{"id":6142,"date":"2021-02-28T14:30:22","date_gmt":"2021-02-28T13:30:22","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=6142"},"modified":"2021-02-28T22:18:56","modified_gmt":"2021-02-28T21:18:56","slug":"ladnie-grzecznie-bez-emocji-serialowa-wersja-my-dzieci-z-dworca-zoo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2021\/02\/28\/ladnie-grzecznie-bez-emocji-serialowa-wersja-my-dzieci-z-dworca-zoo\/","title":{"rendered":"\u0141adnie, grzecznie, bez emocji – serialowa wersja „My, dzieci z dworca Zoo”"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

I bez sensu. Spisana przez dziennikarzy „Sterna” relacja nastoletniej Christiane F. z jej zmaga\u0144 z heroinowym na\u0142ogiem, opublikowana w 1978 r., doczeka\u0142a si\u0119 t\u0142umacze\u0144 na 30 j\u0119zyk\u00f3w, w Polsce kolejne wydania ukazuj\u0105 si\u0119 od lat 80., zosta\u0142a sfilmowana, do dzi\u015b w teatrach mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 jej sceniczne adaptacje. Dla widza serialu fenomen ksi\u0105\u017cki b\u0119dzie zagadk\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Ksi\u0105\u017ckowy pierwowz\u00f3r, w kt\u00f3rym Christiane jest kreowana na g\u0142os pokolenia – obok jej relacji s\u0105 g\u0142osy matki, policjanta, s\u0142u\u017cb spo\u0142ecznych – to historia o straconej generacji, o rodzinie i o pa\u0144stwie, kt\u00f3re zawiod\u0142y m\u0142odych i s\u0142abych. Tytu\u0142owy berli\u0144ski dworzec Zoo jest miejscem, w kt\u00f3rym w po\u0142owie lat 70. XX w. gromadzili si\u0119 m\u0142odzi – bohaterowie ksi\u0105\u017cki maj\u0105 ok. 13 lat – narkomani w poszukiwaniu dzia\u0142ki albo sposobu na jej op\u0142acenie. Kwit\u0142a pedofilska prostytucja. Z\u0142ote strza\u0142y w zarzyganych dworcowych kiblach by\u0142y codzienno\u015bci\u0105. Opisy upadku na heroinowe dno s\u0105 drastyczne, bo ca\u0142o\u015b\u0107 mia\u0142a te\u017c by\u0107 przestrog\u0105 przed narkotykami. W czasach mojego liceum do teatru na „My, dzieci z dworca zoo” chodzi\u0142y ca\u0142e szko\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

O\u015bmioodcinkow\u0105, niemieck\u0105, wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 produkcj\u0119, kt\u00f3r\u0105 od kilku dni mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 na HBO GO, z ksi\u0105\u017ck\u0105 \u0142\u0105czy tytu\u0142 i temat, ale ju\u017c jego uj\u0119cie jest diametralnie inne. Pocz\u0105tek jest tyle\u017c zaskakuj\u0105cy, co kompletnie idiotyczny. Christiane spotykamy w samolocie. Trwa impreza, dziewczyna jest wystylizowana na kr\u00f3low\u0105 \u017cycia, gdy zaczynaj\u0105 si\u0119 pot\u0119\u017cne turbulencje, jako jedyna jest wyluzowana. Dlaczego? „Jestem nie\u015bmiertelna” – wyja\u015bnia do kamery. Samolot l\u0105duje, a historia cofa si\u0119 o dekad\u0119. I jest tak samo wystylizowana i pozbawiona emocji jak bohaterka w pierwszej scenie.<\/p>\n\n\n\n

Bo serial Philippa Kadelbacha nie jest o narkomanii, tylko o dojrzewaniu. Jak tysi\u0105cpi\u0119\u0107setstodziewi\u0119\u0107set seriali o i dla m\u0142odzie\u017cy pokazywanych obecnie przez wszystkie stacje i platformy. Od najlepszych, np. „Euforii”, odr\u00f3\u017cnia si\u0119 na niekorzy\u015b\u0107. Bo jest ugrzeczniony, estetyzuje albo omija przemoc, owija w satynow\u0105 bawe\u0142n\u0119 na\u0142\u00f3g i upadek na dno. Zawieszony mi\u0119dzy przesz\u0142o\u015bci\u0105 (lata 70.) a wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci\u0105, nie komunikuje si\u0119 ani z emocjami starszych widz\u00f3w, ani dzisiejszych nastolatk\u00f3w. Nie ma smartfon\u00f3w i medi\u00f3w spo\u0142eczno\u015bciowych, kt\u00f3re determinuj\u0105 odbi\u00f3r \u015bwiata dzisiaj. A w zamian dostajemy odrealnion\u0105, u\u0142adzon\u0105, zuniwersalizowan\u0105 (?) wizj\u0119 Berlina.<\/p>\n\n\n\n

Opowie\u015b\u0107 skupia si\u0119 na sz\u00f3stce nastolatk\u00f3w, z r\u00f3\u017cnych \u015brodowisk, z r\u00f3\u017cnymi problemami, ale podobnie samotnych i wsp\u00f3lnie szukaj\u0105cych azylu w dyskotece Sound. Eksperymentuj\u0105cymi tam z narkotykami i wchodz\u0105cymi coraz g\u0142\u0119biej w na\u0142\u00f3g. Ale g\u0142\u00f3wnym motorem akcji s\u0105 uczucia: pierwsze zauroczenia, nieodwzajemnione mi\u0142o\u015bci, b\u00f3l odtr\u0105cenia, zdrady…<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

M\u0142odzi aktorzy graj\u0105 swoich bohater\u00f3w przekonuj\u0105co. Podobnie dobry jest drugi plan – rodziny, bliscy. Czasem na ekranie zamajaczy jaki\u015b kawa\u0142ek rzeczywisto\u015bci. Tyle \u017ce wszystko to nie wykracza poza „kino m\u0142odzie\u017cowe” w wersji zaledwie poprawnej. A przeboje Davida Bowiego, kt\u00f3re zdominowa\u0142y \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 pierwszych odcink\u00f3w, brzmi\u0105 jak product placement<\/em> reklamowany projektowanym odbiorcom serialu – pokoleniu, kt\u00f3re mog\u0142oby Bowiego nie zna\u0107.<\/p>\n\n\n\n

My, dzieci z dworca Zoo<\/strong> (Wir Kinder vom Bahnhof Zoo), re\u017c. Philipp Kadelbach, HBO GO, 8 odc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

I bez sensu. Spisana przez dziennikarzy „Sterna” relacja nastoletniej Christiane F. z jej zmaga\u0144 z heroinowym na\u0142ogiem, opublikowana w 1978 r., doczeka\u0142a si\u0119 t\u0142umacze\u0144 na 30 j\u0119zyk\u00f3w, w Polsce kolejne wydania ukazuj\u0105 si\u0119 od lat 80., zosta\u0142a sfilmowana, do dzi\u015b w teatrach mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 jej sceniczne adaptacje. Dla widza serialu fenomen ksi\u0105\u017cki b\u0119dzie zagadk\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":6150,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,13],"tags":[840,1350,1354],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6142"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6142"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6142\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6152,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6142\/revisions\/6152"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6150"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6142"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6142"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6142"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}