{"id":5066,"date":"2019-07-08T11:03:29","date_gmt":"2019-07-08T09:03:29","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5066"},"modified":"2019-07-08T11:48:24","modified_gmt":"2019-07-08T09:48:24","slug":"trzeci-sezon-stranger-things-nie-rozczarowuje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2019\/07\/08\/trzeci-sezon-stranger-things-nie-rozczarowuje\/","title":{"rendered":"Trzeci sezon \u201eStranger Things\u201d nie rozczarowuje"},"content":{"rendered":"

\"Stranger<\/a>Po spektakularnym sukcesie premierowego sezonu i raczej rozczarowuj\u0105cej kontynuacji flagowy serial Netflixa powraca, by… zn\u00f3w cieszy\u0107. Bracia Dufferowie zn\u00f3w bawi\u0105 si\u0119 w cytowanie popkultury i robi\u0105 to z wdzi\u0119kiem.
\n
\nW por\u00f3wnaniu do pierwszego sezonu, kt\u00f3ry spad\u0142 na widz\u00f3w niczym grom z jasnego nieba, staj\u0105c si\u0119 jedn\u0105 z wi\u0119kszych serialowych sensacji XXI w., seria trzecia to spora zmiana proporcji. \u201eStranger Things\u201d zaczyna\u0142o jako horror. By\u0142y w nim inne elementy, w tym komediowe, a przede wszystkim nostalgiczna opowie\u015b\u0107 o dzieciakach niczym z \u201eGoonies\u201d albo \u201eE.T.\u201d – niemniej groza dominowa\u0142a.<\/p>\n

By\u0142 to zreszt\u0105 skutek ewidentnej inspiracji powie\u015bci\u0105 \u201eTo\u201d Stephena Kinga, kt\u00f3r\u0105 Dufferowie chcieli ekranizowa\u0107, a na co nie zgodzi\u0142 si\u0119 Warner \u2013 bracia stworzyli wi\u0119c w\u0142asny serial, w wielu miejscach niemal adaptuj\u0105c Kinga.<\/p>\n

W nowym sezonie odeszli jednak od Kr\u00f3la Grozy, a zamiast tego si\u0119gn\u0119li po \u201eTerminatora\u201d, zimnowojenne l\u0119ki, a wreszcie chyba \u201eInwazj\u0119 porywaczy cia\u0142\u201d. Przede wszystkim kr\u0119cili ju\u017c nie horror, ale komedi\u0119 z elementami grozy.<\/p>\n

https:\/\/youtu.be\/RQmxjDv6wpI<\/p>\n

Za t\u0119 zmian\u0119 odpowiada chyba konieczno\u015b\u0107 poci\u0105gni\u0119cia wielu w\u0105tk\u00f3w, wynikaj\u0105ca z rozro\u015bni\u0119cia si\u0119 listy bohater\u00f3w i ich naturalnych podzia\u0142\u00f3w na podgrupy. Przy czym fakt, \u017ce trzeci sezon si\u0119 uda\u0142, to w du\u017cej mierze zas\u0142uga w\u0142a\u015bnie umiej\u0119tnego \u201egospodarowania\u201d bohaterami i splatania r\u00f3\u017cnych w\u0105tk\u00f3w, tak by prowadzi\u0142y do wsp\u00f3lnego fina\u0142u. Przeszkod\u0119 przekuto w zalet\u0119. Dzi\u0119ki mnogo\u015bci osobnych \u201emisji\u201d osiem odcink\u00f3w wypchanych jest bardzo mocno. Trudno o nud\u0119.<\/p>\n

Je\u015bli por\u00f3wnywa\u0107 ten sezon do poprzedniego i szuka\u0107 odpowiedzi, dlaczego ten jest lepszy, nale\u017ca\u0142oby wskaza\u0107 przede wszystkim lepsze prowadzenie postaci Eleven. El to bohaterka niezwykle pot\u0119\u017cna, z supermocami, kt\u00f3ra w wielu przypadkach do\u015b\u0107 szybko jest w stanie zlikwidowa\u0107 r\u00f3\u017cne przeszkody. Dlatego w drugim sezonie scenarzy\u015bci \u201episali j\u0105\u201d tak, by by\u0142a gdzie\u015b daleko, a gdy ju\u017c si\u0119 pojawia\u0142a, szybko za\u017cegnywa\u0142a niebezpiecze\u0144stwo.<\/p>\n

Teraz El rzucono wyzwanie, zreszt\u0105 nie mog\u0142a by\u0107 wsz\u0119dzie jednocze\u015bnie. Podnios\u0142o to dramaturgi\u0119, bo okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nawet El ma problemy, jest wr\u0119cz rzucana na kolana. W du\u017cej mierze dzi\u0119ki temu fina\u0142 sezonu jest tak udany.\"\"<\/a>Oczywi\u015bcie, je\u015bli por\u00f3wnywa\u0107 nie do s\u0142abszej serii drugiej, ale do sezonu pierwszego, trzeba przyzna\u0107, \u017ce to ju\u017c nie ta sama magia. Pytanie, czy w og\u00f3le da\u0142oby si\u0119 j\u0105 odtworzy\u0107? Chyba nie. Trzeba wi\u0119c cieszy\u0107 si\u0119 dobrym prowadzeniem lubianych bohater\u00f3w i bohaterek i ciekaw\u0105, \u015bwietnie przepracowuj\u0105c\u0105 r\u00f3\u017cne popkulturowe tropy fabu\u0142\u0105.<\/p>\n

W Polsce \u201eStranger Things\u201d mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 na Netflixie.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W Polsce \u201eStranger Things\u201d mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 na Netflixie.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":5078,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[448,21,13,27],"tags":[600,197,717,1193],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5066"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5066"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5066\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5079,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5066\/revisions\/5079"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5078"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5066"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5066"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5066"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}