{"id":6082,"date":"2021-01-01T16:00:54","date_gmt":"2021-01-01T15:00:54","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=6082"},"modified":"2021-01-01T22:35:44","modified_gmt":"2021-01-01T21:35:44","slug":"pokonani-czyli-co-canal-znalazl-w-gruzach-powojennego-berlina","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2021\/01\/01\/pokonani-czyli-co-canal-znalazl-w-gruzach-powojennego-berlina\/","title":{"rendered":"„Pokonani”, czyli co Canal+ znalaz\u0142 w gruzach powojennego Berlina"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Tw\u00f3rcy „Mostu na Sundem” wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 Skandynawi\u0119 zamienili na Berlin 1946 r. Z czterema strefami okupacyjnymi, tonami gruzu, zbrodniami i tajemnicami. Oraz gliniarzem z nowojorskiego Brooklynu w centrum akcji.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Podsumowania i po\u017cegnania roku ZOZO ju\u017c za nami. Na polityka.pl mo\u017cna m.in. znale\u017a\u0107 moj\u0105 dziesi\u0105tk\u0119 najlepszych seriali minionych 12 miesi\u0119cy oraz \u015bwie\u017cy odcinek podkastu kulturalnego<\/a> – ca\u0142ym dzia\u0142em podsumowujemy dobro i z\u0142o, kt\u00f3re przynios\u0142y polskiej kulturze.<\/p>\n\n\n\n

Podsumowywali (\u017cegnali i przep\u0119dzali) tak\u017ce serialowi tw\u00f3rcy. Na Netflixie w swoim stylu i z gwiazdami w obsadzie zrobili to Charlie Brooker i Annabell Jones („Gi\u0144, 2020!”) z tekstami jak ten: „Od marca lockdown wprowadzi\u0142o tyle kraj\u00f3w, \u017ce sta\u0142 si\u0119 najpopularniejsz\u0105 franczyz\u0105 od czasu Marvela”.<\/p>\n\n\n\n

Na Amazon Prime Video rok ZOZO widowiskowo \u017cegna\u0142y kobiece gwiazdy komedii – w kaplicy pogrzebowej. Niekt\u00f3re odchodz\u0105ce elementy wywo\u0142ywa\u0142y fal\u0119 \u0142ez (p\u0142aczem niezobowi\u0105zuj\u0105cy seks \u017cegna\u0142a Tiffany Haddish). Inne – westchnienie ulgi („obcis\u0142e spodnie odesz\u0142y z innymi normami spo\u0142ecznymi, jak noszenie stanik\u00f3w, nieobjadanie si\u0119, produktywno\u015b\u0107, regularny prysznic i oczywi\u015bcie wstyd”, m\u00f3wi\u0142a Rachel Brosnahan). Kolejne – sarkastyczne uwagi (ci wszyscy porz\u0105dni gliniarze z telewizyjnych seriali, „dobierani w pary typu gruby i chudy, stary i m\u0142ody, czy, jak m\u00f3wi\u0105 czarni, z\u0142y i z\u0142y”, drwi\u0142a Natasha Rothwell). Inne za\u015b nadziej\u0119 (przegrana Donalda Trumpa i ruchu Make America Great Again interpretowa\u0142a Sarah Silverman).<\/p>\n\n\n\n

Ale jest 1 stycznia i nic si\u0119 nie ko\u0144czy, nic si\u0119 nie zaczyna, s\u0105 kolejne serialowe premiery, kt\u00f3re zn\u00f3w same si\u0119 nie obejrz\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Canal+ niezmiennie lubi mi\u0119dzynarodowe koprodukcje, w kt\u00f3rych wielonarodowo\u015b\u0107 ekipy realizacyjnej ma odzwierciedlenie i uzasadnienie w akcji (np. w polsko-czesko-ukrai\u0144skiej „Zasadzie przyjemno\u015bci”). „Pokonanych” („Shadowplay”) zaludniaj\u0105 bohaterowie m\u00f3wi\u0105cy po niemiecku, angielsku i rosyjsku, bo Berlin po II wojnie \u015bwiatowej, gdzie toczy si\u0119 akcja, zosta\u0142 podzielony na cztery strefy okupacyjne. Dla akcji (przynajmniej w dw\u00f3ch pierwszych odcinkach, kt\u00f3re widzia\u0142am) najwa\u017cniejsze s\u0105 rozgrywki ameryka\u0144sko-radzieckie, k\u0142ad\u0105ce podwaliny pod zimn\u0105 wojn\u0119. Oraz odbudowa Niemiec po kl\u0119sce nazizmu.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Oba w\u0105tki – bardzo ciekawe i jeszcze telewizyjnie nieograne – s\u0105 tu niestety przywalone gruzem kryminalnych, zdartych schemat\u00f3w. I pytanie, czy si\u0119 z nich wygrzebi\u0105. Czasu nie ma du\u017co, bo produkcja liczy osiem odcink\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Wida\u0107 zw\u0142aszcza mocn\u0105 inspiracj\u0119 hitow\u0105 produkcj\u0105 „Babylon Berlin” stacji Sky (u nas pokazuje j\u0105 HBO, czekamy na czwarty sezon). Tam mamy Berlin mi\u0119dzywojenny, te\u017c b\u0119d\u0105cy miastem biedy, wyst\u0119pku i politycznych gier. Tu zn\u00f3w jest bieda i zbrodnie, ale w ruinach. W rolach g\u0142\u00f3wnych te\u017c wyst\u0119puj\u0105 policjant przybywaj\u0105cy do miasta z podw\u00f3jn\u0105 misj\u0105 – oficjaln\u0105 i ukryt\u0105 – oraz lokalna policjantka. Zn\u00f3w mamy w\u0105tek poszukiwania zaginionego brata, realizuj\u0105cego w tajemnicy w\u0142asne plany. Oraz Niemcy i Zwi\u0105zek Radziecki, nazizm i komunizm. R\u00f3\u017cnica polega na tym, \u017ce „Babylon Berlin”, oparty na ksi\u0105\u017ckach Volkera Kutchera, ma ciekawiej napisanych bohater\u00f3w, a pocz\u0105tkowe schematy znikaj\u0105 w trakcie rozwoju akcji. Czy „Pokonani” maj\u0105 takie ambicje?<\/p>\n\n\n\n

Intryga kryminalna dotyczy Engelmachera (Sebastian Koch), kr\u00f3la lokalnego podziemia, kt\u00f3ry do swoich gier wykorzystuje kobiety, a niepokorne morduje. Jego tropem pod\u0105\u017caj\u0105 niemieccy policjanci pod wodz\u0105 sprowadzonego z nowojorskiego Brooklynu Maxa McLaughlina (Taylor Kitsch z 2. sezonu „Detektywa”).<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Powojenny Berlin by\u0142 miastem kobiet – m\u0119\u017cczy\u017ani albo zgin\u0119li na froncie, albo byli w obozach jenieckich. Powr\u00f3t zaj\u0105\u0142 im kilka lat – kobiety wzi\u0119\u0142y wtedy na siebie wysi\u0142ek odgruzowania i odbudowy miasta. Jedn\u0105 z nich jest Elsie Garten (Nina Hoss), przed wojn\u0105 wyk\u0142adowczyni semiotyki na uniwersytecie, a w 1946 r. szefowa ma\u0142ego komisariatu w ameryka\u0144skiej zonie. Zlokalizowany jest w dawnym banku, jednym z nielicznych ocala\u0142ych budynk\u00f3w w zbombardowanym mie\u015bcie, a policjanci i policjantki z \u0142apanki nazywani s\u0105 „strachami na wr\u00f3ble” z powodu braku mundur\u00f3w i uzbrojenia, kt\u00f3re stanowi\u0105 drewniane nogi od sto\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Max obok wsp\u00f3\u0142pracy z Elsie na komisariacie prowadzi w\u0142asne \u015bledztwo w sprawie zaginionego brata, ma te\u017c raportowa\u0107 o sytuacji w mie\u015bcie wicekonsulowi USA Tomowi Franklinowi (Michael C. Hall, na chwil\u0119 przed powrotem na plan „Dextera”).<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Tw\u00f3rcy zapowiadaj\u0105 wa\u017cn\u0105 rol\u0119 serialowych kobiet – obok Elsie s\u0105 to brytyjska \u017cona Franklina, jakby \u017cywcem przeniesiona z czas\u00f3w przedwojennego „babilo\u0144skiego” Berlina, oraz dwie z ofiar Engelmachera. Na razie silniej jednak s\u0105 eksponowani bezwzgl\u0119dni Rosjanie, nieprzestrzegaj\u0105cy podzia\u0142u na strefy okupacyjne i morduj\u0105cy, kogo im si\u0119 podoba, jak im si\u0119 podoba i gdzie im si\u0119 podoba.<\/p>\n\n\n\n

Czy ca\u0142o\u015b\u0107 ma szans\u0119 u\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 w interesuj\u0105c\u0105 i wci\u0105gaj\u0105c\u0105 uk\u0142adank\u0119? Mam na razie w\u0105tpliwo\u015bci, g\u0142ownie z powodu szkicowo\u015bci bohater\u00f3w i opisywanej wy\u017cej wt\u00f3rno\u015bci kilku w\u0105tk\u00f3w. Ale ruiny wygl\u0105daj\u0105 przekonuj\u0105co i dobrze si\u0119 rymuj\u0105 z obecnym samopoczuciem wielu os\u00f3b.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Tw\u00f3rcy – M\u00e5ns M\u00e5rlind i Bj\u00f6rn Stein – poza zbrodniami i tajemnicami obiecuj\u0105 dawk\u0119 nadziei. \u201eWszystko si\u0119 spieprzy\u0142o, ale jest ten duch odbudowy i nowego porz\u0105dku\u201d – m\u00f3wi w promocyjnym wywiadzie dla Canal+ wsp\u00f3\u0142re\u017cyser Stein. Co jego osobi\u015bcie og\u00f3lnie podnosi na duchu, bo uczy, \u017ce po ka\u017cdym g\u00f3w…e, w jakie si\u0119 jako ludzko\u015b\u0107 wpakujemy, jednak potrafimy zakasa\u0107 r\u0119kawy, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 i zacz\u0105\u0107 od nowa.<\/p>\n\n\n\n

Brzmi jak motto nowego, 2021 r.?<\/p>\n\n\n\n

„Pokonani”<\/strong> (Shawdowplay), re\u017c. M\u00e5ns M\u00e5rlind i Bj\u00f6rn Stein, od 1 stycznia, na antenie Canal + Premium (godz. 21.00) i w Canal+ „telewizja przez internet”, 8 odc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tw\u00f3rcy „Mostu na Sundem” wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 Skandynawi\u0119 zamienili na Berlin 1946 r. Z czterema strefami okupacyjnymi, tonami gruzu, zbrodniami i tajemnicami. Oraz gliniarzem z nowojorskiego Brooklynu w centrum akcji.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":6089,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,28,22,9],"tags":[628,1339,1340],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6082"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6082"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6082\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6099,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6082\/revisions\/6099"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6089"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6082"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6082"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6082"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}