{"id":884,"date":"2014-09-24T18:12:29","date_gmt":"2014-09-24T16:12:29","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=884"},"modified":"2014-09-24T18:35:32","modified_gmt":"2014-09-24T16:35:32","slug":"downton-bez-zmian-premiera-5-sezonu-downton-abbey","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/09\/24\/downton-bez-zmian-premiera-5-sezonu-downton-abbey\/","title":{"rendered":"Downton bez zmian – premiera 5. sezonu \u201eDownton Abbey”"},"content":{"rendered":"

\"enhanced-buzz-wide-11843-1411053968-7\"<\/a>\u201eDownton Abbey” to serial, kt\u00f3rego popularno\u015b\u0107 stanowi ciekawy fenomen. Napisany przez brytyjskiego arystokrat\u0119 serial zdoby\u0142 spor\u0105 popularno\u015b\u0107 w Anglii i bez por\u00f3wnania wi\u0119ksz\u0105 w Stanach Zjednoczonych, staj\u0105c si\u0119 symbolem brytyjskiej telewizji za oceanem. <\/p>\n

Jednocze\u015bnie po pierwszym sezonie \u2013 bardzo entuzjastycznie przyj\u0119tym zar\u00f3wno przez widz\u00f3w, jak i przez krytyk\u0119 – produkcja znacznie obni\u017cy\u0142a poziom. Teraz po premierze pierwszego odcinka pi\u0105tego sezonu czas zada\u0107 sobie pytanie, dok\u0105d zmierzaj\u0105 scenarzy\u015bci i czy widzowie b\u0119d\u0105 chcieli za nimi pod\u0105\u017ca\u0107. (SPOILERY)
\n
\nPierwszy odcinek pi\u0105tego sezonu doskonale pokazuje problemy serialu. Z jednej strony znalaz\u0142y si\u0119 tu w\u0105tki, kt\u00f3re maj\u0105 nam pokaza\u0107 zmieniaj\u0105ce si\u0119 czasy (jest ju\u017c 1924, czyli od\u00a0pierwszego sezonu serialu min\u0119\u0142o 12 lat!) \u2013 lokalny komitet organizuj\u0105cy obchody rocznicy I wojny \u015bwiatowej woli przewodnictwo zas\u0142u\u017conego kamerdynera ni\u017c lokalnego posiadacza ziemskiego. Podczas uroczystej kolacji obok dobrze urodzonych zasi\u0105dzie te\u017c lokalna nauczycielka, kt\u00f3ra bez skr\u0119powania podzieli si\u0119 pogl\u0105dami politycznymi. Lady Mary, wybieraj\u0105c kandydata na m\u0119\u017ca, b\u0119dzie chcia\u0142a pozna\u0107 go nieco lepiej, ni\u017c zak\u0142adaj\u0105 konwenanse. <\/p>\n

Wszystko to ma nas przekona\u0107, \u017ce odk\u0105d Lord Grantham otrzyma\u0142 telegraf o wypadku Titanica, \u015bwiat zmieni\u0142 si\u0119 ca\u0142kowicie i nasi bohaterowie \u017cyj\u0105 ju\u017c w zupe\u0142nie nowej rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n

Problem w tym, \u017ce sami tw\u00f3rcy z jednej strony chc\u0105 pokaza\u0107 zmieniaj\u0105cy si\u0119 \u015bwiat, z drugiej\u00a0– kusi ich napisanie laurki dla dobrych dawnych czas\u00f3w. I tak siedz\u0105ca przy stole nauczycielka oka\u017ce si\u0119 niegrzeczna, zupe\u0142nie nie szanuj\u0105c konwenans\u00f3w (czym budzi raczej niech\u0119\u0107 ni\u017c sympati\u0119, mimo \u017ce jej postulaty powinny by\u0107 bardzo bliskie wsp\u00f3\u0142czesnemu widzowi), lord b\u0119dzie smutny, \u017ce nie dosta\u0142 miejsca w komitecie, ale oczywi\u015bcie zachowa si\u0119 bardzo honorowo i szlachetnie. Wsp\u00f3lny wypad Lady Mary i Lord Gillinghama zostanie om\u00f3wiony w kontek\u015bcie, jak by na tak skandaliczn\u0105 propozycj\u0119 zareagowa\u0142 ojciec Mary. <\/p>\n

Zreszt\u0105 w tle mamy ca\u0142e mn\u00f3stwo scen i pomys\u0142\u00f3w rodem z melodramatu. Znajdzie si\u0119 miejsce na oddane do adopcji dzieci, s\u0142u\u017c\u0105cych uwodzonych przez rozrywkowe i starsze panie z towarzystwa czy tradycyjny po\u017car, kt\u00f3ry pozwoli wykaza\u0107 si\u0119 m\u0119stwem tym, kt\u00f3rzy wcze\u015bniej zd\u0105\u017cyli nam podpa\u015b\u0107. Przy czym wci\u0105\u017c b\u0119dzie to historia, w kt\u00f3rej arystokraci s\u0105 dumni, ale daj\u0105 si\u0119 reformowa\u0107, a s\u0142u\u017cba co prawda knuj\u0105ca mi\u0119dzy sob\u0105, ale w sumie lojalna i wierna. Warto zreszt\u0105 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce od co najmniej dw\u00f3ch sezon\u00f3w dostajemy zdecydowanie wi\u0119cej scen ze \u015bwiata arystokracji ni\u017c ze \u015bwiata s\u0142u\u017cby.
\n\"\"Wydaje si\u0119 te\u017c, \u017ce tw\u00f3rcy serialu tak naprawd\u0119 nie chc\u0105 nic zmienia\u0107. Mimo licznych perturbacji Downton pozostaje w\u0142a\u015bciwie takie same. S\u0142u\u017cba zmienia si\u0119 powoli, Pa\u0144stwo ciesz\u0105 si\u0119 dobrym zdrowiem, nawet pies trzyma si\u0119 doskonale od pierwszego sezonu. Oczywi\u015bcie wszyscy chcemy pozna\u0107 now\u0105 dowcipn\u0105 uwag\u0119 Lady Violet (kt\u00f3ra rzeczywi\u015bcie dostaje tu nies\u0142ychanie zabawny w\u0105tek, kiedy pr\u00f3buje pokierowa\u0107 \u017cyciem uczuciowym Isobel) czy dowiedzie\u0107 si\u0119, co te\u017c paskudnego planuje Thomas, ale powolna narracja serialu powoli zaczyna nu\u017cy\u0107. <\/p>\n

Zw\u0142aszcza \u017ce, niestety, Fellowes zbyt cz\u0119sto si\u0119ga po w\u0105tki, kt\u00f3re kojarz\u0105 si\u0119 bardziej z oper\u0105 mydlan\u0105 ni\u017c obyczajowym serialem historycznym. Troch\u0119 na serialu m\u015bci si\u0119 fakt, \u017ce bohaterowie zamkni\u0119ci s\u0105 w posiad\u0142o\u015bci na uboczu, z dala od gwa\u0142townie zmieniaj\u0105cego si\u0119 \u015bwiata – zmian\u0119 czas\u00f3w naj\u0142atwiej dostrzec w zmieniaj\u0105cych si\u0119 sukienkach. A to przecie\u017c po\u0142owa lat dwudziestych \u2013 ile\u017c si\u0119 ciekawego dzieje w kulturze, obyczajowo\u015bci i \u017cyciu codziennym. Ale w Downton nie podaje si\u0119 nawet koktajli przed kolacj\u0105. Bo tu wszystko zmienia si\u0119 zdecydowanie wolnej.<\/p>\n

Czego mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107 po pi\u0105tym sezonie? C\u00f3\u017c, na pewno dowiemy si\u0119, kogo ostatecznie wybra\u0142a Lady Mary (ten w\u0105tek powinien si\u0119 ju\u017c sko\u0144czy\u0107, bo coraz trudniej zapami\u0119ta\u0107, kt\u00f3remu przystojnemu brunetowi powinno si\u0119 kibicowa\u0107) i jakie b\u0119d\u0105 konsekwencje pojawienia si\u0119 dziecka Edith (miejmy nadziej\u0119, \u017ce sytuacja nie rozwinie si\u0119 za bardzo dramatycznie), ciekawie zapowiada si\u0119 te\u017c w\u0105tek \u017cycia uczuciowego Isobel i jej mo\u017cliwego awansu spo\u0142ecznego. <\/p>\n

Wida\u0107 te\u017c, \u017ce postanowiono sezon 5. uczyni\u0107 sezonem ciekawych wyst\u0119p\u00f3w go\u015bcinnych. W pierwszym odcinku mieli\u015bmy doskonale obsadzon\u0105 Ann\u0119 Chancellor, w drugim jako historyk sztuki ma si\u0119 pojawi\u0107 Richard E Grant. Cho\u0107 polskiemu widzowi te nazwiska niekoniecznie mog\u0105 co\u015b m\u00f3wi\u0107, to ka\u017cdy wielbiciel brytyjskiej telewizji z rado\u015bci\u0105 przywita tych znanych brytyjskich aktor\u00f3w w go\u015bcinnych wyst\u0119pach. A ju\u017c m\u00f3wi si\u0119, \u017ce w okolicach \u015bwi\u0105t do Downton zawita George Clooney, cho\u0107 zapewne nie w odcinku, tylko w osobnym wyst\u0119pie specjalnym (wszystko dla cel\u00f3w charytatywnych).
\n\"\"Po jednym odcinku trudno wnioskowa\u0107 o ca\u0142ym sezonie. Na pewno 5. ods\u0142ona \u201eDowton Abbey” zacz\u0119\u0142a si\u0119 ciekawiej ni\u017c poprzedni sezon. Ale wci\u0105\u017c to daleki cie\u0144 pierwszych odcink\u00f3w. By\u0107 mo\u017ce najwi\u0119kszym problemem serialu zbudowanego na sentymencie za starymi dobrymi czasami jest to, \u017ce jego widzowie rzeczywi\u015bcie t\u0119skni\u0105 za starymi dobrymi czasami, kiedy serial dopiero si\u0119 zaczyna\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eDownton Abbey” to serial, kt\u00f3rego popularno\u015b\u0107 stanowi ciekawy fenomen. Napisany przez brytyjskiego arystokrat\u0119 serial zdoby\u0142 spor\u0105 popularno\u015b\u0107 w Anglii i bez por\u00f3wnania wi\u0119ksz\u0105 w Stanach Zjednoczonych, staj\u0105c si\u0119 symbolem brytyjskiej telewizji za oceanem. Jednocze\u015bnie po pierwszym sezonie \u2013 bardzo entuzjastycznie przyj\u0119tym zar\u00f3wno przez widz\u00f3w, jak i przez krytyk\u0119 – produkcja znacznie obni\u017cy\u0142a poziom. Teraz po […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/884"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=884"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/884\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":893,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/884\/revisions\/893"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=884"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=884"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=884"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}