{"id":5748,"date":"2020-06-24T13:56:02","date_gmt":"2020-06-24T11:56:02","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=5748"},"modified":"2020-06-26T22:47:22","modified_gmt":"2020-06-26T20:47:22","slug":"perry-mason-kryminal-noir-odswiezony","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2020\/06\/24\/perry-mason-kryminal-noir-odswiezony\/","title":{"rendered":"„Perry Mason” – krymina\u0142 noir od\u015bwie\u017cony"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Matthew Rhys przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 zagrania Perry’ego Masona, bo po streszczeniu historii by\u0142 bardzo ciekaw, jak scenarzy\u015bci zamierzaj\u0105 powi\u0105za\u0107 bohatera serialu z postaci\u0105 z literackiego pierwowzoru.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Faktycznie, wymi\u0119tego na zewn\u0105trz i przypominaj\u0105cego tykaj\u0105c\u0105 bomb\u0119 wewn\u0105trz Perry’ego z serialu HBO na pierwszy rzut oka niewiele \u0142\u0105czy z eleganckim i pozbawionym wybuja\u0142ego \u017cycia wewn\u0119trznego prawnikiem, kt\u00f3ry w latach 30. XX w. w Los Angeles z po\u015bwi\u0119ceniem i sukcesem broni klient\u00f3w oskar\u017canych o ci\u0119\u017ckie zbrodnie w powie\u015bciach i opowiadaniach Erle’a Stanleya Gardnera. Od 1933 do 1973 r. wysz\u0142o ich ponad 80, by\u0142y wielokrotnie przenoszone na du\u017cy i ma\u0142y ekran. Serial ma ambicje opowiedzenia historii tego bohatera, zanim sta\u0142 si\u0119 szanowanym prawnikiem – ma wi\u0119c by\u0107 swoistym prequelem kanonicznego dzie\u0142a Gardnera.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

A pocz\u0105tki Perry ma trudne. Poznajemy go na prze\u0142omie 1931 i 1932 r., gdy jako prywatny detektyw pr\u00f3buje si\u0119 utrzyma\u0107 na powierzchni przy pomocy nieprzynosz\u0105cych chluby zlece\u0144. Jego \u017cycie osobiste jest tak\u0105 sam\u0105 ruin\u0105 jak farma, kt\u00f3r\u0105 odziedziczy\u0142 po rodzicach i kt\u00f3rej uparcie nie chce sprzeda\u0107, pr\u00f3buj\u0105c ocali\u0107 szcz\u0105tki przesz\u0142o\u015bci w rozwijaj\u0105cym si\u0119 i pr\u0105cym do przodu mie\u015bcie. Do tego co rusz daje o sobie zna\u0107 trauma wojenna. A wszystko to mo\u017cna wyczyta\u0107 z twarzy i ubioru Perry’ego.<\/p>\n\n\n\n

Jest to wi\u0119c klasyczny bohater kina noir, tyle \u017ce w wersji wsp\u00f3\u0142czesnej, czyli wzbogacony o wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie istotne w\u0105tki oraz doci\u015bni\u0119ty do dechy – „doczo\u0142gany”, dom\u0119czony. A jednak g\u0142\u0119boko przyzwoity, tyle \u017ce operuj\u0105cy w niesprzyjaj\u0105cych przyzwoito\u015bci warunkach. W Kalifornii lat 30. Wielki Kryzys i szalej\u0105ca bieda \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 z Gor\u0105czk\u0105 Z\u0142ota i rozwojem kinematografii. Korupcja, przest\u0119pstwa, fortuny, sekty religijne i wielkie szo\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Wszystkie te elementy \u0142\u0105czy w sobie sprawa, kt\u00f3ra trafia si\u0119 Perry’emu w ramach zlecenia od zaprzyja\u017anionego z jego rodzin\u0105 adwokata (oscarowy John Lithgow) – a zaczyna si\u0119 od porwania i zab\u00f3jstwa kilkumiesi\u0119cznego ch\u0142opca.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Serial powstawa\u0142 z my\u015bl\u0105 o Robercie Downeyu Jr., pomys\u0142odawczyni\u0105 i producentk\u0105 by\u0142a \u017cona aktora Susan Downey (ostatecznie oboje zostali producentami obecnej wersji). Prace si\u0119 jednak przeci\u0105gn\u0119\u0142y, aktor ruszy\u0142 do innych zaj\u0119\u0107 i wtedy rol\u0119 zaproponowano Matthew Rhysowi, laureatowi Emmy za \u015bwietny, niedawno zako\u0144czony serial \u201eZaw\u00f3d: Amerykanin\u201d. Wizualnie przypomina Downeya, w nieco m\u0142odszej wersji, jest te\u017c \u015bwietnym aktorem i radzi sobie w realiach kina noir naprawd\u0119 nie\u017ale. Funduj\u0105c widzowi co pewien czas przyjemnie odci\u0105gaj\u0105ce od schematu niespodzianki.<\/p>\n\n\n\n

Do pomocy ma ciekawych kompan\u00f3w, od wsp\u00f3lnika w robocie detektywistycznej (Shea Whigham z „Zakazanego Imperium), po pilotk\u0119 Lupe (Veronica Falcon), kaznodziejk\u0119 siostr\u0119 Alice (Tatiana Maslany, pami\u0119tna z kilkunastu, je\u015bli nie kilkudziesi\u0119ciu wciele\u0144 w serialu „Orphan Black”) z Promiennego Zgromadzenia Boga czy policjanta Paula Drake’a (Chris Chalk z „Gotham”).<\/p>\n\n\n\n

Kalifornia lat 30. pokazana jest z rozmachem, wielkomiejsko i, co chyba rzadkie w gatunku noir, tak\u017ce wiejsko. Oraz wieloetnicznie. Jest mieszanka kultur i jest rasizm, jest mizoginia, s\u0105 g\u0142o\u015bne procesy s\u0105dowe i rosn\u0105ca – tak\u017ce w nich – rola medi\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Ca\u0142o\u015b\u0107 nie pretenduje do miana najoryginalniejszej rozrywki nowej dekady, ale jest porz\u0105dn\u0105 robot\u0105, a kilka scen potrafi mi\u0142o zaskoczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Dla fan\u00f3w epoki i kina gatunkowego – w tym samym HBO GO od niedawna mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 tak\u017ce „Dom grozy: Miasto Anio\u0142\u00f3w” („Penny Dreadful: City of Angels), (kampowy) horror i krymina\u0142 w jednym, z akcj\u0105 osadzon\u0105 w 1938 r. w Los Angeles, gdzie tajemnicz\u0105 i makabryczn\u0105 zbrodni\u0119 rozgryza malownicza para \u015bledczych: stary policyjny wyga o korzeniach \u017cydowskich i \u017c\u00f3\u0142todzi\u00f3b b\u0119d\u0105cy pierwszym w mie\u015bcie detektywem o korzeniach meksyka\u0144skich. I tu wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odegra sekta i charyzmatyczna siostra, tym razem o imieniu Molly.<\/p>\n\n\n\n

Perry Mason<\/strong>, scen. Rolin Jones i Ron Fitzgerald, HBO GO i HBO, od 22 czerwca w tygodniowych odst\u0119pach, 8 odcink\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Matthew Rhys przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 zagrania Perry’ego Masona, bo po streszczeniu historii by\u0142 bardzo ciekaw, jak scenarzy\u015bci zamierzaj\u0105 powi\u0105za\u0107 bohatera serialu z postaci\u0105 z literackiego pierwowzoru.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":5757,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,5,22,7,13],"tags":[34,152,1305,1304],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5748"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5748"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5748\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5772,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5748\/revisions\/5772"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5757"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5748"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5748"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5748"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}