Demokraci zrobili pierwszy formalny krok na drodze do sformowania nowego rz\u0105du. Pokazali – dos\u0142ownie – i podpisali umow\u0119 koalicyjn\u0105. T\u0119 umow\u0119 podpisa\u0142em z Wami i dla Was, napisa\u0142 Donald Tusk. Bardzo m\u0105drze, bo to wyborcy, g\u0142osuj\u0105cy tak licznie i spontanicznie na ugrupowania demokratyczne, pozwolili im og\u0142osi\u0107 „dobr\u0105 nowin\u0119” o „bezpiecznej zmianie”.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nawet w TVPiS transmitowali na \u017cywo ceremoni\u0119 podpisania umowy, wi\u0119c wyborcy populistycznej i nacjonalistycznej prawicy mogli po raz pierwszy od o\u015bmiu lat zobaczy\u0107 i pos\u0142ucha\u0107 lider\u00f3w demokratycznych, codziennie znies\u0142awianych i demonizowanych w mediach rz\u0105dowych. To oznacza, \u017ce wiatr historii wieje ju\u017c tak\u017ce na ziemiach pisowskich.<\/p>\n\n\n\n
Podczas ceremonii najbardziej wyluzowany by\u0142 Szymon Ho\u0142ownia, wkr\u00f3tce marsza\u0142ek Sejmu, a za nieca\u0142e dwa lata by\u0107 mo\u017ce po raz drugi kandydat na prezydenta. Tusk tym razem rozkr\u0119ca\u0142 si\u0119 wolniej. Na pocz\u0105tku swego kr\u00f3tkiego o\u015bwiadczenia wygl\u0105da\u0142 na nieco spi\u0119tego i wyczerpanego. Optymizmem tryska\u0142 jak zwykle Robert Biedro\u0144, kt\u00f3ry przypomnia\u0142, \u017ce legalizacja aborcji i oddzielenie pa\u0144stwa od Ko\u015bcio\u0142a to sztandarowe has\u0142a Lewicy. Wszyscy d\u017centelme\u0144sko tytu\u0142owali Tuska premierem.<\/p>\n\n\n\n
Ale realia s\u0105 dzi\u015b takie, \u017ce Tusk jeszcze premierem nie jest, a koalicja ma gigantyczn\u0105 robot\u0119 do wykonania, jak obejmie w\u0142adz\u0119. \u017beby wykona\u0107 umow\u0119 z demokratycznym elektoratem i dla ca\u0142ej Polski, rz\u0105d musi si\u0119 zmierzy\u0107 z totaln\u0105 opozycj\u0105 wci\u0105\u017c pod przewodem m\u015bciwego i sfrustrowanego Kaczy\u0144skiego, otoczonego w\u015bciek\u0142ymi przybocznymi. W\u015bciek\u0142o\u015bci nie da si\u0119 pogodzi\u0107 z rozs\u0105dkiem i zmys\u0142em pa\u0144stwowym. Nie z\u0142o\u017cyli i nie z\u0142o\u017c\u0105 broni, b\u0119d\u0105 ci\u0105g\u0142ym ogniem n\u0119kali now\u0105 w\u0142adz\u0119 ze swych redut, a maj\u0105 ich mn\u00f3stwo, r\u00f3wnie\u017c w Pa\u0142acu Prezydenckim. Mog\u0105 liczy\u0107 na dalsze poparcie Ko\u015bcio\u0142a na wszystkich szczeblach jego machiny, kt\u00f3ra te\u017c b\u0119dzie wali\u0107 w „dobr\u0105 nowin\u0119”.<\/p>\n\n\n\n
Osiem lat hejtu zatru\u0142o polsk\u0105 polityk\u0119 i spo\u0142ecze\u0144stwo g\u0142\u0119biej ni\u017c dziesi\u0119ciolecia propagandy peerelowskiej. Miliony g\u0142osuj\u0105ce na PiS dalej b\u0119d\u0105 wierzy\u0107, \u017ce doj\u015bcie do w\u0142adzy demokrat\u00f3w to katastrofa. Uwierz\u0105 w ka\u017cd\u0105 podsuni\u0119t\u0105 im teori\u0119 spiskow\u0105. Nienawi\u015b\u0107 do Tuska jest tak silna, \u017ce wszelkie racjonalne gesty wobec pisowskiego elektoratu trafi\u0105 w pustk\u0119. Jak w Ameryce po przegranej populisty Trumpa – podzia\u0142 w spo\u0142ecze\u0144stwie si\u0119 pog\u0142\u0119bi, a nie z\u0142agodnieje.<\/p>\n\n\n\n
Wci\u0105\u017c gro\u017anym elementem politycznej uk\u0142adanki jest skrajna prawica. Do czego jest zdolna, przekonamy si\u0119 ju\u017c 11 listopada i podczas pierwszego posiedzenia nowego Sejmu. Konfederacja, lewica Zandberga i cz\u0119\u015b\u0107 Trzeciej Drogi b\u0119d\u0105 w nim reprezentacj\u0105 r\u00f3\u017cnych odmian „symetryzmu”. Ludowcy przez osiem lat wsp\u00f3\u0142rz\u0105dzili z Platform\u0105, wi\u0119c i tym razem mog\u0105 by\u0107 konstruktywnymi partnerami w rz\u0105dzie Tuska, ale testem b\u0119d\u0105 nie tylko g\u0142osowania nad projektami ustaw, ale te\u017c zachowanie, gdy nadejdzie pierwszy trudny moment dla koalicji i rz\u0105du demokrat\u00f3w. A mo\u017ce nadej\u015b\u0107 szybko, bo PiS, Konfa i symetry\u015bci nie przepuszcz\u0105 \u017cadnej okazji, by podstawi\u0107 nog\u0119 rz\u0105dowi Tuska.<\/p>\n\n\n\n
Na szcz\u0119\u015bcie Tusk ma najwi\u0119ksze do\u015bwiadczenie polityczne i umie komunikowa\u0107 si\u0119 ze spo\u0142ecze\u0144stwem. Najwi\u0119kszym skarbem i kapita\u0142em nowej w\u0142adzy jest jednak ta cz\u0119\u015b\u0107 spo\u0142ecze\u0144stwa, kt\u00f3ra mia\u0142a do\u015b\u0107 rz\u0105d\u00f3w Kaczy\u0144skiego. Rzetelne i szczere podtrzymanie kontaktu ze spo\u0142ecze\u0144stwem to racja bytu rz\u0105du demokratycznego.<\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c teraz koalicjanci powinni zacz\u0105\u0107 przygotowania do szybko zbli\u017caj\u0105cych si\u0119 wybor\u00f3w do Parlamentu Europejskiego – mo\u017ce uda si\u0119 stworzy\u0107 wsp\u00f3lna list\u0119? – i samorz\u0105dowych – mo\u017ce uda si\u0119 wystawi\u0107 kandydat\u00f3w niezwalczaj\u0105cych si\u0119 wzajemnie po stronie demokratycznej? No i zacz\u0105\u0107 dyskusj\u0119 o kandydacie na prezydenta. Dopiero prezydent z obozu demokratycznego otworzy szeroko wrota „bezpiecznej zmianie”. Na razie mamy uchylon\u0105 furtk\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Demokraci zrobili pierwszy formalny krok na drodze do sformowania nowego rz\u0105du. Pokazali – dos\u0142ownie – i podpisali umow\u0119 koalicyjn\u0105. T\u0119 umow\u0119 podpisa\u0142em z Wami i dla Was, napisa\u0142 Donald Tusk. Bardzo m\u0105drze, bo to wyborcy, g\u0142osuj\u0105cy tak licznie i spontanicznie na ugrupowania demokratyczne, pozwolili im og\u0142osi\u0107 „dobr\u0105 nowin\u0119” o „bezpiecznej zmianie”.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":14615,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14610"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14610"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14610\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14614,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14610\/revisions\/14614"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/14615"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14610"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14610"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14610"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}