Nie by\u0142oby papie\u017ca Benedykta XVI bez papie\u017ca Jana Paw\u0142a II. To papie\u017c Wojty\u0142a wezwa\u0142 Ratzingera do Rzymu, by pokierowa\u0142 watyka\u0144skim „ministerstwem poprawno\u015bci doktrynalnej”, Kongregacj\u0105 Nauki Wiary. Ratzinger by\u0142 bliskim wsp\u00f3\u0142pracownikiem Wojty\u0142y, obaj nale\u017celi do tego samego pokolenia drugiej wojny \u015bwiatowej, II Soboru Watyka\u0144skiego, obalenia \u017celaznej kurtyny i upadku bloku sowieckiego. Obaj rz\u0105dzili w Ko\u015bciele w poczuciu, \u017ce tylko doktryna katolicka jest prawd\u0105 pe\u0142n\u0105 i ca\u0142kowit\u0105, a ich zadaniem jest jej umacnianie. Bo upadaj\u0105 ideologie, przymierza i re\u017cimy, a Ko\u015bci\u00f3\u0142 rzymski trwa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tej pewno\u015bci u nich obu nie zachwia\u0142y kryzysy w samym Ko\u015bciele powszechnym, na czele z kryzysem pedofilskim. Przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3\u0142praca papie\u017ca z Polski z pancernym stra\u017cnikiem doktryny pochodz\u0105cym z Niemiec mog\u0142a si\u0119 wydawa\u0107 w Europie po nazizmie i komunizmie czym\u015b niespodziewanym, mo\u017ce nawet proroczym znakiem.<\/p>\n\n\n\n
Benedykt XVI mia\u0142 \u017cycie d\u0142ugie i spe\u0142nione. Sta\u0142 si\u0119 symbolem ortodoksji rzymskokatolickiej w epoce „dyktatury relatywizmu” i „postprawdy”. W kr\u0119gach ultrakatolickich cieszy\u0142 si\u0119 znacznie wi\u0119kszym uznaniem ni\u017c jego nast\u0119pca Franciszek, a nawet jego poprzednik Jan Pawe\u0142 II. By\u0142 dla prawicy ko\u015bcielnej pogromc\u0105 wszelkich liberalnych nowinek w Ko\u015bciele i wsp\u00f3\u0142czesnej kulturze, intelektualnym i moralnym wzorcem ortodoksji w czasach nielubi\u0105cych jakiejkolwiek ortodoksji.<\/p>\n\n\n\n
Wojty\u0142a widzia\u0142 przysz\u0142o\u015b\u0107 KK w katolicyzmie masowym, Ratzinger radzi\u0142 si\u0119 szykowa\u0107 do epoki katakumbowej, w kt\u00f3rej przetrwanie chrze\u015bcija\u0144stwa zapewni\u0105 ma\u0142e wsp\u00f3lnoty – niczym wyspy \u017cywej wiary oblane morzem religijnej oboj\u0119tno\u015bci. Franciszek idzie raczej drog\u0105 Wojty\u0142y. Ratzinger by\u0142 typem intelektualnym, profesorskim, nielubi\u0105cym poklasku t\u0142um\u00f3w, cho\u0107 zdarza\u0142o mu si\u0119 ko\u015bcielne celebryctwo w stylu parady mody ko\u015bcielnej w „Rzymie” Felliniego.<\/p>\n\n\n\n
Zostawi\u0142 po sobie spory i ceniony w ko\u015bcielnym kr\u0119gu akademickim dorobek teologiczny. Do odbiorcy masowego przebi\u0142y si\u0119 jego obszerne wywiady rzeki z nawr\u00f3conym na katolicyzm niemieckim dziennikarzem Peterem Seewaldem. A tak\u017ce nied\u0142ugie, napisane wolnym od ko\u015bcielnej nowomowy j\u0119zykiem „Wprowadzenie do chrze\u015bcija\u0144stwa”. \u015awiat zar\u00f3wno katolicki, jak i pozakatolicki zapami\u0119ta przede wszystkim, \u017ce Benedykt XVI mia\u0142 odwag\u0119 zej\u015b\u0107 z papieskiego tronu, gdy poczu\u0142, \u017ce nie da rady by\u0107 papie\u017cem do ko\u0144ca \u017cycia. Rzeczywisto\u015b\u0107 tego tronowania przeros\u0142a jego si\u0142y. Ortodoksja to jest dobra rzecz w enklawie ratzingerowc\u00f3w, w realnym \u015bwiecie ma\u0142o kto jej potrzebuje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie by\u0142oby papie\u017ca Benedykta XVI bez papie\u017ca Jana Paw\u0142a II. To papie\u017c Wojty\u0142a wezwa\u0142 Ratzingera do Rzymu, by pokierowa\u0142 watyka\u0144skim „ministerstwem poprawno\u015bci doktrynalnej”, Kongregacj\u0105 Nauki Wiary. Ratzinger by\u0142 bliskim wsp\u00f3\u0142pracownikiem Wojty\u0142y, obaj nale\u017celi do tego samego pokolenia drugiej wojny \u015bwiatowej, II Soboru Watyka\u0144skiego, obalenia \u017celaznej kurtyny i upadku bloku sowieckiego. Obaj rz\u0105dzili w Ko\u015bciele w […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":13654,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13651"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13651"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13651\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13655,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13651\/revisions\/13655"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13654"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13651"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13651"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13651"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}