{"id":6163,"date":"2021-03-09T09:00:27","date_gmt":"2021-03-09T08:00:27","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=6163"},"modified":"2021-03-10T00:14:54","modified_gmt":"2021-03-09T23:14:54","slug":"wandavision-czyli-wielki-marvel-na-malym-ekranie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2021\/03\/09\/wandavision-czyli-wielki-marvel-na-malym-ekranie\/","title":{"rendered":"\u201eWandaVision\u201d, czyli wielki Marvel na ma\u0142ym ekranie"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"572\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/screenshot-csn.naekranie.pl-2021.03.08-23_36_27-1024x572.png\" alt=\"\" class=\"wp-image-6164\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/screenshot-csn.naekranie.pl-2021.03.08-23_36_27-1024x572.png 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/screenshot-csn.naekranie.pl-2021.03.08-23_36_27-300x168.png 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/screenshot-csn.naekranie.pl-2021.03.08-23_36_27-768x429.png 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Pierwszy serial \u015bci\u015ble zwi\u0105zany z niezwykle popularnym (i kasowym) Kinowym Uniwersum Marvela (Marvel Cinematic Universe) skupia si\u0119 na dwojgu mniej popularnych Avengersach: Wandzie Maximoff i syntezoidzie Visionie. Produkcja Disney+ to hermetyczna fabu\u0142a dla ich mi\u0142o\u015bnik\u00f3w, ale fanom Marvela te\u017c da du\u017co rado\u015bci.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Trzeba odnotowa\u0107, \u017ce Marvel szuka\u0142 tu nowej formu\u0142y dla swoich historii o superbohaterach. Wanda to wprawdzie kole\u017canka \u201ez pracy\u201d Iron Mana, Thora i Czarnej Wdowy, tu widzimy j\u0105 jednak przede wszystkim jako kobiet\u0119, kt\u00f3ra utraci\u0142a wszystko, co kocha\u0142a (wydarzenia z \u201eAvengers: Czas Ultrona\u201d i \u201eAvengers: Wojna bez granic\u201d). I kt\u00f3ra, jak si\u0119 okazuje, ma moc przywracania tego, co jej zabrano.<\/p>\n\n\n\n<p>Disney+ adaptuje \u2013 bardzo lu\u017ano \u2013 fabu\u0142\u0119, w kt\u00f3rej zrozpaczona Wanda, w komiksach znana jako pot\u0119\u017cna mutantka Scarlet Witch, u\u017cywa niezwyk\u0142ych zdolno\u015bci do stworzenia iluzji, alternatywnej rzeczywisto\u015bci. \u201eO\u017cywia\u201d zmar\u0142ych, a nawet tworzy nowe byty. Zamyka si\u0119 w swoim w pe\u0142ni kontrolowanym \u015bwiecie, tu ograniczonym do jednego miasteczka. Ale\u2026 zamyka si\u0119 czy zostaje zamkni\u0119ta? To pytanie le\u017cy u podstaw serialu.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"658\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/j-1024x658.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-6165\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/j-1024x658.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/j-300x193.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/j-768x493.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/j.jpg 1157w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Korzystaj\u0105c z niezwyk\u0142ej natury \u015brodowiska, w kt\u00f3rym jest Wanda, tw\u00f3rcy serialu &#8211; zw\u0142aszcza w pierwszych odcinkach &#8211; eksperymentuj\u0105 z form\u0105. Dostajemy wi\u0119c <em>de facto<\/em> nie opowie\u015b\u0107 o komiksowych herosach, ale ameryka\u0144skie seriale komediowe z lat 50. i 60. z nieco niepasuj\u0105cymi tu bohaterami. (Nawi\u0105zania do kultowych produkcji pojawiaj\u0105 si\u0119 te\u017c potem, cho\u0107 nie wybrzmiewaj\u0105 ju\u017c tak silnie).<\/p>\n\n\n\n<p>Motorem nap\u0119dowym akcji jest wzmo\u017cona czujno\u015b\u0107 i polowanie na wszelkie wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce prawdziwej natury miasteczka Westview.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"576\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/kathryn-hahn-wandavision-1024x576.jpeg\" alt=\"\" class=\"wp-image-6166\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/kathryn-hahn-wandavision-1024x576.jpeg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/kathryn-hahn-wandavision-300x169.jpeg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/kathryn-hahn-wandavision-768x432.jpeg 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>\u201eWandaVision\u201d to jednak nie eksperymentalny \u201eLegion\u201d, wi\u0119c w zasadzie szybko wracamy na znane tory opowie\u015bci superbohaterskich. Niemniej do samego ko\u0144ca jest to rzecz jak na Marvela bardzo kameralna, silnie oparta na psychice bohater\u00f3w, zw\u0142aszcza Wandy. To w\u0142a\u015bnie wyr\u00f3\u017cnia t\u0119 produkcj\u0119 od filmowych ods\u0142on MCU \u2013 postawienie w centrum osoby g\u0142\u0119boko zranionej, pr\u00f3buj\u0105cej sobie radzi\u0107 z nieludzkim b\u00f3lem. Wanda, du\u017co bardziej ni\u017c Thor czy Iron Man, jest nam bliska; \u0142atwiej zrozumie\u0107 nam kogo\u015b, kto pragnie szcz\u0119\u015bcia i rodziny, ni\u017c p\u00f3\u0142boga ciskaj\u0105cego pioruny z magicznego m\u0142otka albo miliardera w lataj\u0105cej zbroi.<\/p>\n\n\n\n<p>\u201eWandaVision\u201d to pi\u0119kna i smutna historia mi\u0142osna, budz\u0105ca tym wi\u0119kszy podziw, \u017ce rozgrywa si\u0119 mi\u0119dzy kobiet\u0105 a syntezoidem, czyli sztucznym, quasi-ludzkim tworem o twarzy w kolorze buraka. A jednak to dzia\u0142a, porusza, jest wiarygodne.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"576\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/wandavision-episode-4-teases-the-biggest-problem-facing-the_zrxx-1024x576.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-6167\" srcset=\"\/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/wandavision-episode-4-teases-the-biggest-problem-facing-the_zrxx-1024x576.jpg 1024w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/wandavision-episode-4-teases-the-biggest-problem-facing-the_zrxx-300x169.jpg 300w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/wandavision-episode-4-teases-the-biggest-problem-facing-the_zrxx-768x432.jpg 768w, \/seryjni\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/wandavision-episode-4-teases-the-biggest-problem-facing-the_zrxx.jpg 1921w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Disney+ nie proponuje zatem szumnie zapowiadanej rewolucji w \u015bwiecie seriali (mo\u017ce w pierwszych odcinkach, potem jest ju\u017c klasycznie), ale histori\u0119 atrakcyjn\u0105 dla fan\u00f3w Marvela (mo\u017cna sp\u0119dzi\u0107 godziny, wy\u0142apuj\u0105c wszystkie nawi\u0105zania) i z urzekaj\u0105cym w\u0105tkiem mi\u0142osnym. Do tego z bardzo dobr\u0105 obsad\u0105: od Elizabeth Olsem i Paula Bettany\u2019ego w rolach tytu\u0142owych, przez b\u0142yszcz\u0105c\u0105 talentem Kathryn Hahn, po sympatycznych Randalla Parka, Teyonah Paris i Kat Dennings.<\/p>\n\n\n\n<p><em>Serial \u201eWandaVision\u201d jest dost\u0119pny na platformie Disney+.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pierwszy serial \u015bci\u015ble zwi\u0105zany z niezwykle popularnym (i kasowym) Kinowym Uniwersum Marvela (Marvel Cinematic Universe) skupia si\u0119 na dwojgu mniej popularnych Avengersach: Wandzie Maximoff i syntezoidzie Visionie. Produkcja Disney+ to hermetyczna fabu\u0142a dla ich mi\u0142o\u015bnik\u00f3w, ale fanom Marvela te\u017c da du\u017co rado\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":6177,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,11,13,27],"tags":[1301,1358,600,432,1357],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6163"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6163"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6163\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6178,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6163\/revisions\/6178"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6177"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6163"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}