{"id":4559,"date":"2018-12-28T16:20:34","date_gmt":"2018-12-28T15:20:34","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=4559"},"modified":"2018-12-28T20:52:38","modified_gmt":"2018-12-28T19:52:38","slug":"czarne-lustro-interaktywnie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2018\/12\/28\/czarne-lustro-interaktywnie\/","title":{"rendered":"„Czarne lustro” interaktywnie"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Poprzedni, 6-odcinkowy sezon „Czarnego lustra” pojawi\u0142 si\u0119 w Netflixie rok temu o tej porze. Teraz zamiast kolejnego dostali\u015bmy tylko jeden odcinek, a raczej pe\u0142nowymiarowy film. Za to interaktywny. Wybieraj\u0105c mi\u0119dzy dwiema propozycjami, sekwencja po sekwencji kompletujemy w\u0142asny „Black Mirror: Bandersnatch”.
\n
\nRzecz jest o grze i o grach. Grze konkretnej – tytu\u0142owej, nad kt\u00f3r\u0105 pracuje w Londynie w 1984 r. Stefan Butler (Fionn Whitehead), 21-letni neurotyk przygniatany jednocze\u015bnie przez dwa sprzeczne uczucia: wyrzuty sumienia i poczucie, \u017ce nie do ko\u0144ca kieruje w\u0142asnymi dzia\u0142aniami… I grach metaforycznych, uprawianych przez Charliego Brookera i Annabel Jones z w\u0142asnym dorobkiem (odniesienia do konkretnych odcink\u00f3w „Czarnego lustra”), z popkultur\u0105, \u015bwiatem gier wideo zw\u0142aszcza, z widzem oraz z… Netflixem.\u00a0A w tle, jak to w „Czarnym lustrze”, s\u0105 rozwa\u017cania nad cz\u0142owiecze\u0144stwem, tu szczeg\u00f3lnie nad woln\u0105 wol\u0105, wyborami, kt\u00f3rych dokonujemy, i \u017cyciem, w kt\u00f3rym czasem (?) towarzyszy nam uczucie utraty kontroli i bezwolno\u015bci.<\/p>\n

Rzecz jest \u015bwie\u017ca, z dzisiaj, recenzje jeszcze nie s\u0105 zbyt liczne, ale te, kt\u00f3re si\u0119 pojawi\u0142y – np. w „Guardianie”<\/a>\u00a0– s\u0105 pe\u0142ne zachwytu. Tymczasem ja si\u0119 nudzi\u0142am.\u00a0Cz\u0119\u015bciowo wina le\u017cy pewnie po mojej stronie. Nie jestem fank\u0105 gier wideo, wi\u0119c omija mnie ca\u0142a warstwa meta, a tak\u017ce uczucie nostalgii, wspomnienie godzin sp\u0119dzonych z grami na Commodore, Atari, z Pac-Manem itd.\"\"<\/a><\/p>\n

No i nie podnieca mnie mechanika, czyli wzi\u0119ta z gier konieczno\u015b\u0107 podejmowania decyzji, od b\u0142ahych – wyboru mi\u0119dzy dwoma rodzajami p\u0142atk\u00f3w, kt\u00f3re g\u0142\u00f3wny bohater zje na \u015bniadanie, czy jakiej muzyki b\u0119dzie s\u0142ucha\u0142 – po te dotycz\u0105ce \u017cycia i \u015bmierci kolejnych postaci.<\/p>\n

„Guardian” chwali odcinek (czy film?) za „bezszwowo\u015b\u0107” – \u017ce momenty, w kt\u00f3rych wybieramy, co b\u0119dzie dalej, nie zak\u0142\u00f3caj\u0105 akcji, opowie\u015b\u0107 nie zgrzyta, nie ma przestoj\u00f3w itd. Mo\u017ce i nie ma, ale te\u017c dlatego, \u017ce samej opowie\u015bci jest tyle, co kot nap\u0142aka\u0142. Ot, cz\u0142apiemy z jednego punktu wyboru do kolejnego. I jako\u015b trudno mi uwierzy\u0107, \u017ceby wybory innych widz\u00f3w prowadzi\u0142y do powstania bardziej porywaj\u0105cej historii ni\u017c ta, kt\u00f3ra utka\u0142a si\u0119 z moich. Ale oczywi\u015bcie mog\u0119 si\u0119 myli\u0107, pono\u0107 ka\u017cdy dostaje taki odcinek, na jaki sobie zas\u0142u\u017cy\u0142, to lustro mo\u017ce odbija nasze oblicze bardziej ni\u017c poprzednie 19 stworzonych przez Brookera i Jones najpierw dla Channel 4, a potem dla Netflixa.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Konieczno\u015b\u0107 decydowania mia\u0142a w zamy\u015ble tw\u00f3rc\u00f3w (i Netflixa) skutkowa\u0107 wi\u0119kszym zaanga\u017cowaniem widza, zblazowanego od nadmiaru seriali walcz\u0105cych o jego czas i uwag\u0119. Ale nie na wszystkich taka strategia dzia\u0142a. Mnie anga\u017cuje ciekawa opowie\u015b\u0107, wci\u0105gaj\u0105ca historia i skomplikowani bohaterowie, a nie iluzoryczny wyb\u00f3r, bo przecie\u017c wybieramy z kilku przygotowanych wcze\u015bniej przez tw\u00f3rc\u00f3w opcji. Za\u015b Stefan, jego dylematy, popadanie w szale\u0144stwo, teorie spiskowe s\u0105czone przez ksi\u0105\u017ck\u0119, kt\u00f3r\u0105 pr\u00f3buje przet\u0142umaczy\u0107 na j\u0119zyk gier i guru pionierskiej epoki gier Colina Ritmana (Will Pouler), s\u0105 strasznie, nomen omen, zgrane.<\/p>\n

Wszystko to zreszt\u0105 – i nuda, i pragnienie bardziej porywaj\u0105cej opowie\u015bci, i iluzoryczno\u015b\u0107 wyboru – zostaje przez Brookera i sp\u00f3\u0142k\u0119 stematyzowane, nazwane i ob\u015bmiane. To jednak te\u017c nie winduje tej historii na wy\u017cszy poziom. Czekam na ca\u0142y nowy, pi\u0105ty sezon z nadziej\u0105, \u017ce kolejne odcinki b\u0119d\u0105 nowatorskie nie tylko pod wzgl\u0119dem technologicznym, ale te\u017c dramaturgicznym.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Rzecz jest \u015bwie\u017ca, z 28 grudnia, recenzji jeszcze nie ma zbyt wiele.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4567,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,9,13,27],"tags":[1119,1118,409,751,197],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4559"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4559"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4559\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4576,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4559\/revisions\/4576"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4567"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4559"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4559"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4559"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}