{"id":495,"date":"2014-06-04T16:08:35","date_gmt":"2014-06-04T14:08:35","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=495"},"modified":"2014-06-04T23:25:33","modified_gmt":"2014-06-04T21:25:33","slug":"nieco-mniej-znane-i-kochane-seryjni-polecaja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/06\/04\/nieco-mniej-znane-i-kochane-seryjni-polecaja\/","title":{"rendered":"Nieco mniej znane i kochane – Seryjni polecaj\u0105"},"content":{"rendered":"

\"\"
\n„Gra o Tron”, „Jak Pozna\u0142em Wasz\u0105 Matk\u0119”, „House of Cards” \u2013 to tytu\u0142y seriali powszechnie kojarzonych, cz\u0119sto omawianych i ogl\u0105danych przez wielbicieli zar\u00f3wno seriali jako takich, jak i jednego konkretnego tytu\u0142u. Maj\u0105 du\u017ce kampanie promocyjne, mo\u017cna si\u0119 na ich recenzje natkn\u0105\u0107 w gazetach, a wydarzenia z kolejnych odcink\u00f3w dostarczaj\u0105 temat\u00f3w do konwersacji w czasie spotka\u0144 z przyjaci\u00f3\u0142mi.<\/p>\n

Jednak poza najbardziej znanymi tytu\u0142ami \u015bwiat seriali pe\u0142en jest propozycji mniej znanych, mo\u017ce nieco zapomnianych, niekiedy przeoczonych. Nie ma to wiele wsp\u00f3lnego z jako\u015bci\u0105 serialu, sporo za\u015b z polityk\u0105 nadawcy, kosztami promocji czy ambicjami producent\u00f3w. Tymczasem na peryferiach wielkiego serialowego \u015bwiata mo\u017cna znale\u017a\u0107 doskona\u0142e i niebanalne produkcje. Dlatego dzi\u015b proponujemy Wam\u00a0wpis, w kt\u00f3rym ka\u017cdy z naszych autor\u00f3w podzieli si\u0119 z wami pi\u0119cioma swoimi ulubionymi serialami, kt\u00f3re by\u0107 mo\u017ce Wam umkn\u0119\u0142y. Dali\u015bmy sobie wolno\u015b\u0107, uwzgl\u0119dniaj\u0105c nie tylko produkcje najnowsze, ale tak\u017ce te zako\u0144czone czy anulowane.
\n
\nKatarzyna Czajka<\/strong> <\/strong><\/p>\n

\u201eGarrow’s Law\u201d<\/strong>. Typowo brytyjski pomys\u0142 na serial. Trzy sezony opowiadaj\u0105 o znanym z historii prawniku, Willaimie Garrowie, adwokacie, kt\u00f3ry zrewolucjonizowa\u0142 angielskie prawo. Dzi\u0119ki temu dostajemy serial prawniczy rozgrywaj\u0105cy si\u0119 w XVIII wieku. Ciekawe postacie, prawdziwe dramaty (scenariusz cz\u0119\u015bci odcink\u00f3w oparto o sprawy, kt\u00f3re naprawd\u0119 rozgrywa\u0142y si\u0119 przed londy\u0144skim s\u0105dem) i spojrzenie na to, jak wygl\u0105da\u0142o prawo i sprawiedliwo\u015b\u0107 w przesz\u0142o\u015bci. Nawet je\u015bli streszczenie brzmi nudno, to sam serial godny jest uwagi i z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nikogo nie znu\u017cy.<\/p>\n

\u201eSpaced\u201d<\/strong>. Zanim ludzie zacz\u0119li uto\u017csamia\u0107 serial geekowski z „The Big Bang Theory”, Brytyjczycy dali nam cudowne „Spaced” – dwa sezony komediowego serialu, pe\u0142nego geekowskich nawi\u0105za\u0144 i nieco abstrakcyjnego poczucia humoru. Przede wszystkim jednak „Spaced” jest pierwsz\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 produkcj\u0105 Edgara Wrighta, Simona Pegga i Nicka Frosta \u2013 tercetu, kt\u00f3ry da\u0142 nam p\u00f3\u017aniej takie pere\u0142ki jak „Wysyp \u017bywych Trup\u00f3w” i „Hot Fuzz”. Odcink\u00f3w jest niewiele, za to ka\u017cdy geek poczuje si\u0119 usatysfakcjonowany (zw\u0142aszcza fan uwielbianych przez tw\u00f3rc\u00f3w „Gwiezdnych Wojen”).<\/p>\n

\u201eBeing Human\u201d<\/strong>. Ciekawy serial z elementami paranormalnymi. Wilko\u0142ak, wampir i duch\u00a0mieszkaj\u0105cy pod jednym dachem brzmi\u0105 jak pocz\u0105tek marnego dowcipu, ale ten serial BBC pe\u0142en by\u0142 prawdziwych emocji, nieoczywistych rozwi\u0105za\u0144 i czarnego humoru. Poza tym Brytyjczykom zdecydowanie lepiej ni\u017c Amerykanom wysz\u0142o zestawianie element\u00f3w paranormalnych z codziennym \u017cyciem. Powsta\u0142 te\u017c ameryka\u0144ski remake tego serialu, ale niestety nie by\u0142 tak ciekawy jak brytyjski orygina\u0142.
\n\"\" Garrow’s Law<\/em><\/p>\n

\u201eThe Hour\u201d<\/strong>. Jeden z najlepszych seriali po\u015bwi\u0119conych mediom. Historia brytyjskich dziennikarzy informacyjnych, kt\u00f3rzy w latach 50. walcz\u0105 o nowy poziom dziennikarstwa, jednocze\u015bnie relacjonuj\u0105c najwa\u017cniejsze wydarzenia historyczne (jak np. konflikt o kana\u0142 Sueski) i spo\u0142eczne. Serial robiony z typowym brytyjskim pietyzmem, poczuciem humoru, wzbogacony o doskona\u0142e aktorstwo (zw\u0142aszcza Ben Wishaw w jednej z tytu\u0142owych r\u00f3l). BBC skasowa\u0142o serial po dw\u00f3ch sezonach, co niestety jest jedn\u0105 z najgorszych decyzji publicznego nadawcy brytyjskiego, za co niekt\u00f3rzy nadal si\u0119 na\u0144 gniewaj\u0105.<\/p>\n

\u201eTwenty Twelve\u201d<\/strong>. Mockumnetary wy\u015bmiewaj\u0105ce przygotowania do olimpiady w Londynie w 2012 roku to jeden z naj\u015bmieszniejszych seriali, jakie znam. Brak kompetencji, biurokracja i koszmarny j\u0119zyk marketingu. Fakt, \u017ce Brytyjczycy umieli si\u0119 \u015bmia\u0107 sami z siebie i ze swojej wielkiej olimpiady, dobrze o nich \u015bwiadczy. Jego kontynuacja W1A (kod pocztowy siedziby BBC), w kt\u00f3rej bohaterowie zaczynaj\u0105 pracowa\u0107 dla BBC, jest r\u00f3wnie \u015bmieszna, niedorzeczna i niekiedy przera\u017caj\u0105ca. Za to w obsadzie sami dobrzy aktorzy, od znanego z „Downton Abbey” Hugh Bonneville po znakomit\u0105, wielokrotnie nagradzan\u0105 Olivi\u0119 Coleman.
\n\"\" Twenty Twelve<\/em><\/p>\n

Bartosz Staszczyszyn<\/strong> <\/strong><\/p>\n

\u201eApparitions\u201d<\/strong>. Sze\u015bcioodcinkowy miniserial BBC z 2008 roku to jeden z najbardziej przera\u017caj\u0105cych telewizyjnych horror\u00f3w ostatniej dekady. Opowie\u015b\u0107 o egzorcy\u015bcie, kt\u00f3ry staje si\u0119 obiektem atak\u00f3w szatana, w Wielkiej Brytanii wywo\u0142a\u0142a spory skandal. Ko\u015bcielnych hierarch\u00f3w oburzy\u0142a zw\u0142aszcza scena egzorcyzm\u00f3w przeprowadzonych na Matce Teresie z Kalkuty.<\/p>\n

„Odcinki” – „Episodes” <\/strong>. Ameryka\u0144ska telewizja widziana oczami przybysz\u00f3w z Anglii to k\u0142\u0119bowisko niekompetencji, ludzkiej g\u0142upoty i przero\u015bni\u0119tych ego.\u00a0Przewodnikami po tym \u017ca\u0142osnym \u015bwiecie jest ma\u0142\u017ce\u0144stwo angielskich scenarzyst\u00f3w, kt\u00f3rzy za oceanem realizuj\u0105 remake swojego serialu. Jest tu gorzki humor, zabawa kulturowymi stereotypami i… Matt LeBlanc wcielaj\u0105cy si\u0119 w samego siebie.<\/p>\n

„To\u017csamo\u015b\u0107 szpiega”, czyli „Burn Notice”<\/strong>. Troch\u0119 kina akcji i szpiegowskiego dramatu, odrobina komedii i szczypta melodramatu. Tak brzmi przepis na idealny wakacyjny serial. Historia szpiega, kt\u00f3ry po latach pracy dla CIA trafia na czarn\u0105 list\u0119 „spalonych” agent\u00f3w, przez sze\u015b\u0107 lat go\u015bci\u0142a na antenie USA Network, staj\u0105c si\u0119 wzorem niezobowi\u0105zuj\u0105co przyjemnego serialu.
\n\"\" Epsiodes<\/em><\/p>\n

R” – „Big C”<\/strong> – Laura Linney jako chora na raka czterdziestokilkulatka, kt\u00f3ra pr\u00f3buje przygotowa\u0107 swoj\u0105 rodzin\u0119 na to, co nieuniknione. Dzi\u0119ki znakomitym aktorom (opr\u00f3cz Laury Linney tak\u017ce Oliver Platt, Idris Elba i \u015bwietny Hugh Dancy) i nastrojowi „Big C” to jeden z najbardziej wzruszaj\u0105cych seriali ostatnich lat.<\/p>\n

„Jerycho”<\/strong>. Ma\u0142e ameryka\u0144skie miasteczko po wybuchu wojny atomowej zostaje odci\u0119te od \u015bwiata, a jego mieszka\u0144cy musz\u0105 zorganizowa\u0107 sobie nowe \u017cycie. Niby nie by\u0142o tu nic wielkiego, ale serial CBS uwodzi\u0142 atmosfer\u0105 tajemnicy i opowie\u015bci\u0105 o przystojnym synu marnotrawnym, kt\u00f3ry w nowej rzeczywisto\u015bci m\u00f3g\u0142 odpokutowa\u0107 dawne winy. Szkoda, \u017ce po dw\u00f3ch sezonach zosta\u0142 zdj\u0119ty z anteny.
\n\"\"
\n Big C<\/em><\/p>\n

Aneta Kyzio\u0142<\/strong><\/p>\n

\u201eRectify\u201d<\/strong>. Po 19 latach w celi \u015bmierci Daniel (Aden Young) wraca do rodzinnego domu, kt\u00f3ry opu\u015bci\u0142 jako nastolatek. Uczy si\u0119 \u017cycia na wolno\u015bci, pr\u00f3buje odkry\u0107, co naprawd\u0119 sta\u0142o si\u0119 w przesz\u0142o\u015bci i zmierzy\u0107 si\u0119 z s\u0105siadami i rodzin\u0105 dziewczyny, o kt\u00f3rej gwa\u0142t i zabicie by\u0142 oskar\u017cony, wci\u0105\u017c przekonanymi o jego winie. Plus genialne sceny, w kt\u00f3rych ogl\u0105damy \u015bwiat oczami cz\u0142owieka, kt\u00f3ry ju\u017c nie mia\u0142 nadziei go zobaczy\u0107.<\/p>\n

\u201eUtopia\u201d<\/strong>. Dramatopisarz Dennis Kelly stworzy\u0142 nie tylko wci\u0105gaj\u0105cy thriller, w kt\u00f3rym grupa nieznajomych, zafascynowana wizjonersk\u0105 powie\u015bci\u0105 graficzn\u0105, staje si\u0119 celem morderczej organizacji, ale te\u017c wizualne cacko, z wysmakowanymi kadrami jak z powie\u015bci graficznej. Wci\u0105gaj\u0105ce, szalone, pi\u0119kne i brytyjskie.<\/p>\n

\u201eCarniv\u00e0le\u201d<\/strong>. Kolejna szalona i pi\u0119kna wizja. Tym razem\u00a0Ameryka lat 30. Wielki Kryzys i inne plagi jako zwiastun nadci\u0105gaj\u0105cej ostatecznej konfrontacji Dobra i Z\u0142a. Po jednej stronie stan\u0105 cz\u0142onkowie niesamowitego cyrku, kt\u00f3remu szefuje karze\u0142 Samson, przemierzaj\u0105cego Stany, po drugiej \u2013\u00a0 pastor fanatyk.
\n\"\"Carnivale<\/em><\/p>\n

\u201eLongmire\u201d<\/strong>. Nied\u017awiedzie, kowboje, redecki, czyli procedural osadzony na ameryka\u0144skiej prowincji, w hrabstwie Absaroka, Wyoming, gdzie szeryf Walt Longmire z pomoc\u0105 oldskulowych technik, india\u0144skiego przyjaciela i bystrej zast\u0119pczyni (Katee Sackhoff z \u201eBattlestar Galactica\u201d) tropi z\u0142o. Tak\u017ce\u00a0 w sobie.<\/p>\n

\u201eMasters of Sex\u201d<\/strong>. By\u0142aby to tylko jedna z wielu pr\u00f3b zdyskontowania sukcesu \u201eMad Men\u00f3w\u201d, kt\u00f3rzy wywo\u0142ali fal\u0119 nostalgii za estetyk\u0105 lat 60. Gdyby nie \u015bwietnie napisane, skomplikowane i poci\u0105gaj\u0105ce postacie, na czele z zamkni\u0119tym w sobie dr. Williamem Mastersonem i jego odwa\u017cn\u0105, wyemancypowan\u0105 asystentk\u0105 Virgini\u0105 Johnson \u2013 pionierami bada\u0144 nad ludzk\u0105 seksualno\u015bci\u0105.<\/p>\n

\"\"
\n Masters of Sex<\/em><\/p>\n

Marcin Zwierzchowski<\/strong><\/p>\n

„Dawno, dawno temu”<\/strong>. Jako fan komiksowej serii „Ba\u015bnie”, z kt\u00f3rej ten serial wyra\u017anie zrzyn… kt\u00f3r\u0105 si\u0119 inspiruje, nie jestem w pe\u0142ni obiektywny, niemniej mnie historia bajkowych wygna\u0144c\u00f3w urzek\u0142a. Na uwag\u0119 zas\u0142uguje zw\u0142aszcza podw\u00f3jny plan, czyli wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 i ba\u015bniowa przesz\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra wypada nader interesuj\u0105co. Znajdzie si\u0119 te\u017c kilku niezgorszych aktor\u00f3w.<\/p>\n

„Jeden gniewny Charlie”<\/strong>. Gdy Sheena wyrzucono z „Dw\u00f3ch i p\u00f3\u0142”, wyl\u0105dowa\u0142 tutaj, czyli w roli terapeuty pomagaj\u0105cego innym radzi\u0107 sobie z gniewem. Mo\u017ce i sitcom nie jest wybitny, ale wielce przyjemny, \u015bwie\u017cy i nie nu\u017cy nawet w du\u017cych ilo\u015bciach.
\n\"\" Jeden Gniewny Charlie<\/em><\/p>\n

„Impersonalni”<\/strong>. Serial XXI wieku. Powszechna inwigilacja, bezduszny system i narodziny sztucznej inteligencji, a do tego przedziwna para g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w: komputerowy geniusz i twardziel nad twardziele. Rozkr\u0119ca si\u0119 powoli, ale szybko Jonathan Nolan (brat tego bardziej znanego Nolana) potwierdza swoj\u0105 klas\u0119 jako scenarzysty.<\/p>\n

„Newsroom”<\/strong>. Dwa s\u0142owa: Aaron Sorkin. Mistrz opowie\u015bci o „gadaj\u0105cych g\u0142owach” tworzy kolejn\u0105 wybitn\u0105 fabu\u0142\u0119 i \u015bwietne postaci. Ju\u017c pierwsza scena wbija w fotel, Jeff Daniels zaskakuje, bo nie jest ani g\u0142upi, ani g\u0142upszy, a t\u0142o, czyli newsroom ameryka\u0144skiego programu informacyjnego, to \u015bwietne t\u0142o.
\n\"\"
\n Newsroom<\/em><\/p>\n

\u017byjemy w czasach, w kt\u00f3rych o przetrwaniu program\u00f3w telewizyjnych decyduje przede wszystkim ogl\u0105dalno\u015b\u0107. Nasz niedawny wpis pokazuje, \u017ce – niestety – czasem stacje kasuj\u0105 doskona\u0142e seriale tylko dlatego, \u017ce nie zdoby\u0142y wystarczaj\u0105co du\u017cej widowni. Dlatego warto dzieli\u0107 si\u0119 informacjami o produkcjach, kt\u00f3re nam si\u0119 podobaj\u0105, a niestety nie s\u0105 szeroko reklamowane. <\/p>\n

Poza przyjemno\u015bci\u0105 polecenia znajomym doskona\u0142ej produkcji zwi\u0119kszamy szans\u0119, \u017ce spotkamy si\u0119 z serialem w nast\u0119pnym sezonie. Zach\u0119camy wi\u0119c Czytelnik\u00f3w, by tak\u017ce oni podzielili si\u0119 z nami swoimi ulubionymi, a mo\u017ce nieco mniej popularnymi serialowymi tytu\u0142ami. Mo\u017ce jest w\u015br\u00f3d nich co\u015b, o czym nawet tacy maniacy jak Seryjni nie s\u0142yszeli.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Gra o Tron”, „Jak Pozna\u0142em Wasz\u0105 Matk\u0119”, „House of Cards” \u2013 to tytu\u0142y seriali powszechnie kojarzonych, cz\u0119sto omawianych i ogl\u0105danych przez wielbicieli zar\u00f3wno seriali jako takich, jak i jednego konkretnego tytu\u0142u. Maj\u0105 du\u017ce kampanie promocyjne, mo\u017cna si\u0119 na ich recenzje natkn\u0105\u0107 w gazetach, a wydarzenia z kolejnych odcink\u00f3w dostarczaj\u0105 temat\u00f3w do konwersacji w czasie spotka\u0144 […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,14],"tags":[225,227,230,222,221,234,228,231,232,233,229,224,226,223,147,126],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/495"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=495"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/495\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":497,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/495\/revisions\/497"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=495"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=495"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=495"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}