{"id":5081,"date":"2019-07-27T11:27:00","date_gmt":"2019-07-27T09:27:00","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5081"},"modified":"2019-07-27T12:33:46","modified_gmt":"2019-07-27T10:33:46","slug":"dom-z-papieru-3-powtorka-z-rozrywki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2019\/07\/27\/dom-z-papieru-3-powtorka-z-rozrywki\/","title":{"rendered":"„Dom z papieru 3” – powt\u00f3rka z rozrywki"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>O trzecim sezonie „Domu z papieru”, pono\u0107 najch\u0119tniej ogl\u0105danej nieangloj\u0119zycznej produkcji na platformie Netflix, jest g\u0142o\u015bno g\u0142ownie z powodu akcji marketingowej.
\n
\nSam sezon to powt\u00f3rka z rozrywki, opowie\u015b\u0107 spod znaku: znacie? Znamy. To pos\u0142uchajcie. A przecie\u017c ju\u017c poprzednie sezony hiszpa\u0144skiego hitu by\u0142y jarmarkiem rzeczy u\u017cywanych, filmowych i serialowych klisz.<\/p>\n

Akcja dw\u00f3ch pierwszych sezon\u00f3w „Domu z papieru” (La Casa de Papel) toczy\u0142a si\u0119 podczas napadu na mennic\u0119 w Madrycie. Plan Profesora by\u0142 genialny – chodzi\u0142o nie o to, by ukra\u015b\u0107 gotowe pieni\u0105dze, ale by je sobie tam, nowiutkie i bez znanych policji oznacze\u0144, wydrukowa\u0107. Do tego – czy to jeszcze jest kradzie\u017c, czy po prostu wykorzystanie maszyn? Czy mo\u017cna ukra\u015b\u0107 co\u015b, co nie istnia\u0142o? A konkretnie – skromny miliard euro.<\/p>\n

W teorii \u015bwietny plan musz\u0105 jednak wykona\u0107 w praktyce du\u017co mniej \u015bwietni ludzie. To grupa narwanych z\u0142odziei ukrywaj\u0105cych to\u017csamo\u015b\u0107 pod nazwami miast (nie ma w\u015br\u00f3d ich Warszawy…), czerwonymi kombinezonami i maskami z „twarz\u0105” Salvadora Dalego. To ostatnie to inteligentna gra z mask\u0105 Guya Fawkesa, symbolem antysystemowych protest\u00f3w sprzed kilku lat, buntu ofiar kryzysu 2008 r. przeciw rz\u0105dom i bogatemu 1 proc., tym, kt\u00f3rzy \u00f3w kryzys spowodowali i nie ponie\u015bli kary. Przywo\u0142anie hiszpa\u0144skiego mistrza surrealizmu, dzi\u015b sztuki oswojonej, awangardy do powieszenia w salonie – te\u017c ma swoje pi\u0119trowe znaczenie.<\/p>\n

\u00d3semka z\u0142odziei sama generuje rozmaite problemy, kolejne dorzuca ponad sze\u015b\u0107dziesi\u0105tka zak\u0142adnik\u00f3w, nast\u0119pne policja. Coraz bardziej d\u0142u\u017c\u0105ce si\u0119 22 odcinki (pierwszy sezon oryginalnie liczy\u0142 dziewi\u0119\u0107, ale Netflix na w\u0142asne potrzeby przemontowa\u0142 materia\u0142 do 13, drugi powi\u0119kszono z sze\u015bciu do dziewi\u0119ciu) to pe\u0142na zwrot\u00f3w akcji, cliffhanger\u00f3w, flashback\u00f3w i dygresji historia kolejnych „fuck-up\u00f3w”, awarii, nieprzewidzianych sytuacji i plan\u00f3w ratunkowych: B, C, D itd.\"\"<\/a>Pierwszy sezon wywo\u0142a\u0142 entuzjazm, widzom nie przeszkadza\u0142y kalki i schematy, psychologia rodem z oper mydlanych czy szyta grub\u0105 nici\u0105 fabu\u0142a, nietroszcz\u0105ca si\u0119 przesadnie o jakiekolwiek prawdopodobie\u0144stwo. Podoba\u0142o si\u0119 po\u0142\u0105czenie konwencji kina sensacyjnego spod znaku „napad na bank” z narracj\u0105 rodem z opery mydlanej, mgli\u015bcie sugerowanym antysystemowym przes\u0142aniem, dobrze rezonuj\u0105cym nie tylko w Hiszpanii, oraz wymuskana estetyka kadr\u00f3w.<\/p>\n

Has\u0142em reklamowym poprzednich cz\u0119\u015bci by\u0142o „Pierwszy miliard trzeba sobie wydrukowa\u0107”, motto trzeciego brzmi: „Tym razem nie chodzi o pieni\u0105dze, tym razem chodzi o rodzin\u0119”. We flashbackach ogl\u0105damy relacj\u0119 Profesora i jego brata, w czasie rzeczywistym – relacj\u0119 Profesora i jego ukochanej. Problemy w zwi\u0105zkach, rzutuj\u0105ce na przebieg akcji, maj\u0105 te\u017c z\u0142odzieje, ca\u0142y napad zreszt\u0105 bierze si\u0119 z ko\u0144cz\u0105cego si\u0119 romansu pary z\u0142odziei.\"\"<\/a>Ju\u017c drugi sezon tego samego nie porywa\u0142. Trzeci, b\u0119d\u0105cy powt\u00f3rk\u0105 powt\u00f3rki, tylko na wi\u0119ksz\u0105 skal\u0119, bo producentem nie jest tu ju\u017c hiszpa\u0144ska Antena 3, tylko Netflix, a zamaskowana grupka Profesora napada tym razem na Narodowy Bank Hiszpanii – to ju\u017c osiem odcink\u00f3w nudy na zmian\u0119 z irytacj\u0105.<\/p>\n

Nici wi\u0105\u017c\u0105ce akcj\u0119 tu maj\u0105 grubo\u015b\u0107 lin, psychologia postaci jest rodem z „Niewolnicy Isaury”, podobnie subtelnie wprowadzane s\u0105 w\u0105tki feministyczne (z\u0142odziejka obra\u017ca si\u0119 na m\u0119\u017ca za jego patriarchaln\u0105 sugesti\u0119, \u017ce mo\u017ce powinna zosta\u0107 z ich kilkuletnim synkiem, zamiast ryzykowa\u0107, \u017ce zostanie on podw\u00f3jnym sierot\u0105…) i spo\u0142eczne (z\u0142odzieje przekupuj\u0105 opini\u0119 publiczn\u0105 zrzutem na Madryt 140 mln euro…).<\/p>\n

Znacznie ciekawiej od samego serialu wypad\u0142a tym razem jego, prowadzona z niespotykanym rozmachem, akcja promocyjna. Obejmowa\u0142a m.in. wywiad w jednym z serwis\u00f3w sportowych z hiszpa\u0144skoj\u0119zycznymi pi\u0142karzami… Piasta Gliwice, przebranymi na t\u0119 okoliczno\u015b\u0107 (wraz z prowadz\u0105cym) w kostiumy bohater\u00f3w „Domu z papieru”.<\/p>\n

Ale najg\u0142o\u015bniej by\u0142o w Krakowie. Na tamtejszym rynku, obok s\u0142ynnej wielkiej „G\u0142owy” Mitoraja, czyli rze\u017aby „Eros bendato” Igora Mitoraja, Netflix postawi\u0142 mask\u0119 Salvadora Dalego z podpisem: „Kradzie\u017c to prawdziwa sztuka”.\u00a0Ten podpis musia\u0142 zwie\u015b\u0107 urz\u0119dnik\u00f3w miejskich, bo potraktowali rzecz jako sztuk\u0119 w\u0142a\u015bnie i za dwutygodniow\u0105 ekspozycj\u0119 policzyli platformie… 274 z\u0142. Gdy wyt\u0142umaczono im pomy\u0142k\u0119, podnie\u015bli sum\u0119 do 5 tys.<\/p>\n

Czwarty sezon w produkcji, czekam na akcj\u0119 reklamow\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierwszy sezon wywo\u0142a\u0142 entuzjazm, widzom nie przeszkadza\u0142y kalki i schematy.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":5087,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[597,1],"tags":[1195,1194,197],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5081"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5081"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5081\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5093,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5081\/revisions\/5093"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5087"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5081"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5081"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5081"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}