Pogrzeb Benedykta XVI odb\u0119dzie si\u0119 na Placu \u015awi\u0119tego Piotra 5 stycznia. Papie\u017c z Niemiec urz\u0119dowa\u0142 niespe\u0142na osiem lat. Po dymisji, kt\u00f3r\u0105 zaskoczy\u0142 \u015bwiat, \u017cy\u0142 jeszcze prawie dziesi\u0119\u0107 lat, a wi\u0119c d\u0142u\u017cej, ni\u017c pe\u0142ni\u0142 sw\u00f3j urz\u0105d. Przyj\u0105\u0142 go raczej z poczucia obowi\u0105zku. Przez lata emerytury zajmowa\u0142 si\u0119 tym, co lubi\u0142 najbardziej: czytaniem, pisaniem, s\u0142uchaniem muzyki. Daj Bo\u017ce ka\u017cdemu takiej emerytury pod czujn\u0105 opiek\u0105 czterech zakonnic i dw\u00f3ch piel\u0119gniarek i w asy\u015bcie prywatnego sekretarza, ulubie\u0144ca medi\u00f3w, kt\u00f3ry grzeszy\u0142 m\u0119sk\u0105 urod\u0105. Mia\u0142 te\u017c specjaln\u0105 sekretarz, kt\u00f3ra czuwa\u0142a nad jego korespondencj\u0105 w j\u0119zyku niemieckim.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ale wszystko, co dobre, kiedy\u015b si\u0119 ko\u0144czy. Ostatnie s\u0142owa Benedykta brzmia\u0142y: Iesus, Ich liebe dich – Jezu, kocham Ci\u0119. Czy tak by\u0142o rzeczywi\u015bcie, trudno zweryfikowa\u0107. Mo\u017cemy w to wierzy\u0107 lub nie wierzy\u0107. W naszej kulturze ostatnie s\u0142owa wa\u017cnych postaci bywaj\u0105 wykorzystywane do budowania ich kultu, nie tylko w Ko\u015bciele. Od osobistego lekarza Jana Paw\u0142a II wiemy, \u017ce papie\u017c z Polski umiera\u0142 w milczeniu, trac\u0105c stopniowo przytomno\u015b\u0107. Wed\u0142ug Watykanu kilka godzin przed \u015bmierci\u0105 mia\u0142 prosi\u0107, by pozwolono mu odej\u015b\u0107 do Boga, co mo\u017cna interpretowa\u0107 jako sugesti\u0119, \u017ceby nie przed\u0142u\u017ca\u0107 jego cierpienia. Nacierpia\u0142 si\u0119 wiele. Benedykt odchodzi\u0142 te\u017c ci\u0119\u017cko chory: \u015blepy na jedno oko, z niewydolno\u015bci\u0105 nerek. Jednak niemal do ko\u0144ca zachowywa\u0142 jasno\u015b\u0107 umys\u0142u.<\/p>\n\n\n\n
Nie wszyscy pami\u0119taj\u0105, \u017ce Karol Wojty\u0142a by\u0142 got\u00f3w do ust\u0105pienia z urz\u0119du, gdyby nie by\u0142 w stanie go sprawowa\u0107. Ostatecznie wybra\u0142 drog\u0119 nazwan\u0105 w Ko\u015bciele jego „pi\u0119tnast\u0105 encyklik\u0105”, czyli zmaganie si\u0119 z niedo\u0142\u0119\u017cno\u015bci\u0105 na oczach \u015bwiata. Benedykt sw\u0105 decyzj\u0105 prze\u0142ama\u0142 ko\u015bcieln\u0105 tradycj\u0119, by „d\u017awiga\u0107 krzy\u017c” do ko\u0144ca. Teraz ka\u017cdy papie\u017c mo\u017ce si\u0119 poda\u0107 do dymisji, jak kt\u00f3rykolwiek funkcjonariusz publiczny. „D\u017awiganie krzy\u017ca” straci\u0142o walor wychowawczy i dyscyplinarny. Urz\u0105d papieski straci\u0142 mistyczny blask. Mo\u017cna po prostu z niego zrezygnowa\u0107, jak z ka\u017cdego innego.<\/p>\n\n\n\n
W tym sensie Ratzinger okaza\u0142 si\u0119 pragmatyczny. Uchyli\u0142 furtk\u0119 ratunkow\u0105 dla kolejnych papie\u017cy i ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a jako instytucji: umar\u0142 kr\u00f3l, niech \u017cyje kr\u00f3l, show musi si\u0119 toczy\u0107 dalej. W dobie wsz\u0119dobylskich medi\u00f3w pracuj\u0105cych w trybie 24\/7 taka otwarta furtka zdejmuje z szefa watyka\u0144skiej administracji wielki stres, \u017ce musi da\u0107 rad\u0119, mimo \u017ce w istocie nie daje lub nie sprawia mu to ju\u017c \u017cadnej satysfakcji.<\/p>\n\n\n\n
Tak czy inaczej, po \u015bmierci Benedykta mamy ca\u0142kiem now\u0105 sytuacj\u0119. Od sze\u015bciu wiek\u00f3w \u015bmier\u0107 papie\u017ca uruchomia\u0142a seri\u0119 procedur. Tak jest i teraz, ale z wyj\u0105tkiem tej najwa\u017cniejszej: konklawe, czyli wyboru nast\u0119pcy. Bo nast\u0119pc\u0119 wybrano ju\u017c dziewi\u0119\u0107 lat temu: to papie\u017c Franciszek. Odpada wi\u0119c to, czym przez kilka dni \u017cyje \u015bwiat katolicki i pozakatolicki. Nie b\u0119dzie spekulacji, \u015bledzenia koloru dymu nad Watykanem, og\u0142oszenia wybra\u0144ca kardyna\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Nie b\u0119dzie te\u017c pompy pogrzebowej, bo Benedykt chcia\u0142, by pochowa\u0107 go w prostocie. Prostota to synonim pokory, wi\u0119c mo\u017cna wol\u0119 zmar\u0142ego odczytywa\u0107 jako wskaz\u00f3wk\u0119 dla ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a rzymskiego. Mszy pogrzebowej ma przewodniczy\u0107 Franciszek. By\u0142o dw\u00f3ch papie\u017cy w Watykanie, b\u0119dzie znowu jeden – z\u0142a wiadomo\u015b\u0107 dla re\u017cyser\u00f3w filmowych i satyryk\u00f3w – ale powrotu do spokojnej, stabilnej, pewnej siebie ultrakatolickiej ortodoksji nie b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n
Pier\u015bcie\u0144 papieski Benedykta i jego piecz\u0119\u0107 zostan\u0105 z\u0142amane, pochowany ma by\u0107 w krypcie watyka\u0144skiej, gdzie spoczywa\u0142y prochy Wojty\u0142y, przeniesione po jego beatyfikacji w inne poczesne miejsce w bazylice Piotrowej. Zmar\u0142y papie\u017c takiego miejsca poch\u00f3wku sobie \u017cyczy\u0142, co te\u017c mo\u017cna odczytywa\u0107 symbolicznie jako komunikat, \u017ce Ratzinger czu\u0142 si\u0119 robotnikiem w winnicy Wojty\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli pogrzeb Benedykta ma by\u0107 prosty, to nie b\u0119dzie wielkiego zgromadzenia mo\u017cnych tego \u015bwiata i transmisji w \u015bwiatowych mediach, jak podczas pogrzebu Jana Paw\u0142a II. Skromniejsza oprawa pogrzebu Benedykta to druga po dymisji dobra decyzja Josepha Ratzingera. Niezale\u017cnie od tego, jak oceniamy jego pontyfikat, wielka celebracja w kontek\u015bcie ko\u015bcielnych skandali pedofilskich i podczas wojny w nieodleg\u0142ej Ukrainie, gdzie gin\u0105 chrze\u015bcijanie, by\u0142aby przecie\u017c wielkim zgrzytem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pogrzeb Benedykta XVI odb\u0119dzie si\u0119 na Placu \u015awi\u0119tego Piotra 5 stycznia. Papie\u017c z Niemiec urz\u0119dowa\u0142 niespe\u0142na osiem lat. Po dymisji, kt\u00f3r\u0105 zaskoczy\u0142 \u015bwiat, \u017cy\u0142 jeszcze prawie dziesi\u0119\u0107 lat, a wi\u0119c d\u0142u\u017cej, ni\u017c pe\u0142ni\u0142 sw\u00f3j urz\u0105d. Przyj\u0105\u0142 go raczej z poczucia obowi\u0105zku. Przez lata emerytury zajmowa\u0142 si\u0119 tym, co lubi\u0142 najbardziej: czytaniem, pisaniem, s\u0142uchaniem muzyki. Daj […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":13659,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13656"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13656"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13656\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13661,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13656\/revisions\/13661"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13659"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13656"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13656"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13656"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}