{"id":5540,"date":"2020-03-18T19:02:17","date_gmt":"2020-03-18T18:02:17","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5540"},"modified":"2020-03-18T20:05:42","modified_gmt":"2020-03-18T19:05:42","slug":"jak-bardzo-alternatywna-wizja-spisek-przeciwko-ameryce-hbo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2020\/03\/18\/jak-bardzo-alternatywna-wizja-spisek-przeciwko-ameryce-hbo\/","title":{"rendered":"Jak bardzo alternatywna wizja? – „Spisek przeciwko Ameryce” HBO"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

David Simon i HBO zaadaptowa\u0142o powie\u015b\u0107 Philipa Rotha, efekt porusza i daje do my\u015blenia. To te\u017c poza wszystkim kawa\u0142 \u015bwietnego kina obyczajowego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Simon, by\u0142y dziennikarz, jest jednym z najwybitniejszych scenarzyst\u00f3w, jakich nosi telewizja, tw\u00f3rc\u0105 kultowego „Prawa ulicy” („The Wire”), „Treme”, miniserialu „Kto si\u0119 odwa\u017cy” i serii „Kroniki Times Square”. \u0141\u0105czy je spo\u0142eczne zaci\u0119cie, przekonuj\u0105ce przedstawianie, jak procesy spo\u0142eczne i decyzje polityczne przek\u0142adaj\u0105 si\u0119 na losy konkretnych ludzi, troska o najdrobniejsze szczeg\u00f3\u0142y oraz \u015bwietnie napisani bohaterowie i bohaterki.<\/p>\n\n\n\n

Taki te\u017c jest „Spisek przeciwko Ameryce”, cho\u0107 tu Simon by\u0142, wraz ze swoim sta\u0142ym wsp\u00f3\u0142pracownikiem Edem Burnsem, zdolnym i precyzyjnym adaptatorem oraz producentem.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

W opublikowanej w 2004 r. powie\u015bci Roth przedstawia alternatywn\u0105 wizj\u0119 ameryka\u0144skiej historii. W 1940 r. wybory prezydenckie wygrywa nie Roosevelt, a Charles Lindbergh – bohater narodowy, pilot, kt\u00f3ry przelecia\u0142 Atlantyk, obok Forda najs\u0142awniejszy Amerykanin tamtych czas\u00f3w. I tak jak Ford – antysemita. Wybory wygrywa has\u0142ami izolacjonistycznymi i antywojennymi – co brzmi ju\u017c bardzo wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie.<\/p>\n\n\n\n

Co dla ameryka\u0144skich \u017byd\u00f3w oznaczaj\u0105 takie has\u0142a? I spotkania prezydenta z Hitlerem?<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

G\u0142\u00f3wnymi bohaterami s\u0105 cz\u0142onkowie \u017cydowskiej rodziny z Newark w New Jersey (Roth niejako sportretowa\u0142 tu w\u0142asn\u0105 rodzin\u0119, nawet imiona si\u0119 zgadzaj\u0105) i ich s\u0105siedzi. Z dnia na dzie\u0144 staj\u0105 si\u0119 Amerykanami drugiej kategorii. Ka\u017cdy radzi sobie w nowej sytuacji w inny spos\u00f3b, a tw\u00f3rcy dbaj\u0105 o to, by historia ka\u017cdego mia\u0142a czas wybrzmie\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Aktorzy za\u015b w pe\u0142ni wykorzystuj\u0105 szanse na stworzenie pog\u0142\u0119bionych postaci – od gwiazd (Winona Ryder, John Turturro, Zoe Kazan, Morgan Spector i Anthony Boyle) po dzieci i drugi plan. Wielkie wra\u017cenie robi\u0105 dopieszczone realia Ameryki lat 40. XX w. i narastaj\u0105ca atmosfera grozy i ko\u0144ca \u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n

Serial powstawa\u0142 jako komentarz do polityki Donalda Trumpa, izoluj\u0105cej Ameryk\u0119, ksenofobicznej, dziel\u0105cej jej obywateli na bardziej prawdziwych i mniej, schlebiaj\u0105cej bia\u0142emu ekstremizmowi. Ale dzi\u015b to koronawirus i powodowane strachem reakcje ludzi na siebie nawzajem oraz konieczno\u015b\u0107 zawieszenia cz\u0119\u015bci praw obywatelskich – buduj\u0105 nowy kontekst dla serialu i u\u0142atwiaj\u0105 wczucie si\u0119 w sytuacj\u0119 bohater\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Sze\u015bcioodcinkowy miniserial rozkr\u0119ca si\u0119 powoli, lepszy jest w drugiej po\u0142owie, wtedy te\u017c aktorzy pokazuj\u0105 pe\u0142ni\u0119 swojego mistrzostwa. <\/p>\n\n\n\n

„Spisek przeciwko Ameryce”, HBO i HBO GO, od 17 marca, 6 odc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

David Simon i HBO zaadaptowa\u0142o powie\u015b\u0107 Philipa Rotha, efekt porusza i daje do my\u015blenia. To te\u017c poza wszystkim kawa\u0142 \u015bwietnego kina obyczajowego.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":5552,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18],"tags":[914,1257,34,1258,1256],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5540"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5540"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5540\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5553,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5540\/revisions\/5553"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5552"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5540"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5540"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5540"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}