbohatera w akcji. HBO GO pokazuje „Kidding” z Jimem Carreyem.
\n
\nAutorem scenariusza jest Dave Holstein, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca „Trawki” i „Dorastaj\u0105cej nadziei”, ale r\u00f3wnie wa\u017cne jest to, \u017ce na planie 10-odcinkowego serialu spotkali si\u0119 tw\u00f3rcy Oscarowego „Zakochanego bez pami\u0119ci”: Carrey i re\u017cyser Michel Gondry. Ta tr\u00f3jka stworzy\u0142a dzie\u0142ko z gatunku smutnej komedii o stracie: bliskich, mi\u0142o\u015bci, z\u0142udze\u0144, o dojrzewaniu i o tym, czy da si\u0119 \u017cy\u0107 \u015bwiadomie, ale bez zgorzknienia i cynizmu.<\/p>\n

Jim Carrey ostatnio sporo przeszed\u0142 w \u017cyciu.\u00a0Depresja, samob\u00f3jstwo niedawnej partnerki i oskar\u017cenia jej rodziny o nieetyczne zachowanie wobec niej. Aktywnie dzia\u0142a na rzecz ameryka\u0144skiego ruchu antyszczepionkowego (albo raczej proepidemiologicznego). Raczy \u015bwiat anty-Trumpowskimi obrazami… Na ekrany wraca wiarygodn\u0105 rol\u0105 dobrego cz\u0142owieka, kt\u00f3rego \u017cycie pcha w ciemno\u015b\u0107, na granic\u0119 za\u0142amania nerwowego – „Kidding” to melancholijna, przewrotna i „Carreyowa” wersja „Breaking Bad”.\"\"<\/a>Carrey gra Jeffa, kt\u00f3ry od trzech dekad wciela si\u0119 w Pana Picklesa (Pikla?) – bohatera uwielbianego, jak Ameryka d\u0142uga i szeroka, programu telewizyjnego dla dzieci. W ciep\u0142y, ale nieg\u0142upi spos\u00f3b t\u0142umaczy im \u015bwiat i dopinguje do zachowania dzieci\u0119cej wra\u017cliwo\u015bci tak\u017ce w p\u00f3\u017aniejszych, doros\u0142ych latach.<\/p>\n

Tak jak uda\u0142o si\u0119 jemu samemu. Tylko \u017ce teraz \u017cycie postanowi\u0142o powiedzie\u0107: sprawdzam.<\/p>\n

Serial zaczyna si\u0119 rok po wypadku samochodowym, w kt\u00f3rym brali udzia\u0142 \u017cona Jeffa Jill i ich dw\u00f3ch syn\u00f3w bli\u017aniak\u00f3w: Phil i Will. Phil zgin\u0105\u0142 i ka\u017cdy z cz\u0142onk\u00f3w rodziny na sw\u00f3j spos\u00f3b pr\u00f3buje sobie radzi\u0107 z t\u0105 bezsensown\u0105 tragedi\u0105.\"\"<\/a>Jeff d\u0142ugo przekonuje siebie i bliskich, \u017ce mo\u017cna \u017cy\u0107 dalej bez rewizji systemu warto\u015bci. Ale \u017cona i syn maj\u0105 do\u015b\u0107 jego naiwno\u015bci. A kiedy chce poruszy\u0107 temat straty w swoim programie, producenci stawiaj\u0105 tam\u0119, bo taka dawka realno\u015bci mo\u017ce zagrozi\u0107 stabilnym, wielomilionowym zyskom firmy, kt\u00f3rej twarz\u0105 jest Pan Pickles.<\/p>\n

Na pierwszym planie jest Jeff \/ Pan Pickles i jego zmagania. Ale ciekawie te\u017c rozwijaj\u0105 si\u0119 historie w tle: Willa oraz siostry Jeffa, Deidre (Catherine Keener), kt\u00f3rej stabilna dot\u0105d rodzina te\u017c stan\u0119\u0142a na kraw\u0119dzi (cho\u0107 z innych powod\u00f3w). Stabilny wydaje si\u0119 tylko ojciec tej dw\u00f3jki, zarazem producent programu Jeffa, Seb (Frank Langella). Ale cen\u0105 jest cynizm i sarkazm.\"\"<\/a>„Kidding” ze smutnym Jimem Carreyem to z jednej strony opowie\u015b\u0107 o radzeniu sobie ze strat\u0105. O tym, jak si\u0119 nie podda\u0107 rozpaczy i jak nie utraci\u0107 siebie wraz ze strat\u0105 bliskiej osoby. Te\u017c o ludziach w depresji. Ale to tak\u017ce opowie\u015b\u0107 o tym, jak nie buja\u0107 w ob\u0142okach, nie ucieka\u0107 przed prawd\u0105. I o tym, czy konfrontacja z rzeczywisto\u015bci\u0105 zawsze musi oznacza\u0107 odarcie ze z\u0142udze\u0144.<\/p>\n

W gruncie rzeczy to smutna komedia ontologiczna, pytaj\u0105ca o natur\u0119 \u015bwiata. W czym przypomina \u015bwietne, komediowe, zaskakuj\u0105ce „Dobre miejsce” („The Good Place”), z za\u015bwiatami jako miejscem akcji i etyk\u0105 jako jednym z g\u0142\u00f3wnych temat\u00f3w rozm\u00f3w.\"\"<\/a>W tamtej serii (trzeci sezon Netflix poka\u017ce 27 wrze\u015bnia) krytycy widzieli odbicie refleksji ameryka\u0144skich demokrat\u00f3w po wyborze Donalda Trumpa na prezydenta. Zawali\u0142 si\u0119 \u015bwiat, spr\u00f3bujmy zrozumie\u0107, dlaczego, i wymy\u015bli\u0107, co zrobi\u0107, \u017ceby go odbudowa\u0107 lepszym. Zacznijmy od siebie. „Kidding” w zasadzie jest o tym samym.<\/p>\n

Cztery pierwsze odcinki to jeszcze troch\u0119 szukanie w\u0142a\u015bciwego tonu. Serial czasem zbytnio gra prostym zderzeniem naiwno\u015bci Jeffa z cynizmem innych, czy po prostu z realiami. Ale nie brak te\u017c scen wybijaj\u0105cych z pewno\u015bci, po kt\u00f3rej stronie jest racja.\"\"<\/a>A to bohaterowie wczorajszego dnia. Wied\u017amin Geralt z Rivii te\u017c zadawa\u0142 sporo pyta\u0144 o natur\u0119 \u015bwiata: tego fantasy i zupe\u0142nie realnego…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Cztery pierwsze odcinki to jeszcze troch\u0119 szukanie w\u0142a\u015bciwego tonu.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4291,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,7,9,13],"tags":[171,840,1086,1085,1087],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4283"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4283"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4283\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4302,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4283\/revisions\/4302"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4291"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4283"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4283"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4283"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}