{"id":6429,"date":"2021-12-19T14:16:45","date_gmt":"2021-12-19T13:16:45","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=6429"},"modified":"2021-12-20T13:27:59","modified_gmt":"2021-12-20T12:27:59","slug":"wiedzmin-netflixa-coz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2021\/12\/19\/wiedzmin-netflixa-coz\/","title":{"rendered":"„Wied\u017amin” Netflixa, c\u00f3\u017c…"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Drugi sezon „Wied\u017amina” odbiera resztki nadziei tym, kt\u00f3rzy jeszcze wierzyli, \u017ce serial Netflixa mo\u017ce po zmianach dor\u00f3wna\u0107 prozie Sapkowskiego. Chyba nigdy takich ambicji nie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

Lauren S. Hissrich z ekip\u0105 poprawi\u0142a kilka b\u0142\u0119d\u00f3w pierwszego sezonu, ale g\u0142\u00f3wnie te realizacyjne, wynikaj\u0105ce z braku odpowiedniego bud\u017cetu: s\u0105 pi\u0119kne (z powod\u00f3w covidowych g\u0142\u00f3wnie brytyjskie) plenery, jest wi\u0119cej lepszej scenografii, s\u0142ynne zbroje nilfgaardzkiej armii nie wygl\u0105daj\u0105 ju\u017c tak tandetnie, a potwory robi\u0105 odpowiednie wra\u017cenie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Scenariusz ju\u017c tak nie rzuca bohaterami po rozmaitych \u015bcie\u017ckach czasowych, dezorientuj\u0105c widza (pojawia si\u0119 nawet na ten temat \u017cart). Pod tym wzgl\u0119dem wida\u0107 zreszt\u0105 pewn\u0105 konsekwencj\u0119 – pierwszy sezon, oparty g\u0142\u00f3wnie na „Opowiadaniach” Sapkowskiego, by\u0142 ekspozycj\u0105, osiem odcink\u00f3w s\u0142u\u017cy\u0142o przedstawieniu bohater\u00f3w, pokazaniu, co ich doprowadzi\u0142o do punktu, w kt\u00f3rym zaczyna si\u0119 prawdziwa opowie\u015b\u0107. A tej pocz\u0105tkiem jest sezon drugi, oparty w du\u017cej mierze na pierwszej cz\u0119\u015bci wied\u017ami\u0144skiej sagi – „Krwi elf\u00f3w”.<\/p>\n\n\n\n

I na tym dobre wiadomo\u015bci si\u0119 w zasadzie ko\u0144cz\u0105. W zasadzie, bo do plus\u00f3w adaptacji Netflixa mo\u017cna jeszcze zaliczy\u0107 niez\u0142\u0105 rol\u0119 Freyi Allan, kt\u00f3rej Ciri jest g\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0105 sezonu. Je\u015bli oczywi\u015bcie przymkn\u0105\u0107 oko na fakt, \u017ce jest starsza od literackiego pierwowzoru, wygl\u0105da ca\u0142kiem doro\u015ble, a traktowana jest jak dziecko.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Reszt\u0119 – czyli scenariusz – ju\u017c komplementowa\u0107 trudno. Bo tu w stosunku do pierwszego sezonu wielkich zmian nie ma. Je\u015bli pod wzgl\u0119dem wizji \u015bwiata, obserwacji spo\u0142ecznych czy politycznych, j\u0119zyka i \u017cart\u00f3w „Wied\u017amin” Sapkowskiego jest tr\u00f3jwymiarowy, to „The Witcher” Netflixa jest jego wersj\u0105 2D, uproszczon\u0105, sp\u0142aszczon\u0105, dos\u0142own\u0105, wyk\u0142adan\u0105 kawa na \u0142aw\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Henry Cavill w wywiadach opowiada\u0142, \u017ce walczy\u0142, by w tym sezonie Geralt by\u0142 bli\u017cszy ksi\u0105\u017ckowemu ni\u017c, jak dotychczas, temu z gier CD Projektu. \u017beby porozumiewa\u0142 si\u0119 ze \u015bwiatem nie tylko za pomoc\u0105 pomruk\u00f3w. Efekt niestety nie powala, pojawia si\u0119 patetyzm i z\u0142ote my\u015bli, do Sapkowskiego wci\u0105\u017c daleko.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Najs\u0142abiej wypad\u0142y sceny na dworach kr\u00f3lewskich i w Aretuzie – migawkowo pokazywani magowie i kr\u00f3lowie, knuj\u0105cy i opracowuj\u0105cy strategie przej\u0119cia w\u0142adzy nad Kontynentem, to pozbawione wyrazu pop\u0142uczyny po „Grze o tron”. Bez bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy zapadaliby w pami\u0119\u0107 i kogokolwiek obchodzili. Troch\u0119 podobnie jest zreszt\u0105 ze scenami w Kaer Morhen – wied\u017amini nie maj\u0105 nic ciekawego do zaprezentowania, Vesemira nie wy\u0142\u0105czaj\u0105c. Troch\u0119 lepiej sprawa wygl\u0105da z cz\u0119\u015bci\u0105 przygodow\u0105, kt\u00f3r\u0105 w tym sezonie zapewnia Yennefer (z pomoc\u0105 Jaskra). Tu przynajmniej pojawia si\u0119 ruch, troch\u0119 humoru, przeb\u0142yski l\u017cejszego tonu.<\/p>\n\n\n\n

W opublikowanym na polityka.pl<\/a> wywiadzie Freya Allan m\u00f3wi\u0142a mi, \u017ce warto czeka\u0107 na fina\u0142 – ostatni odcinek to niesamowita jazda. I nie przesadza\u0142a: jazda jest, szale\u0144stwo te\u017c, horror w wersji gore pe\u0142n\u0105 g\u0119b\u0105. To najlepszy moment sezonu i chyba te\u017c dow\u00f3d na to, \u017ce serial Hissrich nie ma zamiaru by\u0107 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c przeci\u0119tn\u0105 fantasy i chyba nigdy nie mia\u0142.<\/p>\n\n\n\n

U Sapkowskiego fantasy by\u0142a sztafa\u017cem, finezyjnym kostiumem, w kt\u00f3ry ubiera\u0142 prawdziwy \u015bwiat i jego problemy. W serii Netflixa za bajaniami o przeznaczeniu, starszej krwi i koniunkcji sfer nic nie stoi, no, mo\u017ce poza do\u015b\u0107 banalnymi konstatacjami o potrzebie i sile rodziny. Nie by\u0142by to mo\u017ce tak du\u017cy problem, gdyby\u015bmy w zamian dostali co\u015b innego – np. wci\u0105gaj\u0105c\u0105 rozrywk\u0119, nie musi by\u0107 m\u0105dra.<\/p>\n\n\n\n

Wied\u017amin 2<\/strong> (The Witcher 2), Netflix, 8 odc.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Drugi sezon „Wied\u017amina” odbiera resztki nadziei tym, kt\u00f3rzy jeszcze wierzyli, \u017ce serial Netflixa mo\u017ce po zmianach dor\u00f3wna\u0107 prozie Sapkowskiego. Chyba nigdy takich ambicji nie by\u0142o. Lauren S. Hissrich z ekip\u0105 poprawi\u0142a kilka b\u0142\u0119d\u00f3w pierwszego sezonu, ale g\u0142\u00f3wnie te realizacyjne, wynikaj\u0105ce z braku odpowiedniego bud\u017cetu: s\u0105 pi\u0119kne (z powod\u00f3w covidowych g\u0142\u00f3wnie brytyjskie) plenery, jest wi\u0119cej lepszej […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":6447,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,19,13],"tags":[1406,1405,197,1403,1404],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6429"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6429"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6429\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6448,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6429\/revisions\/6448"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6447"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6429"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6429"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6429"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}