{"id":502,"date":"2014-06-09T15:05:10","date_gmt":"2014-06-09T13:05:10","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=502"},"modified":"2014-06-09T16:46:09","modified_gmt":"2014-06-09T14:46:09","slug":"z-musicalu-do-serialu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/06\/09\/z-musicalu-do-serialu\/","title":{"rendered":"Z musicalu do serialu"},"content":{"rendered":"

\"\"W 2013 aktorzy musicalowi komentowali <\/a>sw\u00f3j los w \u015bwiecie telewizji na gali Tony.<\/em><\/p>\n

Wczoraj w nocy w Nowym Jorku rozdano nagrody Tony. To nowojorskie nagrody teatralne, przyznawane przez stowarzyszenie teatr\u00f3w mieszcz\u0105cych si\u0119 na Broadwayu. Tony nie s\u0105 by\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejsz\u0105 nagrod\u0105 teatraln\u0105 (uwzgl\u0119dniaj\u0105 przedstawienia z kilku tylko teatr\u00f3w), ale z pewno\u015bci\u0105 najs\u0142awniejsz\u0105, zw\u0142aszcza w przypadku teatru musicalowego. Broadway przyci\u0105ga widz\u00f3w, du\u017ce pieni\u0105dze i znanych aktor\u00f3w. Ale nie wszystkim aktorom z Broadwayu wystarcza kariera na deskach teatru. Wielu z nich pr\u00f3buje swoich si\u0142 w telewizji \u2013 z bardzo r\u00f3\u017cnym skutkiem.
\n
\nKristin Chenoweth<\/strong>. Jedna z najbardziej nagradzanych wsp\u00f3\u0142czesnych aktorek musicalowych. Chenoweth mo\u017ce si\u0119 pochwali\u0107 ca\u0142kiem ciekaw\u0105 karier\u0105 telewizyjn\u0105. Poza niezbyt udanym serialem \u201eKristin\u201d pojawi\u0142a si\u0119 w dw\u00f3ch sezonach \u201ePrezydenckiego pokera\u201d, a tak\u017ce w przedwcze\u015bnie zdj\u0119tym z anteny cudownym serialu Bryana Fullera \u201eTam, gdzie rosn\u0105 stokrotki”. By\u0142a te\u017c jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych bohaterek serialu (za t\u0119 rol\u0119 dosta\u0142a nagrod\u0119 Emmy) \u201eGCB\u201d, kt\u00f3ry doczeka\u0142 si\u0119 tylko jednak tylko jednego sezonu. No i oczywi\u015bcie, niemal obowi\u0105zkowo, pojawi\u0142a si\u0119 w \u201eGlee\u201d. Aktorka o wyra\u017anym talencie komediowym i wspania\u0142ym g\u0142osie mo\u017ce si\u0119 pochwali\u0107 nie tylko nagrod\u0105 Tony za rol\u0119 w musicalu \u201eYou’re a Good Man, Charlie Brown\u201d.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Matthew Morrison<\/strong>. Podobnie jak Lea Michele\u00a0czy Idina Menzel, Matthew Morrison nale\u017cy do grupy aktor\u00f3w z Broadwayu, dla kt\u00f3rych serial Ryana Murphy\u2019ego sta\u0142 si\u0119 przepustk\u0105 do \u015bwiata telewizji. Murphy, szukaj\u0105c obsady do swojego roz\u015bpiewanego serialu, zdecydowa\u0142 si\u0119 zatrudni\u0107 kilkoro aktor\u00f3w znanych z nowojorskich scen. Morrison, mimo \u017ce przed premier\u0105 \u201eGlee\u201d (w kt\u00f3rym gra Willa Shustera) by\u0142 zupe\u0142nie nierozpoznawalny, mia\u0142 ju\u017c w kieszeni nominacj\u0119 do Tony za musical \u201eThe Light in the Piazza\u201d i role m.in. w \u201eSouth Pacific\u201d. Z kolei Lea Michele gra\u0142a w szeroko chwalonym \u201eSpring Awakening\u201d i w \u201eN\u0119dznikach\u201d. Z ca\u0142ej tr\u00f3jki najs\u0142awniejsza by\u0142a Idnina Menzel\u00a0\u2013 jedna z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd ameryka\u0144skiego teatru musicalowego (otrzyma\u0142a nagrod\u0119 Tony za role w „Rent” i „Wicked”), szerzej publiczno\u015bci znana m.in. z wykonania piosenki \u201eLet It Go\u201d z filmu \u201eFrozen\u201d. Co ciekawe, w serialu przypad\u0142a jej najmniejsza rola \u2013 matki jednej z uczennic.<\/p>\n

Neil Patrick Harris<\/strong>. Niewielu wielbicieli \u201eHow I Met Your Mother\u201d zdawa\u0142o sobie w momencie rozpocz\u0119cia show spraw\u0119, \u017ce aktor graj\u0105cy Barneya ma za sob\u0105 udan\u0105 karier\u0119 musicalow\u0105. Po zako\u0144czeniu kariery jako dzieci\u0119cy aktor telewizyjny Neil Patrick Harris wycofa\u0142 si\u0119 na Brodway, gdzie z powodzeniem gra\u0142 w takich musicalach, jak \u201eRent\u201d, \u201eKabaret\u201d czy \u201eSweeney Todd\u201d. Jego musicalowe wyst\u0119py dostawa\u0142y dobre oceny, i cho\u0107 aktor zrezygnowa\u0142 z grania na deskach dla telewizji, to przez trzy lata z rz\u0119du prowadzi\u0142 ceremoni\u0119 rozdania nagr\u00f3d Tony, zbieraj\u0105c doskona\u0142e recenzje. W tym roku wr\u00f3ci\u0142 do teatru i otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Tony za wyst\u0119p w musicalu \u201eHedwig and the Angry Inch\u201d.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Audra McDonald<\/strong>. Aktorka kojarzona przez wszystkich widz\u00f3w \u201ePrivate Practice\u201d z roli Naomi, szefowej prywatnej kliniki, w kt\u00f3rej pracuje g\u0142\u00f3wna bohaterka serialu. Cho\u0107 jej kariera telewizyjna jest niewielka, to\u00a0ta musicalowa \u2013 godna pozazdroszczenia. Jako jedna z niewielu zdoby\u0142a cztery nagrody Tony. Po kilkuletniej przygodzie z telewizj\u0105 aktorka zdecydowa\u0142a si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 na scen\u0119 i obecnie wyst\u0119puje w sztuce \u201eLady Day at Emerson’s Bar and Grill\u201d, gdzie gra Billie Holliday. Audra McDonald nie jest jedyn\u0105 aktork\u0105 zwi\u0105zan\u0105 z Broadwayem, kt\u00f3ra znalaz\u0142a zatrudnienie w serialu „Shondy Rhimes”. W \u201eGrey\u2019s Anatomy\u201d rol\u0119 Callie Torres gra Sara Ramirez, kt\u00f3ra mo\u017ce si\u0119 pochwali\u0107 nagrod\u0105 Tony za rol\u0119 Pani z Jeziora w musicalu \u201eSpamalot\u201d. Jej zdolno\u015bci wokalne mo\u017cna by\u0142o podziwia\u0107 w musicalowym odcinku \u201eGrey\u2019s Anatomy\u201d.<\/p>\n

Andrew Rannells<\/strong>. Aktor okaza\u0142 si\u0119 objawieniem Broadwayu po tym, jak zagra\u0142 g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 w wy\u015bmiewaj\u0105cym mormon\u00f3w musicalu \u201eThe Book of Mormon\u201d. Po jego nagrodzonym Tony wyst\u0119pie natychmiast posypa\u0142y si\u0119 propozycje udzia\u0142u w serialach. Rannells wybra\u0142 produkcj\u0119 Ryana Murphy\u2019ego \u201eNew Normal\u201d o parze homoseksualist\u00f3w pragn\u0105cych mie\u0107 dziecko. Produkcj\u0119 skasowano po jednym sezonie. Aktor pojawia si\u0119 tak\u017ce w \u201eGirls\u201d, gdzie gra by\u0142ego ch\u0142opaka g\u0142\u00f3wnej bohaterki. Podobny los spotka\u0142 Laur\u0119 Benanti \u2013 po tym, jak w 2011 roku dosta\u0142a nagrod\u0119 Tony za rol\u0119 w musicalu \u201eKobiety na skraju za\u0142amania nerwowego\u201d, zdecydowa\u0142a si\u0119 na udzia\u0142 nie w jednym, a dw\u00f3ch serialach. Pierwszy z nich, \u201eThe Playboy Club\u201d, zosta\u0142 skasowany po zaledwie trzech odcinkach, drugi serial – \u201eGo On\u201d – przetrwa\u0142 na antenie ca\u0142y sezon. Ten brak szcz\u0119\u015bcia nagradzanych aktor\u00f3w musicalowych dostrze\u017cono na Broadwayu \u2013 rok temu na gali rozdania nagr\u00f3d Tony troje aktor\u00f3w (do wymienionej pary do\u0142\u0105czy\u0142a jeszcze Megan Hilty ze skasowanego \u201eSmash\u201d) w dowcipnej piosence skar\u017cy\u0142o si\u0119 na sw\u00f3j ci\u0119\u017cki los.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Will Chase<\/strong>. Wyst\u0119puj\u0105cy w takich musicalach, jak \u201eRent\u201d, \u201eMiss Sajgon\u201d czy \u201eBilly Elliot\u201d, znalaz\u0142 si\u0119 w szerokiej grupie aktor\u00f3w teatralnych, kt\u00f3rzy zdecydowali si\u0119 na udzia\u0142 w serialu \u201eSmash\u201d (opr\u00f3cz niego w obsadzie pojawi\u0142 si\u0119 m.in. Brian d’Arcy James, kt\u00f3ry gra\u0142 tytu\u0142ow\u0105 rol\u0119 w musicalu \u201eShrek\u201d). Gra\u0142 tam aktora, z kt\u00f3rym kiedy\u015b mia\u0142a romans jedna z bohaterek serialu. Jego rola nie by\u0142a mo\u017ce zbyt ciekawa, ale za to dosta\u0142 do za\u015bpiewania kilka ca\u0142kiem dobrych piosenek. Serial po dw\u00f3ch sezonach znikn\u0105\u0142 z anteny, ale Chase nie znikn\u0105\u0142 z telewizji. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce serial \u201eNashville\u201d, w kt\u00f3rym gra supergwiazd\u0119 muzyki country, sta\u0142 si\u0119 niespodziewanym hitem stacji ABC i w\u0142a\u015bnie dosta\u0142 trzeci sezon.<\/p>\n

Przypadek nagrodzonego wczoraj w nocy (czy dzi\u015b nad ranem, je\u015bli liczy\u0107 wed\u0142ug polskiego czasu) Neila Patricka Harrisa pokazuje, jak p\u0142ynne s\u0105 granice pomi\u0119dzy \u015bwiatem teatru i telewizji. Aktor, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 w telewizji, zdecydowa\u0142 si\u0119 na karier\u0119 teatraln\u0105, by potem wr\u00f3ci\u0107 przebojem do telewizji i zn\u00f3w na scen\u0119. <\/p>\n

W ostatnich latach pojawienie si\u0119 nowego rodzaju seriali musicalowych zach\u0119ci\u0142o wielu uzdolnionych aktor\u00f3w do spr\u00f3bowania szcz\u0119\u015bcia na ma\u0142ym ekranie. I cho\u0107 nie wszystkie osi\u0105gn\u0119\u0142y sukces, to na pewno ameryka\u0144ska telewizja zyska\u0142a wielu utalentowanych i ciekawych aktor\u00f3w, kt\u00f3rych dotychczas mogli podziwia\u0107 jedynie ci, kt\u00f3rych sta\u0107 by\u0142o na piekielnie drogie bilety do brodwayowskich teatr\u00f3w. I cho\u0107 nie wszystkie seriale z ich udzia\u0142em okaza\u0142y si\u0119 przebojem, to wszyscy na tym zyskali.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W 2013 aktorzy musicalowi komentowali sw\u00f3j los w \u015bwiecie telewizji na gali Tony. Wczoraj w nocy w Nowym Jorku rozdano nagrody Tony. To nowojorskie nagrody teatralne, przyznawane przez stowarzyszenie teatr\u00f3w mieszcz\u0105cych si\u0119 na Broadwayu. Tony nie s\u0105 by\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejsz\u0105 nagrod\u0105 teatraln\u0105 (uwzgl\u0119dniaj\u0105 przedstawienia z kilku tylko teatr\u00f3w), ale z pewno\u015bci\u0105 najs\u0142awniejsz\u0105, zw\u0142aszcza w przypadku […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[238,240,157,239,235,236,237,70],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/502"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=502"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/502\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":507,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/502\/revisions\/507"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=502"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=502"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=502"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}