{"id":4453,"date":"2018-11-05T18:38:04","date_gmt":"2018-11-05T17:38:04","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=4453"},"modified":"2018-11-05T19:34:10","modified_gmt":"2018-11-05T18:34:10","slug":"wreszcie-koniec-po-finale-house-of-cards","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2018\/11\/05\/wreszcie-koniec-po-finale-house-of-cards\/","title":{"rendered":"Wreszcie koniec – po finale „House of Cards”"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Po kompromitacji Kevina Spaceya Netflix zastanawia\u0142 si\u0119, czy kontynuowa\u0107 serial bez odtw\u00f3rcy g\u0142\u00f3wnej roli. Zwyci\u0119\u017cy\u0142a idea, \u017ce flagowemu okr\u0119towi we flocie platformy nale\u017cy si\u0119 godne odej\u015bcie na emerytur\u0119. My\u015bl s\u0142uszna, szkoda, \u017ce realizacja zawiod\u0142a. I to na ca\u0142ej linii.
\n
\nGwoli sprawiedliwo\u015bci trzeba doda\u0107, \u017ce i wcze\u015bniejsze sezony nie zachwyca\u0142y. Serial zacz\u0105\u0142 si\u0119 sypa\u0107 po trzecim, nie pomog\u0142o te\u017c odej\u015bcie Beau Willimona, tw\u00f3rcy ameryka\u0144skiej wersji produkcji (za brytyjskim orygina\u0142em z 1990 r.), do innych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107. Kolejne sezony – czwarty i pi\u0105ty – by\u0142y w najlepszym razie powt\u00f3rk\u0105 z rozrywki, ju\u017c bez pierwotnego napi\u0119cia i pomys\u0142u na to, czym zast\u0105pi\u0107 bark efektu \u015bwie\u017co\u015bci, \u017ceby ca\u0142o\u015b\u0107 nie wygl\u0105da\u0142a tylko na odcinanie kupon\u00f3w. Jednak nawet na takim tle sezon sz\u00f3sty, fina\u0142owy, jawi si\u0119 jako pora\u017cka.<\/p>\n

Osiem godzinnych odcink\u00f3w kr\u0119ci si\u0119 wok\u00f3\u0142 dw\u00f3ch temat\u00f3w. Pierwszy to tajemnicza \u015bmier\u0107 Franka Underwooda (Spacey), kt\u00f3ra si\u0119 zdarzy\u0142a gdzie\u015b pomi\u0119dzy zako\u0144czeniem poprzedniego sezonu a startem obecnego. Drugi za\u015b to walka jego \u017cony Claire Underwood (Robin Wright), obecnie pierwszej kobiety na stanowisku prezydenta USA, o zachowanie stanowiska i realn\u0105 w\u0142adz\u0119 – czyli powt\u00f3rka z rozrywki, poprzednie sezony wype\u0142nia\u0142a przecie\u017c walka o w\u0142adz\u0119 Franka, czasem rami\u0119 w rami\u0119 z Claire, a czasem rami\u0119 przeciw ramieniu.<\/p>\n

Pierwszy w\u0105tek zosta\u0142 potraktowany do\u015b\u0107 przyczynkarsko, jakby tw\u00f3rcy bali si\u0119 zosta\u0107 pos\u0105dzeni o jakie\u015b cieplejsze uczucia do Franka, a poprzez to do graj\u0105cego go aktora. Spacey na fali akcji #MeToo zosta\u0142 przez m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn oskar\u017cony o ci\u0105gn\u0105ce si\u0119 przez dekady niew\u0142a\u015bciwe zachowania – natr\u0119tne zaloty, pr\u00f3by molestowania i tworzenie nieprzyjemnej atmosfery na planach filmowych i serialowych. W Hollywood sta\u0142 si\u0119 persona non grata. Ridley Scott wyci\u0105\u0142 go z gotowego ju\u017c filmu „Wszystkie pieni\u0105dze \u015bwiata” i zast\u0105pi\u0142 Christopherem Plummerem, a Netflix zadba\u0142, by\u015bmy przez ca\u0142y sezon nie zobaczyli jego twarzy, nawet na zdj\u0119ciach z pogrzebu Franka czy we flashbackach. \u017badnych ho\u0142d\u00f3w.<\/p>\n

Claire jako wdowa odcina si\u0119 od m\u0119\u017ca na ka\u017cdym kroku, oczernia go w mediach, zmienia nazwisko na panie\u0144skie, a wszystko to podczas prezydentury w kraju tak kochaj\u0105cym warto\u015bci rodzinne.<\/p>\n

W „HoC”, podobnie jak w „Grze o tron”, nikt nie umiera \u015bmierci\u0105 naturaln\u0105, a zgon Franka oczywi\u015bcie nie wyznacza w tej dziedzinie precedensu. Kto zabi\u0142, wyja\u015bnia si\u0119 w ostatniej scenie – i by\u0142oby to wyja\u015bnienie nawet sensowne i przekonuj\u0105ce, gdyby nie zosta\u0142o tak fatalnie i nieprzekonuj\u0105co przedstawione.\"\"<\/a>Ale prawdopodobie\u0144stwo i logika w tym sezonie generalnie nie by\u0142y dla tw\u00f3rc\u00f3w „House of Cards” warto\u015bciami priorytetowymi. Pani prezydent nie tylko zawiesza sobie pe\u0142nienie najwa\u017cniejszej funkcji w \u015bwiatowym mocarstwie na kilka tygodni, kiedy to dla niej wygodne, ale te\u017c zwalnia wszystkich ministr\u00f3w i powo\u0142uje w ich miejsce ca\u0142kowicie kobiecy gabinet (ten widok naprawd\u0119 robi wa\u017cenie). Jej feminizm jest jednak do\u015b\u0107 wybi\u00f3rczy – panie ministerki tak, ale tylko te ca\u0142kowicie pos\u0142uszne jej woli.<\/p>\n

A pomys\u0142y Claire ma tak szalone, \u017ce nawet prezydent Rosji Petrov jest przera\u017cony. Zw\u0142aszcza gdy pr\u00f3buje j\u0105 przekona\u0107, \u017ce u\u017cycie bomby atomowej w celu przykrycia problem\u00f3w w Bia\u0142ym Domu i okolicach to troch\u0119 za du\u017co, nawet jak na standardy „House of Cards”.\"\"<\/a>Kolejne morderstwa zlecane mi\u0119dzy \u015bniadaniem i lunchem, a nawet wykonywane osobi\u015bcie – to ju\u017c w\u0142a\u015bciwie w tym serialu norma. Czym\u015b, co absurdem wyskakuje ponad tutejsz\u0105 norm\u0119, jest za\u015b ci\u0105\u017ca Claire – na zawo\u0142anie, gdy pojawia si\u0119 (te\u017c znik\u0105d) testament podwa\u017caj\u0105cy jej prawa do dziedzictwa Underwooda, w pi\u0119\u0107dziesi\u0105tym kt\u00f3rym\u015b roku \u017cycia, po trzech aborcjach… Ten cud jakim\u015b cudem nikogo nie dziwi, dziennikarze potulnie pytaj\u0105, jak dzi\u015b czuje si\u0119 przysz\u0142a mama. Wszyscy te\u017c wierz\u0105 przysz\u0142ej matce na s\u0142owo, \u017ce ojcem dziecka jest jej zmar\u0142y m\u0105\u017c.<\/p>\n

Nawet Doug Stamper, najbardziej podejrzliwy cz\u0142owiek na \u015bwiecie i w tym sezonie arcywr\u00f3g Claire, nie ma najmniejszych w\u0105tpliwo\u015bci. Swoj\u0105 drog\u0105 spos\u00f3b, w jaki potraktowano w tym sezonie Douga, bohatera, kt\u00f3ry jeszcze niedawno m\u00f3g\u0142 stan\u0105\u0107 na czele spin-offu (by\u0142y takie plany)…<\/p>\n

Zwiastuny zapowiada\u0142y fina\u0142 feministyczny, cokolwiek by to nie oznacza\u0142o w przypadku ameryka\u0144skiej wersji lady Makbet. Pierwsze pi\u0119\u0107 odcink\u00f3w, cho\u0107 nudnawych, jeszcze dawa\u0142o nadziej\u0119 na jak\u0105\u015b sensown\u0105 przewrotk\u0119. Ostatecznie wysz\u0142a wywrotka,\u00a0katastrofa, ale z tych niepi\u0119knych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Po kompromitacji Kevina Spaceya Netflix zastanawia\u0142 si\u0119, czy kontynuowa\u0107 serial bez odtw\u00f3rcy g\u0142\u00f3wnej roli.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4461,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,13],"tags":[1112,197,460],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4453"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4453"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4453\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4463,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4453\/revisions\/4463"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4461"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4453"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4453"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4453"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}