{"id":6388,"date":"2021-10-17T19:07:17","date_gmt":"2021-10-17T17:07:17","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=6388"},"modified":"2021-10-17T21:43:23","modified_gmt":"2021-10-17T19:43:23","slug":"zepsuta-firma-w-zepsutym-kraju-startuje-trzeci-sezon-sukcesji","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2021\/10\/17\/zepsuta-firma-w-zepsutym-kraju-startuje-trzeci-sezon-sukcesji\/","title":{"rendered":"Zepsuta firma w zepsutym kraju – startuje trzeci sezon „Sukcesji”"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Poprzednia ods\u0142ona korporacyjno-rodzinnych wojen Roy\u00f3w zgarn\u0119\u0142a mn\u00f3stwo nagr\u00f3d, a tw\u00f3rca serialu Jesse Armstrong na rozdaniu Emmy wyg\u0142osi\u0142 antypodzi\u0119kowania. Nie dzi\u0119kowa\u0142 populistyczno-nacjonalistycznym politykom i w\u0142a\u015bcicielom utrzymuj\u0105cych ich u w\u0142adzy korporacji medialnych. W nowym, pandemicznie op\u00f3\u017anionym sezonie ten temat te\u017c silnie wybrzmiewa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Akcja zaczyna si\u0119 tu\u017c po finale poprzedniej serii. Gdy Logan Roy (Brian Cox), przyci\u015bni\u0119ty do muru przez komisj\u0119 senack\u0105 i udzia\u0142owc\u00f3w firmy, rzuca na po\u017carcie syna. Kendall (Jeremy Strong) jako kozio\u0142 ofiarny ma wzi\u0105\u0107 na siebie win\u0119 za pogr\u0105\u017caj\u0105ce Roystar Wayco grzechy: molestowanie seksualne, gwa\u0142ty i morderstwa w wydziale rejs\u00f3w. W ostatniej chwili jednak, pr\u00f3buj\u0105c dowie\u015b\u0107 ojcu, \u017ce tak jak on potrafi by\u0107 „killerem”, publicznie denuncjuje nestora rodu.<\/p>\n\n\n\n

To rozp\u0119tuje wojn\u0119 domow\u0105. Kolejne odcinki przynosz\u0105 meldunki z wrogich oboz\u00f3w. Pokazuj\u0105, jak obie strony werbuj\u0105 szpieg\u00f3w i sprzymierze\u0144c\u00f3w – w najlepszym stylu Roy\u00f3w, mieszance perswazji, korupcji, szanta\u017cu i gr\u00f3\u017ab. A jednocze\u015bnie rodzina raz po raz musi si\u0119 jednoczy\u0107 ponad podzia\u0142ami, bo ich medialnemu molochowi stale grozi wrogie przej\u0119cie przez graczy r\u00f3wnie bezwzgl\u0119dnych co Royowie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Nowy sezon to wszystko to, do czego „Sukcesja” nas przyzwyczai\u0142a. Podr\u00f3\u017ce prywatnymi samolotami i helikopterami, kolumny limuzyn z przyciemnionymi szybami i drogie hotele. Epickie k\u0142\u00f3tnie z barokowo rozd\u0119tymi wyzwiskami i rzucane co chwila „fuck off” Logana. Humor skatologiczny i sytuacyjny. Groteska zmieszana z psychologiczn\u0105 g\u0142\u0119bi\u0105, brytyjsko\u015b\u0107 z ameryka\u0144sko\u015bci\u0105 i globalno\u015bci\u0105. Oraz wspania\u0142e aktorstwo.<\/p>\n\n\n\n

Dysfunkcyjna familia – do pewnego stopnia wzorowana na Rupercie Murdochu i jego rodzinie, w\u0142a\u015bcicielach News Corp., z m.in. stacj\u0105 Fox News – jest uosobieniem dysfunkcyjnego wsp\u00f3\u0142czesnego kapitalizmu. Z pulsuj\u0105cym na czerwono pytaniem, czy da si\u0119 go, w kolejnych pokoleniach, naprawi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Momenty podniesionego do pot\u0119gi cynizmu s\u0105siaduj\u0105 z chwilami ludzkich odruch\u00f3w, widok \u0142amanych (ponownie) charakter\u00f3w i zawiedzionych (kt\u00f3ry ju\u017c raz?) nadziei budzi wsp\u00f3\u0142czucie. A wtedy bohaterowie, kt\u00f3rych w\u0142a\u015bnie zd\u0105\u017cyli\u015bmy (zn\u00f3w) polubi\u0107, robi\u0105 albo m\u00f3wi\u0105 co\u015b takiego, co powoduje, \u017ce czujemy si\u0119 z t\u0105 nasz\u0105 empati\u0105 jak ostatni naiwniacy. I tak do nast\u0119pnego razu. Jesse Armstrong nie tylko ze swoimi bohaterami bawi si\u0119 w kotka i myszk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Istnieje fanowska teoria, wedle kt\u00f3rej ka\u017cdy sezon to historia wzlotu i upadku kolejnego kandydata i kandydatki do tytu\u0142owej sukcesji. Teorii tej showrunner serii zaprzecza, jednak argument\u00f3w na jej trafno\u015b\u0107 nie brakuje, a nowy sezon dorzuca kolejne. „Sukcesja” to serial o wielu rzeczach, psychologiczne obserwacje s\u0105 tu r\u00f3wnie ciekawe i wa\u017cne co socjologiczne. Jest i \u015bwietna, zabawna satyra na bogaczy, i traktat o korumpuj\u0105cej i uwodz\u0105cej sile przywileju, opowie\u015b\u0107 o szkodliwo\u015bci systemu opartego na nieko\u0144cz\u0105cej si\u0119 rywalizacji, o rodzinie, o kapitalizmie, o upupieniu, syndromie sztokholmskim i niemocy.<\/p>\n\n\n\n

Ale w tym sezonie najsilniej (przynajmniej w pierwszych siedmiu odcinkach, kt\u00f3re widzia\u0142am) wybrzmiewa temat polityki. Armstrong by\u0142 przed laty wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 brytyjskiego satyrycznego sitcomu politycznego „The Thick of It”, kt\u00f3ry doczeka\u0142 si\u0119 filmowego spin-offu „Zap\u0119tleni”, a tak\u017ce ameryka\u0144skiej wersji – g\u0142o\u015bnego sitcomu „Figurantka” („Veep”). W trzecim sezonie „Sukcesji” to jego bezlitosne spojrzenie na polityk\u0119 wraca. I powoduje, \u017ce ciarki (strachu i obrzydzenia) przechodz\u0105 po plecach.<\/p>\n\n\n\n

Sukcesja 3<\/strong> (Succession 3), scen. Jesse Armstrong, HBO i HBO GO, od 18 pa\u017adziernika, 9 odc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Poprzednia ods\u0142ona korporacyjno-rodzinnych wojen Roy\u00f3w zgarn\u0119\u0142a mn\u00f3stwo nagr\u00f3d, a tw\u00f3rca serialu Jesse Armstrong na rozdaniu Emmy wyg\u0142osi\u0142 antypodzi\u0119kowania. Nie dzi\u0119kowa\u0142 populistyczno-nacjonalistycznym politykom i w\u0142a\u015bcicielom utrzymuj\u0105cych ich u w\u0142adzy korporacji medialnych. W nowym, pandemicznie op\u00f3\u017anionym sezonie ten temat te\u017c silnie wybrzmiewa.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":6402,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,18,21,7,9],"tags":[34,840,1396,1395,1394],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6388"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6388"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6388\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6403,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6388\/revisions\/6403"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6402"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6388"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6388"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6388"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}