Dzi\u0119ki kurator Barbarze Nowak arcydzie\u0142o Mickiewicza od\u017cy\u0142o dla m\u0142odzie\u017cy szkolnej. Chcia\u0142a odstraszy\u0107 i zniech\u0119ci\u0107 do przedstawienia Mai Kleczewskiej, a zach\u0119ci\u0142a polonist\u00f3w w ca\u0142ej Polsce do zabrania uczni\u00f3w do Teatru im. S\u0142owackiego w Krakowie na ten spektakl. Do ko\u0144ca lutego wszystkie terminy zaj\u0119te.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tak si\u0119 ko\u0144czy ideologiczna ofensywa pod patronatem PiS i ministra Czarnka, kt\u00f3ry ju\u017c skre\u015bli\u0142 przedstawienie kolejn\u0105 z\u0142ot\u0105 fraz\u0105: „to nie Dziady<\/em>, to dziadostwo”. Minister Gli\u0144ski dorzuci\u0142 swoje trzy grosze: niepokoi przekraczanie granic akceptowalnej kontrowersji. Niepokoi\u0107 to mo\u017ce nadzorc\u0119, dla artysty o nastawieniu obywatelskim burzenie \u015bwi\u0119tego spokoju jest cz\u0119\u015bci\u0105 misji spo\u0142ecznej. Czu\u0107, \u017ce wszyscy troje „Dziad\u00f3w” Kleczewskiej nie widzieli, ale ju\u017c je os\u0105dzili jako nieprawomy\u015blne. To znaczy: niezgodne z aktualn\u0105 lini\u0105 partii rz\u0105dz\u0105cej.<\/p>\n\n\n\n Kurator, cho\u0107 ma wykszta\u0142cenie historyczne, nie skojarzy\u0142a swojej interwencji z interwencj\u0105 towarzysza I sekretarza PZPR. Kierowa\u0142 si\u0119 inn\u0105 ideologi\u0105, ale podobnym my\u015bleniem. W marcu 1968 r. kaza\u0142 zdj\u0105\u0107 „Dziady” w re\u017cyserii Kazimierza Dejmka z afisza warszawskiego Teatru Narodowego. Uzna\u0142, \u017ce spektakl w jego re\u017cyserii nabiera wymowy niebezpiecznie antyradzieckiej. Ale Mickiewicz nie zna\u0142 z autopsji Sowiet\u00f3w, tylko carat, i przeciwko niemu si\u0119 buntowa\u0142, a przyjaci\u00f3\u0142 Moskali pozdrawia\u0142. Buntowa\u0142 si\u0119 przeciw opresji politycznej, kolaboracji z opresorem, milczeniu Boga, gdy on chcia\u0142 krzycze\u0107. W efekcie Gomu\u0142ka sprowokowa\u0142 masowe protesty student\u00f3w i inteligencji, w tym literat\u00f3w, w obronie wolno\u015bci s\u0142owa. Nast\u0119pstwem protest\u00f3w by\u0142a czystka antysemicka. Tak si\u0119 ko\u0144czy w ka\u017cdej epoce „dyktatura ciemniak\u00f3w”.<\/p>\n\n\n\n Od oceny widowisk teatralnych jest publiczno\u015b\u0107 i gildia krytyk\u00f3w. Gdy ich role przejmuj\u0105 urz\u0119dnicy pa\u0144stwowi, nie ma dla nich zlitowania. Wyj\u0105tek to rz\u0105dcy m\u0105drzy i kompetentni, kt\u00f3rzy wyczuwaj\u0105, gdzie jest czerwona linia. Kultura i sztuka pod takim protektoratem demokratycznego pa\u0144stwa ma szans\u0119 rozwoju. Ale kiedy ta delikatna sfera dostaje si\u0119 w \u0142apy aparatczyk\u00f3w, ratuj si\u0119, kto mo\u017ce.<\/p>\n\n\n\n Z reaktywacji „Dziad\u00f3w” ciesz\u0119 si\u0119 podw\u00f3jnie: jako mi\u0142o\u015bnik Mickiewicza i polonista z wykszta\u0142cenia, by\u0142y nauczyciel licealny. „Dziady” maj\u0105 moc. W udanej inscenizacji i dobrym wykonaniu aktorskim mog\u0105 by\u0107 atrakcyjne dla m\u0142odzie\u017cy szk\u00f3\u0142 \u015brednich, nawet tej zafascynowanej K-popem, rapem i „Squid Game”. Zw\u0142aszcza gdy ma szcz\u0119\u015bcie mie\u0107 w szkole dobrych polonist\u00f3w. Im resort o\u015bwiaty bardziej si\u0119 stara ich ustawi\u0107 do pisowskiego pionu, tym wi\u0119ksza jest determinacja niekt\u00f3rych, by si\u0119 nie da\u0107. Te\u017c bym zabra\u0142 moj\u0105 klas\u0119 na „Dziady” Kleczewskiej. A potem pogada\u0142 o tym, jak je odebrali.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u0119ki kurator Barbarze Nowak arcydzie\u0142o Mickiewicza od\u017cy\u0142o dla m\u0142odzie\u017cy szkolnej. Chcia\u0142a odstraszy\u0107 i zniech\u0119ci\u0107 do przedstawienia Mai Kleczewskiej, a zach\u0119ci\u0142a polonist\u00f3w w ca\u0142ej Polsce do zabrania uczni\u00f3w do Teatru im. S\u0142owackiego w Krakowie na ten spektakl. Do ko\u0144ca lutego wszystkie terminy zaj\u0119te.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":12656,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12653"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12653"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12653\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12655,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12653\/revisions\/12655"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12656"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12653"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12653"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12653"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}