{"id":5430,"date":"2020-01-08T13:33:51","date_gmt":"2020-01-08T12:33:51","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5430"},"modified":"2020-01-08T15:20:08","modified_gmt":"2020-01-08T14:20:08","slug":"nos4a2-horror-joe-hilla-na-malym-ekranie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2020\/01\/08\/nos4a2-horror-joe-hilla-na-malym-ekranie\/","title":{"rendered":"\u201eNOS4A2\u201d \u2013 horror Joe Hilla na ma\u0142ym ekranie"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"682\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-image-ashleigh-cummings-1024x682-1-1-1024x682.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5437\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-image-ashleigh-cummings-1024x682-1-1.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-image-ashleigh-cummings-1024x682-1-1-300x200.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-image-ashleigh-cummings-1024x682-1-1-768x512.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>AMC nakr\u0119ci\u0142o horror, kt\u00f3rego si\u0142\u0105 jest nietypowo\u015b\u0107. Czerpanie z prozy Joego Hilla okaza\u0142o si\u0119 strza\u0142em w dziesi\u0105tk\u0119 \u2013 bogactwo w\u0105tk\u00f3w i temat\u00f3w czyni t\u0119 opowie\u015b\u0107 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c kolejn\u0105 historyjk\u0105 z dreszczykiem.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Cho\u0107 serce \u201eNOS4A2\u201d wci\u0105\u017c bije groz\u0105. A imi\u0119 jej to Charlie Manx (w tej roli Zachary Quinto, znany z roli Spocka), demoniczny kierowca odpowiedzialny za znikni\u0119cia dzieci.<\/p>\n\n\n\n<p>To nie z nim jednak sp\u0119dzamy wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu, lecz z m\u0142od\u0105 Vic McQueen. Tu serial skr\u0119ca w stron\u0119 dramatu obyczajowego \u2013 Vic ma dusz\u0119 artystki, marzy o studiach w szkole designu, ale na przeszkodzie stoj\u0105, oczywi\u015bcie, pieni\u0105dze. Oraz matka, sprz\u0105taczka, kt\u00f3ra nie widzi dla c\u00f3rki innej przysz\u0142o\u015bci i cz\u0119sto skre\u015bla jej plany. Z drugiej strony jest ojciec, wspieraj\u0105cy j\u0105 w d\u0105\u017ceniu do samorealizacji, ale si\u0119gaj\u0105cy po butelk\u0119, niekiedy agresywny wobec \u017cony. Dziewczyna jest rozdarta. Jej rodzice, kt\u00f3rzy kiedy\u015b si\u0119 kochali, dzi\u015b si\u0119 nienawidz\u0105. Matka jest rozs\u0105dna, troskliwa, pracowita, ale nie wspiera c\u00f3rki, a ojciec, kt\u00f3ry dzieli rodzin\u0119 i ucieka w alkohol, wierzy w jej talent.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"683\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2_image_zachary_quinto.0-1024x683.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5432\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2_image_zachary_quinto.0-1024x683.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2_image_zachary_quinto.0-300x200.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2_image_zachary_quinto.0-768x512.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2_image_zachary_quinto.0.jpg 1200w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Fundamentem \u201eNOS4A2\u201d jest opowie\u015b\u0107 jak najbardziej realistyczna. Horror nie unika trudnych kwestii, buduje skomplikowane postacie i pr\u00f3cz grozy nadnaturalnej pokazuje trud codziennego \u017cycia i zwyk\u0142e tragedie. (Joe Hill, syn Stephena Kinga, niespecjalnie przepada za por\u00f3wnaniami do ojca, ale w tym wypadku trzeba to powiedzie\u0107 \u2013 zupe\u0142nie jak w najlepszych ksi\u0105\u017ckach Kinga). Bo Manx nie porywa dzieci szcz\u0119\u015bliwych i kochanych, ale \u2013 jak sam to ujmuje \u2013 \u201eratuje\u201d je przed z\u0142ymi rodzicami, przemoc\u0105, zapomnieniem, gwa\u0142tami. Jak u Vic.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"682\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-05-1024x682.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5433\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-05-1024x682.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-05-300x200.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-05-768x512.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/nos4a2-05.jpg 2000w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Historia jest du\u017co bardziej \u201emagiczna\u201d ni\u017c standardowy horror. W horrorze zazwyczaj mamy do czynienia z nadnaturalnym Z\u0142em i zwyk\u0142ymi lud\u017ami, kt\u00f3rzy si\u0119 z nim mierz\u0105 \u2013 a tu \u015bwiat jest bardziej rozbudowany, Manx nie jest jedyn\u0105 postaci\u0105 z \u201etalentami\u201d, tak\u017ce Vic ma pewne zdolno\u015bci i zyskuje sprzymierze\u0144ca. To \u015bwie\u017co\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n<p>Ale i trzeba zauwa\u017cy\u0107, \u017ce to, co stanowi o sile \u201eNOS4A2\u201d, jest zarazem najwi\u0119ksz\u0105 wad\u0105 \u2013 historia si\u0119 rozwadnia. Osobno w\u0105tki s\u0105 interesuj\u0105ce; przeplatane i pokazywane naprzemiennie &#8211; tworz\u0105 tempo do\u015b\u0107 powolne. Sama historia nie porywa od pocz\u0105tku, bohaterom trzeba da\u0107 nieco czasu. W skr\u00f3cie: po seansie jednego odcinka nie zechcemy od razu w\u0142\u0105czy\u0107 kolejnego. Dlatego warto da\u0107 \u201eNOS4A2\u201d szans\u0119 \u2013 po dw\u00f3ch odcinkach powinno by\u0107 jasne, czy to serial dla nas.<\/p>\n\n\n\n<p><em>W Polsce serial \u201eNOS4A2\u201d mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 na kanale AMC. Premiera 9 stycznia.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W Polsce serial \u201eNOS4A2\u201d mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 na kanale AMC. Premiera 9 stycznia.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":5436,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[448,7,9,13],"tags":[195,1241,600,1240],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5430"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5430"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5430\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5444,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5430\/revisions\/5444"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5436"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5430"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5430"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5430"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}