Taka zbie\u017cno\u015b\u0107 w kalendarzu. Po dniu Orkiestry Owsiaka przypada 80. rocznica oswobodzenia wi\u0119\u017ani\u00f3w Auschwitz przez \u017co\u0142nierzy sowieckich. Dwa odleg\u0142e w czasie zdarzenia na polskiej ziemi: manifestacja na rzecz \u017cycia i symbol pogardy dla cz\u0142owieka nienale\u017c\u0105cego do „rasy pan\u00f3w”. Orkiestra podnosi na duchu, pokazuje nasz\u0105 lepsz\u0105 twarz – spo\u0142ecze\u0144stwa zdolnego do gestu dobroczynnego i do samoorganizacji poza aparatem pa\u0144stwowym.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Z tego drugiego powodu mo\u017cna Orkiestr\u0119 zestawi\u0107 z ruchem Solidarno\u015bci z lat 80. By\u0142em jego cz\u0119\u015bci\u0105, za jego kontynuacj\u0119 uwa\u017cam marsz miliona serc z pami\u0119tnego 2023 r. i Orkiestr\u0119 serduszek, kt\u00f3ra ju\u017c 33. raz mobilizuje ch\u0119tnych do samopomocy. Marsz miliona serc pokaza\u0142, \u017ce jest alternatywa dla nacjonalistycznych marsz\u00f3w nienawi\u015bci. Orkiestra pokazuje, \u017ce nie jeste\u015bmy skazani na egoizm i darwinizm spo\u0142eczny. Pokazuje raz na rok na ulicach, ale jej przes\u0142anie – zr\u00f3bmy razem co\u015b dobrego i po\u017cytecznego dla wszystkich – inspiruje tysi\u0105ce os\u00f3b przez ca\u0142y czas. Inne akcje tego typu kopiuj\u0105 WO\u015aP, ale to nie szkodzi, bo pula dobra – duchowa i materialna – si\u0119 pomna\u017ca.<\/p>\n\n\n\n
Ka\u017cdy mo\u017ce wybra\u0107, kogo wspiera, w\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 w dobr\u0105 spraw\u0119. To zas\u0142uga demokracji. Jej wrogowie wykorzystuj\u0105 wolno\u015bci obywatelskie do niszczenia autorytet\u00f3w i organizacji, kt\u00f3re im nie pasuj\u0105. Poza hejtem i pogr\u00f3\u017ckami ulubion\u0105 metod\u0105 s\u0105 lamenty, \u017ce Orkiestra wyr\u0119cza pa\u0144stwo, a przecie\u017c p\u0142acimy podatki, wi\u0119c Owsiak odzwyczaja ludzi od wolnorynkowego stosunku do \u017cycia: p\u0142ac\u0119 i \u017c\u0105dam, nie p\u0142ac\u0119, to nic mi nie przys\u0142uguje. Pogarda skrajnych wolnorynkowc\u00f3w do „roszczeniowc\u00f3w” i odbiorc\u00f3w pa\u0144stwowych danin socjalnych jest powszechnie znana. U nas to skrajna prawica „konfederacka”.<\/p>\n\n\n\n
WO\u015aP w sensie tej kontrowersji pasuje do modelu chadeckiego czy socjaldemokratycznego – skoro bud\u017cet jest za sk\u0105py, a medycyna i zdrowie kosztuj\u0105, to mu pom\u00f3\u017cmy: zorganizujmy si\u0119 oddolnie i zr\u00f3bmy wielk\u0105 zbi\u00f3rk\u0119 obywatelsk\u0105. Dodatkowa zaleta to aktywizacja spo\u0142ecze\u0144stwa w dobrym celu, zadzierzganie wi\u0119zi mi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi pokoleniami i \u015brodowiskami. Dobrze to pokazuj\u0105 reklamy spo\u0142eczne Orkiestry.<\/p>\n\n\n\n
Ale o Auschwitz trzeba pami\u0119ta\u0107. To wci\u0105\u017c przestroga, \u017ce z\u0142o mo\u017ce wr\u00f3ci\u0107 i pokona\u0107 dobro. A wtedy na empati\u0119 i solidarno\u015b\u0107 nie b\u0119dzie miejsca. Nie b\u0119dzie zgody na WO\u015aP na ulicach O\u015bwi\u0119cimia i nigdzie indziej. Bo niestety ma racj\u0119 Jacek Borkowicz w „Rzeczpospolitej”. Pisze w eseju „Co dzi\u015b m\u00f3wi nam Auschwitz”, \u017ce nie ma narod\u00f3w lepszych i gorszych, cho\u0107 to w\u0142a\u015bnie usi\u0142uj\u0105 nam wm\u00f3wi\u0107 r\u00f3\u017cnej ma\u015bci totali\u015bci i autokraci, „s\u0105 tylko potencjalni kaci i potencjalne ofiary, jedni i drudzy mog\u0105 si\u0119 urealni\u0107 w ka\u017cdym narodzie”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Taka zbie\u017cno\u015b\u0107 w kalendarzu. Po dniu Orkiestry Owsiaka przypada 80. rocznica oswobodzenia wi\u0119\u017ani\u00f3w Auschwitz przez \u017co\u0142nierzy sowieckich. Dwa odleg\u0142e w czasie zdarzenia na polskiej ziemi: manifestacja na rzecz \u017cycia i symbol pogardy dla cz\u0142owieka nienale\u017c\u0105cego do „rasy pan\u00f3w”. Orkiestra podnosi na duchu, pokazuje nasz\u0105 lepsz\u0105 twarz – spo\u0142ecze\u0144stwa zdolnego do gestu dobroczynnego i do samoorganizacji […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":9599,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16538"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16538"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16538\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16542,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16538\/revisions\/16542"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9599"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16538"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16538"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szostkiewicz\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16538"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}