{"id":5727,"date":"2020-06-20T12:39:13","date_gmt":"2020-06-20T10:39:13","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5727"},"modified":"2020-06-20T13:38:55","modified_gmt":"2020-06-20T11:38:55","slug":"the-mandalorian-czyli-inne-gwiezdne-wojny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2020\/06\/20\/the-mandalorian-czyli-inne-gwiezdne-wojny\/","title":{"rendered":"\u201eThe Mandalorian\u201d, czyli inne \u201eGwiezdne wojny\u201d"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"576\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter8-1024x576.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5728\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter8-1024x576.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter8-300x169.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter8-768x432.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Flagowa produkcja nowej (wci\u0105\u017c niedost\u0119pnej w Polsce) platformy Disney+ wprawdzie rozgrywa si\u0119 w uniwersum kultowych \u201eGwiezdnych wojen\u201d, oferuje jednak bardziej \u201eprzyziemn\u0105\u201d fabu\u0142\u0119, nieco westernow\u0105, pozbawion\u0105 mi\u0119dzygalaktycznych potyczek Rebelii z Imperium. I to dzia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Duch dzie\u0142a George\u2019a Lucasa jest rzecz jasna w \u201eThe Mandalorian\u201d obecny \u2013 w atmosferze rodem z Kina Nowej Przygody (\u201eGwiezdne wojny\u201d, \u201eIndiana Jones\u201d), w niezwyk\u0142ej mieszance akcji, humoru, grozy, opartej na silnych, charakterystycznych bohaterach. Jednocze\u015bnie nowy serial Disney+ podchodzi do dziedzictwa kosmicznej sagi du\u017co ciekawiej ni\u017c cho\u0107by nowa filmowa trylogia, bo nie miesza si\u0119 w mitologi\u0119 klanu Skywalker\u00f3w, nie pokazuje nowego rozdzia\u0142u w walce Rebelii z Imperium (co w filmach sprowadza\u0142o si\u0119 do powtarzania starych schemat\u00f3w) ani nie pompuje si\u0119 nadmiernie opowie\u015bciami o Wybra\u0144cach.<\/p>\n\n\n\n<p>Zamiast tego \u201eThe Mandalorian\u201d korzysta z bogactwa ras i lokacji, a wszystko, co znamy z film\u00f3w, tak\u017ce Imperium, traktuje jako doskona\u0142e fundamenty \u2013 filmowe \u201eGwiezdne wojny\u201d to wi\u0119c dla \u201eThe Mandalorian\u201d w du\u017cej mierze scenografia. (Je\u015bli chodzi o inspiracje wizualne, wydaje si\u0119, \u017ce produkcji Disney+ bli\u017cej do \u201e\u0141otra 1\u201d ni\u017c do g\u0142\u00f3wnych trylogii).<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"683\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/dims-1024x683.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5729\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/dims-1024x683.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/dims-300x200.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/dims-768x512.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/dims.jpg 1600w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>St\u0105d nowi bohaterowie, jak tytu\u0142owy \u0142owca nagr\u00f3d (Pedro Pascal), ale te\u017c \u015bwietny m\u0119drzec-mechanik-zrz\u0119da Kuill (g\u0142osu u\u017cycza Nick Nolte), charakterna Cara (znana z \u201eDeadpoola\u201d Gina Carano) oraz, oczywi\u015bcie, Dziecko vel Baby Yoda, czyli male\u0144ki, ale kluczowy bohater, kt\u00f3ry ju\u017c zd\u0105\u017cy\u0142 sta\u0107 si\u0119 fenomenem. St\u0105d, cho\u0107 w\u0105tek Mocy jest obecny, zamiast Jedi na pierwszym planie s\u0105 tytu\u0142owi Mandalorianie, niezr\u00f3wnani \u0142owcy nagr\u00f3d, po\u0142\u0105czeni kodeksem-filozofi\u0105, co w praktyce czyni z nich co\u015b na kszta\u0142t zakonu.<\/p>\n\n\n\n<p>\u201eThe Mandalorian\u201d robi wi\u0119c to, co przez dziesi\u0119ciolecia robili tw\u00f3rcy powie\u015bci czy komiks\u00f3w z uniwersum \u201eGwiezdnych wojen\u201d \u2013 rozszerza \u015bwiat, szuka nowych \u015bcie\u017cek, opowie\u015bci, bohater\u00f3w, czerpi\u0105c z orygina\u0142\u00f3w to, co najlepsze, ale w formie podstaw, a nie element\u00f3w kluczowych.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"576\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter2-1024x576.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-5730\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter2-1024x576.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter2-300x169.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/TheMandalorianChapter2-768x432.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>W przypadku produkcji Disney+ mo\u017cna tylko si\u0119 z\u017cyma\u0107, \u017ce fabularnie poszczeg\u00f3lne odcinki nie dor\u00f3wnuj\u0105 poziomowi kreacji bohater\u00f3w \u2013 to zazwyczaj proste opowie\u015bci, niekiedy a\u017c za bardzo pochylaj\u0105ce si\u0119 ku schematom westernu (obrona wioski). Z drugiej strony \u2013 je\u017celi celem pierwszego sezonu by\u0142o wprowadzenie bohater\u00f3w i rozstawienie \u201epionk\u00f3w na szachownicy\u201d, a drugi sezon tw\u00f3rczo rozwinie t\u0119 opowie\u015b\u0107 i zaserwuje nam co\u015b ciekawego \u2013 taki uk\u0142ad wydaje si\u0119 nad wyraz uczciwy.<\/p>\n\n\n\n<p>Zdj\u0119cia do drugiego sezonu \u201eThe Mandalorian\u201d trwaj\u0105, premiera zapowiedziana jest na pa\u017adziernik 2020 r. Mo\u017ce do tego czasu doczekamy si\u0119 w Polsce Disney+.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Flagowa produkcja nowej (wci\u0105\u017c niedost\u0119pnej w Polsce) platformy Disney+ wprawdzie rozgrywa si\u0119 w uniwersum kultowych \u201eGwiezdnych wojen\u201d, oferuje jednak bardziej \u201eprzyziemn\u0105\u201d fabu\u0142\u0119, nieco westernow\u0105, pozbawion\u0105 mi\u0119dzygalaktycznych potyczek Rebelii z Imperium. I to dzia\u0142a.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":5728,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,11,13,27],"tags":[1301,1299,600,1300,1298],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5727"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5727"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5727\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5734,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5727\/revisions\/5734"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5728"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5727"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5727"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5727"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}