{"id":4577,"date":"2018-12-30T17:38:36","date_gmt":"2018-12-30T16:38:36","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=4577"},"modified":"2018-12-30T18:32:32","modified_gmt":"2018-12-30T17:32:32","slug":"to-byl-rok-serialowe-hity-2018","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2018\/12\/30\/to-byl-rok-serialowe-hity-2018\/","title":{"rendered":"To by\u0142 rok – serialowe hity 2018"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Trudno robi\u0107 serialowe podsumowanie roku, gdy seriali z ka\u017cdym dniem przybywa. Nowo\u015bci, tak\u017ce polskie, pojawia\u0142y si\u0119 w \u015bwi\u0119ta i po \u015bwi\u0119tach, trudno nad\u0105\u017cy\u0107 z ogl\u0105daniem. Ale taki to by\u0142 w\u0142a\u015bnie rok: nadmiaru, niedoczasu, ci\u0105g\u0142ych wybor\u00f3w. Wszystko to zreszt\u0105 pojawi\u0142o si\u0119 w niejako podsumowuj\u0105cym ten rok odcinku (filmie?) „Czarne lustro: Bandersnatch” – w formie mocno ironicznej. Pojawi\u0142 si\u0119 w Netflixie znienacka, poprzedzony co najwy\u017cej spekulacjami: poka\u017c\u0105 – nie poka\u017c\u0105? To zreszt\u0105 kolejny trend 2018 r.
\n
\nOpr\u00f3cz tego, \u017ce by\u0142 to kolejny rok serialowego przesytu, to by\u0142 to rok bez wyra\u017anego lidera. \u017baden serial nie wzbudzi\u0142 takiego zachwytu jak w ubieg\u0142ym roku trzeci sezon „Pozostawionych” („Leftovers”, wci\u0105\u017c polecam, warto przebrn\u0105\u0107 przez pierwszy, nudnawy sezon, bo dwa nast\u0119pne s\u0105 arcydzie\u0142ami!).<\/p>\n

Lektura kolejnych „10” czy „20” najlepszych produkcji w odcinkach dowodzi, \u017ce ogl\u0105damy r\u00f3\u017cne rzeczy i r\u00f3\u017cne doceniamy. Ja wci\u0105\u017c mam co najmniej kilka tytu\u0142\u00f3w do nadrobienia<\/a>. Wielu chwali fina\u0142 „The Americans”, w istocie wielkiego serialu. Ale fan\u00f3w ma te\u017c \u015bwie\u017cy „Trust”, „Killing Eve”, \u015bwietny „Barry” czy „Pose” – kolejna produkcja niezmordowanego Ryana Murphy’ego. Za\u015b w Wielkiej Brytanii rekordy ogl\u0105dalno\u015bci bi\u0142 osadzony w Londynie thriller „Bodyguard”. Ja najbardziej czeka\u0142am na kolejne odcinki „Sprawy idealnej”…<\/p>\n

Na ma\u0142y ekran zesz\u0142y kolejne hollywoodzkie gwiazdy. Aktorstwo Amy Adams jest wielkim walorem „Ostrych przedmiot\u00f3w”, Julia Roberts \u015bwietnie si\u0119 odnalaz\u0142a w sensacyjnym „Homecoming”, a Benicio del Toro, Paul Dano i trudna do rozpoznania Patricia Arquette czyni\u0105 aktorskie cuda w „Ucieczce z Dannemory” wyre\u017cyserowanej na podstawie prawdziwej historii przez Bena Stillera.<\/p>\n

Sukcesy seriali opartych na ksi\u0105\u017ckach skutkuj\u0105 kolejnymi adaptacjami – po „Opowie\u015bci podr\u0119cznej” dostali\u015bmy \u015bwietn\u0105 „Genialn\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0119” i „Patricka Melrose’a”, po „Wielkich k\u0142amstewkach” – „Ostre przedmioty” itd.<\/p>\n

By\u0142o te\u017c troch\u0119 zawod\u00f3w. Rozczarowa\u0142o „Tu i teraz” Alana Balla, tw\u00f3rcy genialnych „Sze\u015bciu st\u00f3p pod ziemi\u0105”. Podobnie – nakr\u0119cona z rozmachem antologia „The Romanoffs”\u00a0Matthew Weinera, tw\u00f3rcy „Mad Men\u00f3w”. Tradycyjnie rozczarowywa\u0142y te\u017c remake’i seriali z lat 90. („Murphy Brown”, „Roseanne”), z jednym wyj\u0105tkiem –\u00a0nowej, nowocze\u015bnie zrealizowanej i feministycznej wersji przyg\u00f3d Sabriny Spellman, nastoletniej czarownicy z Greendale („Chilling Adventures of Sabrina”).<\/p>\n

Dobry rok zaliczy\u0142 Stephen King, kt\u00f3ry dot\u0105d z regu\u0142y nie mia\u0142 najlepszych do\u015bwiadcze\u0144 z telewizj\u0105. Do niez\u0142ego „Mr. Mercedes” do\u0142\u0105czy\u0142 r\u00f3wnie dobry „Castle Rock”, bazuj\u0105cy na motywach zaczerpni\u0119tych z prozy tego mistrza grozy. Fani tego gatunku mogli tak\u017ce cieszy\u0107 oczy wyszukiwaniem na ekranie duch\u00f3w w r\u00f3wnie\u017c dobrym, cho\u0107 strasznie sentymentalnym „Nawiedzonym domu na wzg\u00f3rzu”.<\/p>\n

\u015awietny rok zaliczy\u0142y te\u017c seriale animowane – te dla dzieci i te dla doros\u0142ych. Przybywa ich w lawinowym tempie, co dobitnie \u015bwiadczy o tym, \u017ce jest na nie popyt. Za\u015b w Polsce wreszcie doczekali\u015bmy si\u0119 rodzimych seriali na \u015bwiatowym albo przynajmniej europejskim poziomie. Od „Kruka. Szepty s\u0142ycha\u0107 po zmroku” i „Nielegalnych” Canal+, przez „Znaki” AXN, „Rojsta” Showmaxa, po najg\u0142o\u015bniejsze – „\u015alepn\u0105c od \u015bwiate\u0142” HBO i „1983” Netflixa. Niepozbawione wad, ale ambitne, dobrze zrealizowane, daj\u0105ce do my\u015blenia i absolutnie warte nadrobienia, je\u015bli kto\u015b jeszcze nie widzia\u0142.<\/p>\n

W skr\u00f3cie – by\u0142 to rok bez arcydzie\u0142a w odcinkach, za to z kilkudziesi\u0119cioma dobrymi i bardzo dobrymi serialami, z kt\u00f3rych bez k\u0142opotu mo\u017cna by u\u0142o\u017cy\u0107 dwie albo trzy „10” hit\u00f3w.<\/p>\n

A oto moja „10” roku 2018 (opublikowana tak\u017ce w POLITYCE i na polityka.pl).<\/p>\n

10. BoJack Horseman 5<\/b> , Netflix.\"\"<\/a>W \u201eMi\u0119dzy nami dobrze jest\u201d Doroty Mas\u0142owskiej jest mowa o filmie \u201eKo\u0144, kt\u00f3ry je\u017adzi\u0142 konno\u201d. BoJack, upad\u0142a gwiazda sitcomu \u201eRozbrykani\u201d, m\u00f3g\u0142by w nim zagra\u0107. Polsk\u0105 sztuk\u0119 i ameryka\u0144ski, animowany serial \u0142\u0105czy ostre, satyryczne spojrzenie na rzeczywisto\u015b\u0107 (z naciskiem na bran\u017c\u0119 rozrywkow\u0105) i ton mieszaj\u0105cy depresj\u0119, narcyzm i wszelkiego rodzaju traumy w ca\u0142kiem smaczny, cho\u0107 gorzkawy koktajl.<\/p>\n

9. Chilling Adventures of Sabrina<\/b>, Netflix.\"\"<\/a>Feminizm w akcji, do tego jaki widowiskowy!\u00a0Nie tylko dla nastolatk\u00f3w, cho\u0107 bohaterk\u0105 jest 16-letnia p\u00f3\u0142-\u015bmiertelniczka, p\u00f3\u0142-czarownica. Sabrina Spellman powraca (najpierw by\u0142y komiks i serial z lat 90.), by zn\u00f3w walczy\u0107 ze z\u0142em ludzkim i nadprzyrodzonym, stawa\u0107 po stronie s\u0142abszych, buntowa\u0107 si\u0119, prze\u017cywa\u0107 wielk\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 i dylematy moralne. Przy okazji tw\u00f3rcy zgrabnie przypominaj\u0105, \u017ce religie mog\u0105 mie\u0107 r\u00f3\u017cnych bog\u00f3w, ale schemat jest zwykle podobny – na czele stoj\u0105 m\u0119\u017cczy\u017ani, a na samym dole s\u0105 kobiety.<\/p>\n

8. Kruk. Szepty s\u0142ycha\u0107 po zmroku<\/b>, Canal+.
\n\"\"<\/a>Osadzona w Bia\u0142ymstoku i okolicach, pe\u0142na mroku historia o krzywdzie, zem\u015bcie i szukaniu spokoju ducha. Ze zn\u0119kanym komisarzem w gorsecie zmuszonym do konfrontacji z traumami z przesz\u0142o\u015bci, jego waleczn\u0105 cie\u017carn\u0105 \u017con\u0105, niestandardowym pomocnikiem w \u015bledztwie, duchami Podlasia\u00a0oraz \u015bwietnym scenariuszem w rolach g\u0142\u00f3wnych. Zaczyna si\u0119 w klimacie niczym z „Weisera Dawidka”, kolejne odcinki dorzucaj\u0105 estetyk\u0119 film\u00f3w Smarzowskiego. Dobra robota.<\/p>\n

7. Ostre przedmioty<\/b>, HBO.\"\"<\/a>Serialowa adaptacja debiutanckiej powie\u015bci Gillian Flynn, p\u00f3\u017aniejszej autorki „Zaginionej dziewczyny”.\u00a0Klimat ameryka\u0144skiego Po\u0142udnia – duchota, dziwne, niepokoj\u0105ce tradycje, si\u0119gaj\u0105ce czas\u00f3w wojny secesyjnej hierarchie i skomplikowane relacje kobiece oraz rodzinne, zostawiaj\u0105ce na ciele i duszy rany ci\u0119te, k\u0142ute i szarpane. Pij\u0105ca na um\u00f3r dziennikarka \u015bledcza Camille Preaker to kolejna kreacja Amy Adams, czterokrotnie nominowanej do Oscara, zas\u0142uguj\u0105ca na najwy\u017csze nagrody.<\/p>\n

6. \u015alepn\u0105c od \u015bwiate\u0142<\/b>, HBO.\"\"<\/a>Warszawa i warszawka, bia\u0142y proszek i czarny deszcz. Symfonia obraz\u00f3w i d\u017awi\u0119k\u00f3w, jakiej w polskiej telewizji nie by\u0142o, i najg\u0142o\u015bniejszy (obok „1983” Netflixa) polski serial roku. Krzysztof Skonieczny, wcze\u015bniej znany z serii teledysk\u00f3w nakr\u0119conych dla gwiazd rodzimej sceny oraz filmu „Hardkor Disco”, \u015bwietnie odda\u0142 na ekranie szale\u0144stwo, w jakie wpada wsp\u00f3\u0142czesna, kapitalistyczna Warszawa, nie tylko przed \u015bwi\u0119tami.\u00a0Plus genialne role Jana Frycza i Roberta Wi\u0119ckiewicza.<\/p>\n

5. W potrzebie 2<\/b>, HBO.\"\"<\/a>Na mojej tegorocznej li\u015bcie sporo miejsc zajmuj\u0105 seriale z empati\u0105 przygl\u0105daj\u0105ce si\u0119 codziennej ludzkiej szarpaninie, zmaganiom z \u017cyciem, z losem, prac\u0105 lub jej brakiem, ze strat\u0105, z b\u00f3lem, z k\u0142opotami, z ambicjami… Bohaterami skromnej produkcji HBO s\u0105 wsp\u00f3\u0142cze\u015bni zwykli nowojorczycy i ratuj\u0105cy ich \u201ew potrzebie\u201d \u0142ysiej\u0105cy diler trawki, przemierzaj\u0105cy Brooklyn na rowerze, sam te\u017c potrzebuj\u0105cy pomocy. Zwyk\u0142e historie opowiedziane w niezwyk\u0142y spos\u00f3b, troch\u0119 wsp\u00f3\u0142czucia, troch\u0119 ironii i absurdu, du\u017co ciep\u0142a.<\/p>\n

4. Atlanta 2<\/b>, FX (FOX).\"\"<\/a>\u017bycie Afroamerykan\u00f3w w Atlancie w oparach absurdu i marihuanowego dymu – autor twierdzi, \u017ce tym drugim czarnosk\u00f3rzy Amerykanie \u0142agodz\u0105 PTSD, bo bycie czarnym w Stanach to nieko\u0144cz\u0105ca si\u0119 trauma i stres. Oryginalny komediodramat Donalda Glovera \u2013 drugiego najs\u0142ynniejszego Donalda Ameryki, autora najbardziej komentowanego dzie\u0142a roku, teledysku \u201eThis Is America\u201d.<\/p>\n

3. Patrick Melrose<\/b>, Showtime i Sky Atlantic (HBO).\"\"<\/a>Pi\u0119cioodcinkowa adaptacja autobiograficznej powie\u015bci Edwarda St Aubyna o traumie, kt\u00f3ra \u0142amie \u017cycie ju\u017c na jego starcie i p\u00f3\u017aniejszych pr\u00f3bach posk\u0142adania si\u0119 na nowo. W roli ekscentrycznego brytyjskiego arystokraty aktor urodzony do takich r\u00f3l \u2013 Benedict Cumberbatch.<\/p>\n

2. Kidding<\/b>, Showtime (HBO).\"\"<\/a>\u201eDzieci wiedz\u0105, \u017ce niebo jest niebieskie. Musz\u0105 wiedzie\u0107, co robi\u0107, gdy spadnie\u201d. Jim Carrey jako gwiazda dzieci\u0119cej telewizji Pan Pickles w heroiczno-komicznej walce z b\u00f3lem, strat\u0105 i rozpadem \u015bwiata. Za\u0142amanie czy prze\u0142amanie? Bardzo poruszaj\u0105ce. A do tego zaskakuj\u0105ce ka\u017cd\u0105 niemal scen\u0105 i dopracowane w najdrobniejszym szczeg\u00f3le (\u0142\u0105cznie ze zmieniaj\u0105c\u0105 si\u0119 czo\u0142\u00f3wk\u0105, dialoguj\u0105c\u0105 z odcinkiem, kt\u00f3ry zapowiada).<\/p>\n

1. Homeland 7<\/b>, Showtime (FOX).\"\"<\/a>Od siedmiu sezon\u00f3w nie tylko nie obni\u017ca lot\u00f3w i trzyma w napi\u0119ciu, ale te\u017c jak \u017cadna inna produkcja wiernie oddaje rozwijaj\u0105ce si\u0119, z ka\u017cdym rokiem wchodz\u0105ce na kolejny poziom szale\u0144stwo \u015bwiata po 11 wrze\u015bnia 2001 r. Tw\u00f3rcom zdarza\u0142o si\u0119 by\u0107 prorokami, warianty scen z serialu\u00a0(ataki terrorystyczne, farmy trolli) ogl\u0105dali\u015bmy w stacjach newsowych.<\/p>\n

Akcja z USA przenosi\u0142a si\u0119 na Bliski Wsch\u00f3d, potem do Europy Zachodniej, by w ubieg\u0142ym sezonie wr\u00f3ci\u0107 do Stan\u00f3w, a w nast\u0119pnym – wedle zapowiedzi – ruszy\u0107 do Izraela. W 2019 r. obejrzymy Carrie Mathison, Saula Berensona, wojny wywiad\u00f3w i siatek terrorystycznych po raz ostatni. To b\u0119dzie z pewno\u015bci\u0105 bolesne po\u017cegnanie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trudno robi\u0107 serialowe podsumowanie roku, gdy seriali z ka\u017cdym dniem przybywa.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4601,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,7,10],"tags":[1123,1121,1124,1120,1122,1085,1028,1067,1047,825,1125],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4577"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4577"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4577\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4605,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4577\/revisions\/4605"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4601"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4577"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4577"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4577"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}