{"id":5378,"date":"2019-11-22T13:06:23","date_gmt":"2019-11-22T12:06:23","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5378"},"modified":"2019-11-22T13:06:23","modified_gmt":"2019-11-22T12:06:23","slug":"drugi-sezon-the-end-of-the-fing-world-to-znow-wysoka-jakosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2019\/11\/22\/drugi-sezon-the-end-of-the-fing-world-to-znow-wysoka-jakosc\/","title":{"rendered":"Drugi sezon \u201eThe End of the F***ing World\u201d to zn\u00f3w wysoka jako\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"576\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/end-of-world-s2-cast-1024x576.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5380\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/end-of-world-s2-cast-1024x576.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/end-of-world-s2-cast-300x169.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/end-of-world-s2-cast-768x432.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/end-of-world-s2-cast.jpg 1280w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p style=\"text-align:left\">Po emisji pierwszego sezonu tego serialu widzowie byli raczej zgodni, \u017ce fina\u0142 by\u0142 \u015bwietny i kontynuacja jest pomys\u0142em co najmniej dziwnym. Tym wi\u0119ksze jest jednak pozytywne zaskoczenie faktem, \u017ce \u201enajbardziej niepotrzebny\u201d drugi sezon w historii jest tak dobrym drugim sezonem.<\/p>\n\n\n<p><!--more--><\/p>\n\n\n<p>Najlepszym zabiegiem tw\u00f3rc\u00f3w \u201eThe End\u2026\u201d by\u0142o natychmiastowe wprowadzenie nowej bohaterki, z kt\u00f3r\u0105 ju\u017c w pilocie sp\u0119dzamy ca\u0142y odcinek, kt\u00f3r\u0105 doskonale poznajemy, i kt\u00f3ra przede wszystkim okazuje si\u0119 postaci\u0105 r\u00f3wnie fascynuj\u0105c\u0105, co James i Alyssa. Teri, grana przez Wunmi Mosaku, wchodzi do tego \u015bwiata i idealnie, bardzo naturalnie si\u0119 w niego wpasowuje, a cho\u0107 dodaje now\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107, wci\u0105\u017c pozostaje \u201ew rytmie\u201d z tym, do czego przyzwyczai\u0142 nas ten serial.     <\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"576\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/PRI_94266106-1024x576.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5386\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/PRI_94266106-1024x576.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/PRI_94266106-300x169.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/PRI_94266106-768x432.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Inn\u0105 spraw\u0105 jest, \u017ce cho\u0107 sam zalicza\u0142em si\u0119 do tych, kt\u00f3rzy po og\u0142oszeniu prac nad drugim sezonem \u0142apali si\u0119 za g\u0142ow\u0119 i najch\u0119tniej powstrzymaliby Channel 4\/Netflix przed jego kr\u0119ceniem, dopiero ponowne spotkanie Alyssy i Jamesa u\u015bwiadomi\u0142o mi, \u017ce za nimi t\u0119skni\u0142em. Jest co\u015b niezwykle hipnotycznego w sposobie narracji w tym serialu, gdzie to sami bohaterowie opowiadaj\u0105 nam swoje historie, gdzie dialog\u00f3w jest ma\u0142o; w efekcie opowie\u015b\u0107 jest bardziej intymna, poznajemy te postaci lepiej, z\u017cywamy si\u0119 z nimi. Teraz my\u015bl\u0119, \u017ce g\u0142osy Jessiki Bardem i Alexa Lawthera mog\u0142yby mi towarzyszy\u0107 jeszcze przez d\u0142ugi, d\u0142ugi czas.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"623\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/fot_090_A18-1024x623.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5384\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/fot_090_A18-1024x623.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/fot_090_A18-300x183.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/fot_090_A18-768x467.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/fot_090_A18.jpg 1920w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p><br>\u201eThe End\u2026\u201d to serial \u201edziwny\u201d, ale w pozytywnym znaczeniu tego s\u0142owa. Jego narracja, odrobin\u0119 przerysowany \u015bwiat i bohaterowie, narzucaj\u0105 skojarzenia z ba\u015bni\u0105, tak\u0105 dla doros\u0142ych, troch\u0119 psychodeliczn\u0105, oryginaln\u0105, mroczn\u0105, ale jednocze\u015bnie zabawn\u0105. Doskona\u0142\u0105 prac\u0119 wykonuj\u0105 tu (obok Lawthera, Barden i Mosaku) scenarzy\u015bci, pisz\u0105cy \u015bwietne teksty, kt\u00f3rymi serial buduje sw\u00f3j charakterystyczny nastr\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n<p>Ta smutna opowie\u015b\u0107 ma w sobie mn\u00f3stwo uroku, paradoksalnie wiele humoru, sporo doskona\u0142ych \u017cart\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n<p><em>W Polsce \u201eThe End of the F***ing World\u201d dost\u0119pny jest na Netflixie.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Po emisji pierwszego sezonu tego serialu widzowie byli raczej zgodni, \u017ce fina\u0142 by\u0142 \u015bwietny i kontynuacja jest pomys\u0142em co najmniej dziwnym. Tym wi\u0119ksze jest jednak pozytywne zaskoczenie faktem, \u017ce \u201enajbardziej niepotrzebny\u201d drugi sezon w historii jest tak dobrym drugim sezonem.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":5380,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18,21,7,13],"tags":[296,600,197,995],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5378"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5378"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5378\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5387,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5378\/revisions\/5387"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5378"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5378"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5378"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}