Marek J\u0119draszewski na spotkaniu z ksi\u0119\u017cmi diecezjalnymi w Krakowie powiadomi\u0142, \u017ce z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z urz\u0119du metropolity na r\u0119ce papie\u017ca Franciszka. Formalnym powodem jest osi\u0105gni\u0119cie emerytalnego wieku 75 lat. Epoka J\u0119draszewskiego dobiega ko\u0144ca w sensie instytucjonalnym. Wielu wiernych, w tym ksi\u0119\u017cy, raczej nie b\u0119dzie p\u0142aka\u0107. Wy\u0142\u0105cz\u0105 licznik, kt\u00f3ry rachowa\u0142, ile dni na urz\u0119dzie zosta\u0142o jeszcze arcybiskupowi. Po\u017cegnaj\u0105 go z ulg\u0105. Ma\u0142o kt\u00f3ry jednak publicznie si\u0119 do tego przyznawa\u0142 lub protestowa\u0142 przeciwko porz\u0105dkom przez niego zaprowadzonym w kurii i diecezji.
<\/p>\n\n\n\n
Owszem, J\u0119draszewski sta\u0142 si\u0119 rozpoznawaln\u0105 ,,twarz\u0105” Ko\u015bcio\u0142a w Polsce, ale to przecie\u017c nie zawsze jest komplement. Zdoby\u0142 rozg\u0142os i popularno\u015b\u0107, bo przewodzi\u0142 wojnie kulturowej, jak\u0105 ko\u015bcielna i polityczna prawica toczy ze \u015brodowiskami liberalno-demokratycznymi. R\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy nimi s\u0105 przepastne i w\u0142a\u015bciwie nie do pokonania.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dzieli je wszystko: oceny, j\u0119zyk dyskursu, cele i warto\u015bci. Swoj\u0105 ko\u015bcieln\u0105 karier\u0119 J\u0119draszewski zaczyna\u0142 jako obiecuj\u0105cy intelektualista w sutannie, rozwin\u0105\u0142 za\u015b jako „niez\u0142omny” obro\u0144ca katolickiej ortodoksji. Kolejne etapy znaczy\u0142o osuwanie si\u0119 tego „skromnego i \u0142agodnego” duchownego w stron\u0119 konserwatyzmu g\u0142uchego na pragnienie i potrzeb\u0119 jakiejkolwiek zmiany w Ko\u015bciele i w spo\u0142ecze\u0144stwie, popychaj\u0105cej naprz\u00f3d \u015bwiat, jaki jest, bez gniewu i uprzedzenia.<\/p>\n\n\n\n
Tomasz Terlikowski w \u015bwie\u017co wydanej ksi\u0105\u017cce o abp. J\u0119draszewskim pisze, \u017ce „nie da si\u0119 zrozumie\u0107 systemu ko\u015bcielnego w Polsce bez zrozumienia abp. J\u0119draszewskiego, ale i jego nie da si\u0119 zrozumie\u0107, je\u015bli nie zrozumie si\u0119 i nie opisze tego systemu. Metropolita krakowski wyrasta z polskiego katolicyzmu czas\u00f3w wojtylia\u0144skich oraz wcze\u015bniejszych, jest owocem narodowo-katolickich tradycji Wielkopolski”. Kszta\u0142towa\u0142 go czas wielkiego triumfu Ko\u015bcio\u0142a, ale i czas rozczarowania, kiedy polski katolicyzm nie zawsze odnajdowa\u0142 si\u0119 w liberalnym \u015bwiecie. Trudno si\u0119 z t\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 diagnozy nie zgodzi\u0107. Z dalsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 niekoniecznie. <\/p>\n\n\n\n
A dzi\u015b „pr\u00f3buje odwr\u00f3ci\u0107 czas, zatrzyma\u0107 powolne wygasanie spo\u0142ecznego i politycznego znaczenia Ko\u015bcio\u0142a w Polsce, w czym sw\u00f3j udzia\u0142 maj\u0105 nie tylko ludzie Ko\u015bcio\u0142a, ale i sprzymierzeni z nim politycy. I w tym sensie J\u0119draszewski jawi si\u0119 wp\u0142ywowemu publicy\u015bcie katolickiemu jako „posta\u0107 w jakim\u015b sensie tragiczna”. Z jednej strony zakorzeniona w pewnej tradycji, z drugiej epigo\u0144ska. \u015awiat jemu bliski rozpada si\u0119 na jego oczach, a pr\u00f3by jego obrony i ocalenia przypominaj\u0105 walk\u0119 Don Kichota z wiatrakami. <\/p>\n\n\n\n
No nie wiem. Dla mnie droga J\u0119draszewskiego jawi si\u0119 nie jako ,,tragiczna\u2019\u2019, lecz jako r\u00f3wnia pochy\u0142a. Za du\u017co z\u0142ych emocji, rani\u0105cych ludzi wypowiedzi, d\u0142awienia dyskusji o kondycji Ko\u015bcio\u0142a, tak\u017ce krakowskiego, po siedmiu latach jego rz\u0105d\u00f3w. Za du\u017co rozpychania si\u0119 \u0142okciami, prywaty, za\u0142atwiania porachunk\u00f3w z ksi\u0119\u017cmi, kt\u00f3rzy widzieli w nim z\u0142ego w\u0142odarza. Za du\u017co wojny nie tylko ,,kulturowej”, ale te\u017c g\u0142askania i chwalenia obozu Kaczy\u0144skiego, powtarzania jego przekazu politycznego z ambony.<\/p>\n\n\n\n
J\u0119draszewski nie posun\u0105\u0142 si\u0119 tak daleko, jak „alt-prawicowy” abp Vigano, o kt\u00f3rym teraz znowu g\u0142o\u015bno w mediach, nie zapisa\u0142 si\u0119 do lefebryst\u00f3w, nie atakuje Franciszka i II Soboru Watyka\u0144skiego. Ale w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119, wzorem ameryka\u0144skich ewangelikalnych fundamentalist\u00f3w, w zgubn\u0105 operacj\u0119 odwracania znacze\u0144 podstawowych cn\u00f3t chrze\u015bcija\u0144skich, jak cho\u0107by ewangelicznego nakazu mi\u0142o\u015bci bli\u017aniego, czyli poszanowania godno\u015bci i praw ka\u017cdej osoby.<\/p>\n\n\n\n
Sam Terlikowski zestawia s\u0142owa J\u0119draszewskiego o tym, \u017ce „mamy kocha\u0107 Boga, kochaj\u0105c jednocze\u015bnie drugiego cz\u0142owieka” i modli\u0107 si\u0119 za nieprzyjaci\u00f3\u0142 Ko\u015bcio\u0142a ze s\u0142owami o „nowej czerwonej zarazie chodz\u0105cej po naszej ziemi – „neomarksistowskiej i t\u0119czowej”. To s\u0105 s\u0142owa nie do zaakceptowania nie tylko w debacie publicznej, ale i w Ko\u015bciele. A gdy wypowiada je wysoko postawiony funkcjonariusz ko\u015bcielny, jest to cios w sam\u0105 istot\u0119 wiary chrze\u015bcija\u0144skiej. Zapewne nie by\u0142o przypadkiem, \u017ce abp J\u0119draszewski nie doczeka\u0142 si\u0119 tytu\u0142u kardyna\u0142a, jaki nosili jego poprzednicy. Teraz jego los jest w r\u0119kach Franciszka. Papie\u017c ma prawo nie przyj\u0105\u0107 dymisji J\u0119draszewskiego. My\u015bl\u0119, \u017ce powinien przyj\u0105\u0107 i dobrze wybra\u0107 nast\u0119pc\u0119 J\u0119draszewskiego. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Marek J\u0119draszewski na spotkaniu z ksi\u0119\u017cmi diecezjalnymi w Krakowie powiadomi\u0142, \u017ce z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z urz\u0119du metropolity na r\u0119ce papie\u017ca Franciszka. Formalnym powodem jest osi\u0105gni\u0119cie emerytalnego wieku 75 lat. Epoka J\u0119draszewskiego dobiega ko\u0144ca w sensie instytucjonalnym. Wielu wiernych, w tym ksi\u0119\u017cy, raczej nie b\u0119dzie p\u0142aka\u0107. Wy\u0142\u0105cz\u0105 licznik, kt\u00f3ry rachowa\u0142, ile dni na urz\u0119dzie zosta\u0142o jeszcze arcybiskupowi. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":15689,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15670"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15670"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15670\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15687,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15670\/revisions\/15687"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15689"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15670"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15670"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15670"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}