{"id":566,"date":"2014-06-23T14:39:45","date_gmt":"2014-06-23T12:39:45","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=566"},"modified":"2014-06-23T17:17:35","modified_gmt":"2014-06-23T15:17:35","slug":"podsluchy-i-inne-afery-dziennikarze-na-malym-ekranie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/06\/23\/podsluchy-i-inne-afery-dziennikarze-na-malym-ekranie\/","title":{"rendered":"Pods\u0142uchy i inne afery &#8211; dziennikarze na ma\u0142ym ekranie"},"content":{"rendered":"<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/newsroom3.png\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" title=\"newsroom3\" class=\"alignnone size-full wp-image-568\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/newsroom3.png\" alt=\"\" width=\"1000\" height=\"1000\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/newsroom3.png 1000w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/newsroom3-150x150.png 150w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/newsroom3-300x300.png 300w\" sizes=\"(max-width: 1000px) 100vw, 1000px\" \/><\/a>Obro\u0144cy demokracji, niepokorni recenzenci w\u0142adzy i dziennikarze wykl\u0119ci. Tak lubi\u0105 siebie widzie\u0107 cz\u0142onkowie \u201eczwartej w\u0142adzy\u201d. Popkultura widzi ich nieco inaczej \u2013 albo patrzy na nich jak na cynicznych manipulator\u00f3w, karierowicz\u00f3w i cmentarne hieny, albo te\u017c pokazuje ich jako nieco naiwnych samozwa\u0144c\u00f3w zbawiaj\u0105cych \u015bwiat. Na marginesie afery ta\u015bmowej i histerycznych dyskusji o wolno\u015bci s\u0142owa przypominamy najciekawszych serialowych dziennikarzy ostatnich lat.<br \/>\n<!--more--><br \/>\n<span style=\"text-decoration: underline;\"><strong>\u201eThe Hour<\/strong><\/span><strong>\u201d<\/strong> <strong>(Katarzyna Czajka)<\/strong><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Hour.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" title=\"The-Hour\" class=\"alignnone size-large wp-image-567\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Hour-1024x727.jpg\" alt=\"\" width=\"620\" height=\"440\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Hour-1024x727.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Hour-300x213.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Hour.jpg 1600w\" sizes=\"(max-width: 620px) 100vw, 620px\" \/><\/a>Serial w ca\u0142o\u015bci po\u015bwi\u0119cony pracy dziennikarzy informacyjnych w BBC w latach 50. i 60. Poniewa\u017c serial nadawany by\u0142 przez brytyjskiego nadawc\u0119, to i obraz dziennikarzy jest tu jak najbardziej pozytywny. Ideowi, nieust\u0119pliwi i odwa\u017cni &#8211; szukaj\u0105cy nowych temat\u00f3w, raportuj\u0105cy na bie\u017c\u0105co informacje ze \u015bwiata i co najwa\u017cniejsze &#8211; zawsze staraj\u0105cy si\u0119 poda\u0107 potwierdzone informacje. G\u0142\u00f3wni bohaterowie serialu dbaj\u0105 o now\u0105 jako\u015b\u0107 informacji &#8211; zar\u00f3wno tych politycznych, jak i spo\u0142ecznych. Podejmuj\u0105 si\u0119 tak\u017ce dzia\u0142a\u0144 \u015bledczych, niekiedy ryzykuj\u0105c utrat\u0105 \u017cycia lub zdrowia.<\/p>\n<p>Serial BBC to co\u015b pomi\u0119dzy marzeniem o idealistycznym dziennikarstwie a sentymentalnym obrazem czas\u00f3w, gdzie mo\u017cna by\u0142o jeszcze prze\u0142ama\u0107 informacyjne tabu czy znale\u017a\u0107 na antenie czas, \u017ceby porusza\u0107 tematy wa\u017cne spo\u0142ecznie. Serial daje te\u017c widzowi poczucie, \u017ce prawdziwy dziennikarz ma na celu nie tylko informowanie o tym, co si\u0119 na \u015bwiecie dzieje, ale tak\u017ce wykorzystywanie swojej pozycji, by uczyni\u0107 \u015bwiat lepszym. Do tego jeszcze wspomnienie o telewizji na \u017cywo, w kt\u00f3rej wszystko mog\u0142o si\u0119 zdarzy\u0107, sprawia, \u017ce \u201eThe Hour\u201d daje nam jedn\u0105 z ciekawszych telewizyjnych refleksji nad tym, jak zaw\u00f3d dziennikarza powinien wygl\u0105da\u0107. Niestety po dw\u00f3ch sezonach serial zosta\u0142 zdj\u0119ty z anteny ze wzgl\u0119du na nisk\u0105 popularno\u015b\u0107. Szkoda, bo by\u0142a to doskona\u0142a produkcja ze znakomitymi kreacjami aktorskimi.<\/p>\n<p><strong><span style=\"text-decoration: underline;\">\u201eNewsroom\u201d<\/span> (Marcin Zwierzchowski)<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/wC8ovJYAU3U\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><br \/>\nW dobie tabloid\u00f3w, spadaj\u0105cych nak\u0142ad\u00f3w prasy i rozwijaj\u0105cego si\u0119 szale\u0144czo internetu Aaron Sorkin (ten pan od \u201eThe Social Network\u201d) zrobi\u0142 dla HBO serial o ideale dziennikarstwa. U jego podstaw leg\u0142o pytanie: czy misj\u0105 prasy jest walka o odbiorc\u0119, czy informowanie? Na przyk\u0142adzie: w g\u0142\u00f3wnym wydaniu Wiadomo\u015bci czy Fakt\u00f3w powinien si\u0119 pojawi\u0107 materia\u0142 o kolejnej ods\u0142onie procesu \u201ematki Madzi\u201d, czy raczej raport o wydarzeniach politycznych na Bia\u0142orusi? Rzecz jasna w obecnych realiach na anten\u0119 trafi ten pierwszy.<\/p>\n<p>Uosobieniem sprzeciwu wobec takiego stanu rzeczy jest w \u201eNewsroomie\u201d wydawczyni ameryka\u0144skiego telewizyjnego programu informacyjnego News Night, Mackenzie MacHale (Emily Mortimer), kt\u00f3ra nak\u0142ania prezentera-gwiazd\u0119 Willa McAvoya (wybitny Jeff Daniels), by przesta\u0142 zajmowa\u0107 si\u0119 wykresami ogl\u0105dalno\u015bci i skupi\u0142 si\u0119 rzetelnym informowaniu widz\u00f3w. Serial jest zapisem walki o ten idea\u0142, a wi\u0119c zmaga\u0144 nie tylko z politykami czy biznesmenami, kt\u00f3rzy nagle znale\u017ali si\u0119 na ich celowniku, ale przede wszystkim z naciskami z wewn\u0105trz i presj\u0105, by schlebia\u0107 najni\u017cszym gustom.<\/p>\n<p>Jeszcze bardziej interesuj\u0105cy jest sezon drugi, w kt\u00f3rym Sorkin do postawionego wy\u017cej pytania doda\u0142 drugie: za jak\u0105 cen\u0119? Co wolno dziennikarzowi, kt\u00f3ry na przyk\u0142ad dowiedzia\u0142 si\u0119 czego\u015b nieoficjalnie? Czy reporter ma jedynie zbiera\u0107 i komentowa\u0107 fakty, czy posiadaj\u0105c pewn\u0105 wiedz\u0119, ma prawo je kreowa\u0107, w imi\u0119 wy\u017cszych racji? W \u015bwietle nap\u0119dzaj\u0105cej w ostatnich dniach polskie media afery wybitnie trafne jest tak\u017ce inne pytanie, od kt\u00f3rego ekipa News Night zaczyna selekcj\u0119 materia\u0142\u00f3w na anten\u0119: czy te informacje b\u0119d\u0105 przydatne dla wyborc\u00f3w? Odpowied\u017a ma odr\u00f3\u017cnia\u0107 pras\u0119 od tabloid\u00f3w.<\/p>\n<p><strong><span style=\"text-decoration: underline;\">\u201eState of Play<\/span>\u201d <\/strong><strong>(Katarzyna Czajka)<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/ykdlXRF4usA\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><br \/>\nSze\u015bcioodcinkowy serial po\u015bwi\u0119cony dziennikarzom \u015bledczym to kolejny przyk\u0142ad rzadkiej w Wielkiej Brytanii produkcji, gdzie dziennikarze \u015bledczy nie tylko odgrywaj\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119, ale s\u0105 te\u017c pokazani jako postaci pozytywne (cho\u0107 skomplikowane). Polityczny thriller by\u0142 chwalony za znakomit\u0105 gr\u0119 aktorsk\u0105 (komplementy zgarn\u0119li zw\u0142aszcza John Simm i Billy Nightly, odpowiednio w rolach dziennikarza i jego wydawcy), a tak\u017ce za precyzyjny scenariusz, pokazuj\u0105cy jak krok po kroku w czasie dziennikarskiego \u015bledztwa pojawiaj\u0105 si\u0119 nowe, coraz bardziej niepokoj\u0105ce w\u0105tki.<\/p>\n<p>Wielu krytyk\u00f3w i widz\u00f3w komentuj\u0105cych produkcj\u0119 wskazywa\u0142o, \u017ce poruszane w niej w\u0105tki \u2013 zar\u00f3wno zwi\u0105zane ze specyfik\u0105 pracy dziennikarzy, jak i z politycznymi aferami w Wielkiej Brytanii \u2013 s\u0105 niepokoj\u0105co bliskie \u017cycia. Serial doczeka\u0142 si\u0119 nawet Hollywoodzkiej ekranizacji, ale nie wzbudzi\u0142a ona takiego zachwytu jak doskonale napisany brytyjski serial. \u201eState of Play\u201d przyci\u0105ga widza przede wszystkim doskonale napisanymi niejednoznacznymi postaciami, kt\u00f3rych zabrak\u0142o w filmowej adaptacji. Co ciekawe, autor scenariusza Paul Abott przez kilka lat zapowiada\u0142 drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 historii, jednak nie dosz\u0142o do jej realizacji.<\/p>\n<p><strong><span style=\"text-decoration: underline;\">\u201eHouse of Cards\u201d<\/span> (Aneta Kyzio\u0142)<\/strong><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/House-of-Cards.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" title=\"House of Cards\" class=\"alignnone size-full wp-image-569\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/House-of-Cards.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"510\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/House-of-Cards.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/House-of-Cards-300x149.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/a>Obraz \u015bwiata medi\u00f3w w serialu Beau Willimona nie wszystkim dziennikarzom przypad\u0142 do gustu. \u201eGuardian\u201d w szyderczym tek\u015bciku zatytu\u0142owanym \u201eDlaczego wszyscy dziennikarze z <em>House of Cards<\/em> s\u0105 tak \u017ali w swoim fachu?\u201d pi\u0119tnowa\u0142 brak dziennikarskiej etyki, nieudolno\u015b\u0107, \u0142amanie prawa prasowego itd.<\/p>\n<p>W pierwszym sezonie jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych bohaterek serialu by\u0142a Zoe Barnes, m\u0142odziutka, ale ju\u017c cyniczna dziennikarka, sta\u017cystka fikcyjnej \u201eWashington Herald\u201d, maj\u0105cej si\u0119 kojarzy\u0107 z legendarn\u0105 \u201eWashington Post\u201d, kt\u00f3rej dziennikarze Bernstein i Woodward rozpracowali afer\u0119 Watergate. Szukaj\u0105ca swojej szansy w zawodzie Zoe proponuje senatorowi Francisowi Underwoodowi, \u017ce ch\u0119tnie przyjmie rol\u0119 pionka w prowadzonej przez polityka grze \u2013 wydrukuje ka\u017cdy kwit, kt\u00f3ry jej pu\u015bci, ka\u017cdy przeciek, kt\u00f3ry jej nada; \u017cadnych pyta\u0144 czy w\u0105tpliwo\u015bci. Bo w nowym dziennikarstwie nie liczy si\u0119 prawda, tylko dost\u0119p do informacji i szybko\u015b\u0107 jej podania, kt\u00f3re przek\u0142adaj\u0105 si\u0119 na cytowalno\u015b\u0107 medium, a ta \u2013 na reklamy. Prasa tradycyjna w tym wy\u015bcigu przegrywa z internetem. Dlatego Zoe, gdy ju\u017c dzi\u0119ki Frankowi stanie si\u0119 gwiazd\u0105, stare medium zamienia nowe, przenosz\u0105c si\u0119 ze swoim blogiem politycznym do serwisu Slugline.com. Tak\u0105 oto nieco zat\u0119ch\u0142\u0105 ju\u017c wizj\u0119 zderzenia starej, dobrej prasy ze z\u0142ym, cynicznym internetem zaserwowali nam tw\u00f3rcy \u201eHouse of Cards\u201d. W \u015bwietle dzisiejszej \u201eafery ta\u015bmowej\u201d, prowadzonej przez papierowy tygodnik \u201eWprost\u201d z u\u017cyciem swojej strony internetowej, brzmi to nawet jeszcze bardziej archaicznie.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/gBabKoHSErI\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><br \/>\nJednak dziennikarze dostaj\u0105 szans\u0119 odkupienia swoich win. Przypominaj\u0105 sobie o zawodowej etyce, rozpoczynaj\u0105 niezale\u017cne \u015bledztwo i ostatecznie to w\u0142a\u015bnie oni rusz\u0105 na odsiecz mordowanej przez polityk\u00f3w demokracji. Co prawda spos\u00f3b, w jaki dochodz\u0105 do prawdy, nie wszystkich przekonuje, ale co tam! Wa\u017cne, \u017ce jako dziennikarze zn\u00f3w jeste\u015bmy po w\u0142a\u015bciwej stronie mocy. Czy tradycyjne media, kt\u00f3rych twarz\u0105 staje si\u0119 kobieta, co jest ju\u017c XXI-wiecznym akcentem, uratuj\u0105 demokracj\u0119 z opa\u0142\u00f3w \u2013 oka\u017ce si\u0119 w trzecim sezonie, kt\u00f3rego kilka odcink\u00f3w wyre\u017cyseruje Agnieszka Holland. P\u00f3ki co \u201eniebo gwia\u017adziste nad nami, prawo moralne w nas\u201d, dziennikarzach. Przynajmniej dop\u00f3ki hacktywi\u015bci s\u0105 z nami.<\/p>\n<p><strong><span style=\"text-decoration: underline;\">&#8222;The Wire&#8221;<\/span> (Bartosz Staszczyszyn)<\/strong><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Wire.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" title=\"The Wire\" class=\"alignnone size-full wp-image-570\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Wire.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"576\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Wire.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/The-Wire-300x168.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/a>W mrocznym \u015bwiecie \u201eThe Wire\u201d nie ma \u015bwi\u0119tych kr\u00f3w (zupe\u0142nie jak w reklamowym sloganie tygodnika \u201eWprost\u201d), wielu jest za to nie\u015bwi\u0119tych ludzi. Dziennikarze nie s\u0105 wyj\u0105tkiem. Tak\u017ce w ich szeregach obok dobrodusznych poczciwc\u00f3w, chc\u0105cych spe\u0142nia\u0107 swoj\u0105 powinno\u015b\u0107 wobec spo\u0142ecze\u0144stwa, \u017ceruj\u0105 hieny, a granica mi\u0119dzy realizmem i cynizmem okazuje si\u0119 wyj\u0105tkowo cienka.<\/p>\n<p>David Simon, tw\u00f3rca \u201eThe Wire\u201d, stworzy\u0142 jedno z najbardziej ponurych serialowych uniwers\u00f3w w telewizji ostatnich lat. Kolejne z pi\u0119ciu sezon\u00f3w po\u015bwi\u0119cone by\u0142y policjantom i \u015bwiatu przest\u0119pczemu, zwi\u0105zkom zawodowym, lokalnej polityce, systemowi edukacji i\u2026 dziennikarstwu w\u0142a\u015bnie. Fina\u0142owy, pi\u0105ty sezon rozgrywa\u0142 si\u0119 mi\u0119dzy innymi w redakcji dziennika \u201eBaltimore Sun\u201d.<\/p>\n<p>David Simon, kt\u00f3ry sam by\u0142 przed laty dziennikarzem \u015bledczym, kre\u015bli\u0142 ponury portret swego dawnego zawodu. Znikaj\u0105ce reklamowe wp\u0142ywy zmuszaj\u0105 wydawc\u00f3w do redukcji zatrudnienia, a dobre artyku\u0142y i rzetelni dziennikarze oddaj\u0105 pole tym, kt\u00f3rzy \u0142atwo feruj\u0105 wyroki i zamiast \u017cmudnej pracy wybieraj\u0105 drog\u0119 na skr\u00f3ty.<\/p>\n<p>\u015awiate\u0142ka nadziei wydaj\u0105 si\u0119 coraz s\u0142absze. W najwi\u0119kszym dzienniku w Baltimore wci\u0105\u017c jeszcze pracuj\u0105 porz\u0105dni \u017curnali\u015bci pokroju Augustusa \u201aGusa\u2019 Haynesa (Clark Johnson), kt\u00f3ry pami\u0119ta o zawodowym etosie i ludzkiej uczciwo\u015bci. S\u0105 jednak tak zaj\u0119ci wspominaniem z\u0142otych czas\u00f3w dziennikarstwa i opowiadaniem anegdot sprzed lat, \u017ce zupe\u0142nie nie dostrzegaj\u0105 faktu, \u017ce cho\u0107 zamkn\u0119li si\u0119 w wie\u017cy z ko\u015bci s\u0142oniowej, w jej \u015bciany \u2013 by przywo\u0142a\u0107 malownicz\u0105 fraz\u0119 Flauberta &#8211; uderzaj\u0105 fale g\u00f3wna. Po drugiej stronie zawodowego frontu ju\u017c czaj\u0105 si\u0119 m\u0142odzi adepci dziennikarskiej sztuki &#8211; ca\u0142kowicie pozbawieni moralnego kr\u0119gos\u0142upa, sprzedajni i pozbawieni warto\u015bci. Jednym z nich jest Scott Templeton (Thomas McCarthy), zdolny pismak, kt\u00f3ry dla spe\u0142nienia ambicji posuwa si\u0119 do k\u0142amstw i staje si\u0119 narz\u0119dziem w r\u0119kach ludzi walcz\u0105cych o w\u0142adz\u0119.<\/p>\n<p><strong><span style=\"text-decoration: underline;\">&#8222;Broadchurch&#8221;<\/span> (Katarzyna Czajka)<\/strong><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/broadchurch-itv-series-1-2.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" title=\"broadchurch-itv-series-1-2\" class=\"alignnone size-full wp-image-571\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/broadchurch-itv-series-1-2.jpg\" alt=\"\" width=\"550\" height=\"366\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/broadchurch-itv-series-1-2.jpg 550w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2014\/06\/broadchurch-itv-series-1-2-300x199.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 550px) 100vw, 550px\" \/><\/a>Pisz\u0105c o \u017curnalistach w brytyjskiej telewizji, warto wspomnie\u0107 o w\u0105tku dziennikarza przeszkadzaj\u0105cego w \u015bledztwie serialowym policjantom. W &#8222;Boroadchurch&#8221; mamy dwa dziennikarskie \u015bwiaty. Z jednej strony ma\u0142\u0105 lokaln\u0105 gazet\u0119 zainteresowan\u0105 tajemnicz\u0105 \u015bmierci\u0105 w miasteczku, z drugiej dziennikark\u0119 przys\u0142an\u0105 z Londynu, kt\u00f3rej zale\u017cy przede wszystkim na tym, by dostarczy\u0107 odpowiednio poruszaj\u0105ce informacje do centrali. Tw\u00f3rcy serialu nie maj\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce dzia\u0142ania dziennikarzy nastawionych na sensacj\u0119 nie tylko utrudniaj\u0105 prowadzenie \u015bledztwa, ale mog\u0105 te\u017c mie\u0107 tragiczne skutki &#8211; zw\u0142aszcza w przypadku rzucania niepotwierdzonych oskar\u017ce\u0144. Nie trudno dostrzec, \u017ce taki spos\u00f3b przedstawiania dziennikarzy ma na celu ostrze\u017cenie widz\u00f3w, by nie ufali temu, co przeczytaj\u0105 w gazetach, ani te\u017c nie dali si\u0119 zwie\u015b\u0107 pozorom, \u017ce dziennikarz rzeczywi\u015bcie dzia\u0142a w ich  interesie.<\/p>\n<p>Co ciekawe, taka posta\u0107 pojawia si\u0119 w telewizji brytyjskiej bardzo cz\u0119sto, mo\u017cemy j\u0105 np. znale\u017a\u0107 w &#8222;Ripper Street&#8221;, gdzie wydawca gazety potrafi naruszy\u0107 integralno\u015b\u0107 miejsca zbrodni, by uzyska\u0107 lepsze zdj\u0119cie. Nachalnych i niekoniecznie godnych zaufania dziennikarzy znajdziemy w brytyjskiej telewizji sporo \u2013 nawet w produkcjach obyczajowych (dobrego zdania o ludziach zwi\u0105zanych z pras\u0105 nie ma ani scenarzysta \u201eDownton Abbey\u201d, ani \u201eMr. Selfridges\u201d, mimo \u017ce w obu historiach dziennikarze nie s\u0105 postaciami pierwszoplanowymi). Wydaje si\u0119, \u017ce to odbicie w popkulturze niech\u0119ci i braku ufno\u015bci do dziennikarzy obecnych w kulturze brytyjskiej od lat, a wzmocnionych chocia\u017cby przez afer\u0119 &#8222;News of The World&#8221;.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Obro\u0144cy demokracji, niepokorni recenzenci w\u0142adzy i dziennikarze wykl\u0119ci. Tak lubi\u0105 siebie widzie\u0107 cz\u0142onkowie \u201eczwartej w\u0142adzy\u201d. Popkultura widzi ich nieco inaczej \u2013 albo patrzy na nich jak na cynicznych manipulator\u00f3w, karierowicz\u00f3w i cmentarne hieny, albo te\u017c pokazuje ich jako nieco naiwnych samozwa\u0144c\u00f3w zbawiaj\u0105cych \u015bwiat. Na marginesie afery ta\u015bmowej i histerycznych dyskusji o wolno\u015bci s\u0142owa przypominamy najciekawszych [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10,14],"tags":[264,271,192,126,273,270,272],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/566"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=566"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/566\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":580,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/566\/revisions\/580"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=566"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=566"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=566"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}