{"id":6404,"date":"2021-10-22T12:41:53","date_gmt":"2021-10-22T10:41:53","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=6404"},"modified":"2021-10-22T16:00:30","modified_gmt":"2021-10-22T14:00:30","slug":"the-office-pl-przedstawiciel-rzadko-wystepujacego-gatunku-polskiej-komedii-smiesznej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2021\/10\/22\/the-office-pl-przedstawiciel-rzadko-wystepujacego-gatunku-polskiej-komedii-smiesznej\/","title":{"rendered":"„The Office PL”, przedstawiciel rzadko wyst\u0119puj\u0105cego gatunku: polskiej komedii \u015bmiesznej"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Wiadomo\u015b\u0107 o realizacji polskiej wersji sitcomu „The Office” („Biuro”) – jednego z najpopularnieszych seriali wszech czas\u00f3w i \u015bwiatowego hitu pandemicznych lockdown\u00f3w – raczej mrozi\u0142a, ni\u017c wzbudza\u0142a ekscytacj\u0119. Ca\u0142y dost\u0119pny ju\u017c sezon wywo\u0142uje inne reakcje: zdziwienie i uczucie ulgi.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Zdziwienie typu „ale po co?” stopniowo ust\u0119puje miejsca zdziwieniu typu „ca\u0142kiem niez\u0142e”. To efekt i niez\u0142ej realizacji, i \u015bwietnego aktorstwa, ale mo\u017ce przede wszystkim tego, \u017ce polska wersja nie jest kopi\u0105 \u015bwietnej brytyjskiej produkcji czy jeszcze \u015bwietniejszej ameryka\u0144skiej odnowy, tylko osadzon\u0105 w naszych realiach wariacj\u0105 na temat.<\/p>\n\n\n\n

Biuro firmy handluj\u0105cej papierem na ameryka\u0144skiej prowincji sta\u0142o si\u0119 biurem Kropliczanki w Siedlcach, firmy sprzedaj\u0105cej wod\u0119. Zdj\u0119cia kr\u0119cono w warszawskich biurach dawnej fabryki FSO. Micha\u0142 Holc (Piotr Polak) jest m\u0142odsz\u0105 wersj\u0105 Michaela Scotta (Steve Carell), ale tak jak on pozbawion\u0105 autorefleksji i empatii, po\u017ceran\u0105 przez pragnienie akceptacji i mi\u0142o\u015bci. W ramach r\u00f3wnouprawnienia i w bonusie polski serial dorzuca kobiec\u0105 wersj\u0119 Micha\u0142a – Patrycj\u0119 (Vanessa Aleksander). Jak sama o sobie m\u00f3wi: ma wszelkie atrybuty kobiety sukcesu – opr\u00f3cz sukcesu.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Jednym z motor\u00f3w „The Office” by\u0142 konflikt sympatycznego luzaka Jima z kostycznym, s\u0142u\u017calczym i momentami psychopatycznym Dwightem. W polskiej wersji Dwight zmieni\u0142 si\u0119 w Darka Wasiaka (Adam Woronowicz) i zosta\u0142 niekwestionowanym kr\u00f3lem tej imprezy.<\/p>\n\n\n\n

Bez mrugni\u0119cia okiem wyg\u0142asza kwestie typu: „M\u0142odzi s\u0105 dzisiaj rozpuszczeni. Za moich czas\u00f3w nie by\u0142o jajka niespodzianki. By\u0142y jajka na twardo i jajka na mi\u0119kko. A jak mama mia\u0142a ugotowa\u0107 na mi\u0119kko, a wysz\u0142o na twardo – to wtedy by\u0142a niespodzianka. A potem i tak wkracza\u0142o SB i wszystkich zgarnia\u0142o”. Czy: „Za moich czas\u00f3w nie by\u0142o LGBT. By\u0142o KGB. I to te\u017c nie byli ludzie, tylko ideologia”.<\/p>\n\n\n\n

Zderzenie r\u00f3wnolatk\u00f3w o przeciwnych charakterach z orygina\u0142u, w wersji Franek (Miko\u0142aj Matczak) – Darek, zmienia si\u0119 w histori\u0119 pokoleniow\u0105: generacja Z kontra boomerzy. I przenosi serial we wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Orygina\u0142 porusza\u0142 kontrowersyjne kwestie, Michael Scott nie pomin\u0105\u0142 \u017cadnej okazji do powielenia stereotyp\u00f3w rasowych i to\u017csamo\u015bciowych, zawsze zreszt\u0105 w dobrej wierze i z odwrotnym do zamierzonego skutkiem. I w polskiej wersji jest podobnie, a do tego jest np. „obrona krzy\u017ca”. Oraz kilka innych celnych obserwacji spo\u0142ecznych ubranych w form\u0119 bohater\u00f3w, kt\u00f3rych stopniowo zaczynamy lubi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Czy wszystko si\u0119 uda\u0142o? Nie. Mnie nie do ko\u0144ca przekona\u0142 rozci\u0105gni\u0119ty na ca\u0142y sezon w\u0105tek go\u015bcinnej gwiazdy. S\u0105 te\u017c momenty przestoju, kiedy – mimo \u017ce odcinki s\u0105 p\u00f3\u0142godzinne – r\u0119ka sama w\u0119druje po smartfona.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ale. Humor typu cringe – \u015bwiadomie miksuj\u0105cy \u015bmiech z \u017cenad\u0105 – nie by\u0142 dot\u0105d siln\u0105 stron\u0105 polskich komedii. Je\u015bli si\u0119 wydarza\u0142, to raczej jako wypadek przy pracy. 12-odcinkowy pierwszy sezon „The Office PL” jest dowodem na zmiany i w tej dziedzinie. Po gatunku „polska komedia romantyczna”, w kt\u00f3rej to nazwie przez d\u0142ugi czas tylko pierwszy cz\u0142on odpowiada\u0142 prawdzie, odradza si\u0119 w naszym kraju gatunek komedii \u015bmiesznej. Na razie na licencji, ale za to bez cudzys\u0142owu. I to przynosi ulg\u0119.<\/p>\n\n\n\n

The Office PL<\/strong>, scen. \u0141ukasz Sychowicz, Jakub Ru\u017cy\u0142\u0142o, Mateusz Zimnowodzki, re\u017c. Maciej Bochniak, canalplus.com, Canal+, 12 odc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wiadomo\u015b\u0107 o realizacji polskiej wersji sitcomu „The Office” („Biuro”) – jednego z najpopularnieszych seriali wszech czas\u00f3w i \u015bwiatowego hitu pandemicznych lockdown\u00f3w – raczej mrozi\u0142a, ni\u017c wzbudza\u0142a ekscytacj\u0119. Ca\u0142y dost\u0119pny ju\u017c sezon wywo\u0142uje inne reakcje: zdziwienie i uczucie ulgi.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":6413,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,21],"tags":[1272,628,1398,1150,1397],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6404"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6404"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6404\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6415,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6404\/revisions\/6415"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6413"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6404"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6404"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6404"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}