Ho\u0142ownia pogrzeba\u0142 wsp\u00f3ln\u0105 list\u0119 demokrat\u00f3w, cho\u0107 40 proc. jego elektoratu jej chcia\u0142o. Gdyby nie to, \u017ce ma wci\u0105\u017c poparcie sonda\u017cowe, wy\u017csze czasem ni\u017c lewica i ludowcy razem wzi\u0119ci, mo\u017cna by go ignorowa\u0107. Ale jego 10 proc. ma znaczenie dla wyniku nadchodz\u0105cych wybor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dlatego k\u0142opot z Ho\u0142owni\u0105 ma nie tylko Platforma, ale te\u017c inne ugrupowania demokratyczne, a przede wszystkim ich elektorat: do wybor\u00f3w formalnie jest dziewi\u0119\u0107 miesi\u0119cy, dzia\u0142acze i wyborcy chc\u0105 wiedzie\u0107, co si\u0119 \u015bwi\u0119ci w tej „historycznej” sprawie. A zw\u0142aszcza czy b\u0119dzie wsp\u00f3lna lista, najlepsza droga do pokonania obozu Kaczy\u0144skiego i Ziobry.<\/p>\n\n\n\n
Ludzie Ho\u0142owni zainwestowali w popularnego konferansjera i autora poczytnych ksi\u0105\u017cek dla m\u0142odego pokolenia katolik\u00f3w. Ich pomys\u0142em by\u0142o odebra\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 elektoratu Platformy i zaj\u0105\u0107 w przysz\u0142o\u015bci jej miejsce. Za Ho\u0142owni\u0105 widzimy grup\u0119 by\u0142ych ludzi Platformy, cho\u0107 raczej z drugiej ligi partyjnej.<\/p>\n\n\n\n
Koncept wydaje si\u0119 taki: Tusk ma du\u017cy negatywny elektorat, a skr\u0119ca w lewo. To si\u0119 nie podoba tej cz\u0119\u015bci Platformy, kt\u00f3ra kiedy\u015b wola\u0142a Schetyn\u0119 czy Gowina, czyli prawemu skrzyd\u0142u tej partii. Zawalczmy wi\u0119c o t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 elektoratu, kt\u00f3ra PiS nie popiera, ale razi j\u0105 liberalny kurs PO po powrocie Tuska do polityki krajowej. Pomys\u0142 z Ho\u0142owni\u0105 jest mi\u0119kk\u0105 wersj\u0105 symetryzmu. Tward\u0105 reprezentuje „razemowska” lewica: ani kaczy\u015bci, ani „libki” pod \u017cadnym pozorem.<\/p>\n\n\n\n
Agresywne wobec Tuska przem\u00f3wienie, jakie Ho\u0142ownia wyg\u0142osi\u0142 na pierwszym zje\u017adzie Polski 2050, zabrzmia\u0142o, jakby uwa\u017ca\u0142 go za wi\u0119kszy problem ni\u017c rz\u0105dy Kaczy\u0144skiego. Wobec Kaczy\u0144skiego jest silny w g\u0119bie, wobec Tuska – konfrontacyjny. Nabra\u0142 pewno\u015bci siebie i arogancji, jakby ju\u017c widzia\u0142 si\u0119 w roli rozdaj\u0105cego karty. Hola, 10 proc. poparcia nie daje mu do tego tytu\u0142u.<\/p>\n\n\n\n
Retoryka zjazdowa dzi\u015b niewiele si\u0119 r\u00f3\u017cni od wiecowej w ka\u017cdym demokratycznym kraju i w ka\u017cdej partii, od lewicy po prawic\u0119. Ale s\u0105 pewne granice w debacie demokratycznej. Wyst\u0105pienie Ho\u0142owni momentami zbli\u017ca\u0142o si\u0119 do ich przekroczenia. „Stara opozycja”, „sejmowy kabaret starszych pan\u00f3w”, „grupa rekonstrukcyjna Tuska” to przyk\u0142ad taktyki Polski 2050 na wykopanie rowu mi\u0119dzy ugrupowaniem Ho\u0142owni a liderem opozycji demokratycznej.<\/p>\n\n\n\n
Powstaje pytanie, czy przypadkiem ludziom Ho\u0142owni nie zale\u017cy bardziej na ci\u0105g\u0142ym dezawuowaniu Tuska i Platformy ni\u017c na wygranej z Kaczy\u0144skim i PiS. Licz\u0105, \u017ce maj\u0105 czas, a Tusk go nie ma, st\u0105d ich pop\u0119dza, mimo zniewag, do wsp\u00f3lnej akcji. Mog\u0105 si\u0119 jednak przeliczy\u0107. Nic nie wskazuje, by mogli zaj\u0105\u0107 miejsce Platformy. Nie maj\u0105 jej zasob\u00f3w ani lider\u00f3w poza Ho\u0142owni\u0105. Nawet m\u0142odzie\u017c zagospodarowa\u0142 Trzaskowski.<\/p>\n\n\n\n
Pisz\u0119 o tym z rosn\u0105cym niepokojem. Odporno\u015b\u0107 grupy Ho\u0142owni na pragmatyczne argumenty Tuska w sprawie wybor\u00f3w zaczyna by\u0107 obsesyjna. Obsesj\u0119 kojarzymy dzi\u015b z obozem obecnej w\u0142adzy, a jednak wida\u0107 j\u0105 tak\u017ce po stronie opozycji, szczeg\u00f3lnie u Ho\u0142owni. Zadanie polityczne, jakie maj\u0105 si\u0142y demokratyczne, jest zarazem proste i bardzo wymagaj\u0105ce: od\u0142o\u017cy\u0107 na ten jeden raz osobiste i zespo\u0142owe ambicje, aby odsun\u0105\u0107 narodowo-katolicki populizm od w\u0142adzy i rozpocz\u0105\u0107 odbudow\u0119 pa\u0144stwa i prawa w duchu naszej konstytucji i zgodnie z jej liter\u0105. W\u0142adza ma nad opozycj\u0105 przewag\u0119 i w sonda\u017cach, i w zasobach.<\/p>\n\n\n\n
Polski elektorat lubi jedno\u015b\u0107, l\u0119ka si\u0119 rozbicia i chaosu. Premi\u0119 za jedno\u015b\u0107 przyznaje ordynacja wyborcza. Dlatego Kaczy\u0144ski trzyma Ziobr\u0119 w rz\u0105dzie, a Morawiecki mu dzi\u0119kuje za to, \u017ce resortowa partia Ziobry torpeduje pr\u00f3by odblokowania KPO. Ho\u0142ownia idzie po stronie opozycji w przeciwnym kierunku. Pod pozorem, \u017ce demokracja to pluralizm – sk\u0105din\u0105d s\u0142usznym – nie chce utrzyma\u0107 jedno\u015bci parlamentarnych partii demokratycznych. Insynuuje, \u017ce przysz\u0142o\u015b\u0107 nale\u017cy do jego niewielkiego ugrupowania, a Platforma to nostalgia za bezpowrotnie minion\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105 jej precedensowych dw\u00f3ch kadencji i europejskiej kariery Tuska.<\/p>\n\n\n\n
Mimo to Tusk, „drogi Donald”, jak drwi\u0105co zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do niego Ho\u0142ownia na swoim zlocie, nie odp\u0142aca mu pi\u0119knym za nadobne i nie przestaje apelowa\u0107: „chod\u017amy razem!”. Jego plan jednak si\u0119 chwieje, bo przecie\u017c nie ma pewno\u015bci, czy PSL te\u017c si\u0119 nie szykuje, i to mo\u017ce nawet z Ho\u0142owni\u0105, do oddzielnej koalicji na wybory. Gdybym mia\u0142 dzi\u015b typowa\u0107, jak to przeci\u0105ganie liny mi\u0119dzy Ho\u0142owni\u0105 i Tuskiem si\u0119 sko\u0144czy przy urnach wyborczych, przyznaj\u0119 bez bicia, \u017ce bym nie ryzykowa\u0142. Powt\u00f3rzy\u0142bym raczej za Wyspia\u0144skim: mia\u0142e\u015b z\u0142oty r\u00f3g\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ho\u0142ownia pogrzeba\u0142 wsp\u00f3ln\u0105 list\u0119 demokrat\u00f3w, cho\u0107 40 proc. jego elektoratu jej chcia\u0142o. Gdyby nie to, \u017ce ma wci\u0105\u017c poparcie sonda\u017cowe, wy\u017csze czasem ni\u017c lewica i ludowcy razem wzi\u0119ci, mo\u017cna by go ignorowa\u0107. Ale jego 10 proc. ma znaczenie dla wyniku nadchodz\u0105cych wybor\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":13738,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13734"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13734"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13734\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13737,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13734\/revisions\/13737"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13738"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13734"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13734"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13734"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}